MasukShare
บทที่ 33
Tanggal publikasi:
2026-05-11 20:48:13ภายในรถเงียบสนิท
จันทร์สิตาเห็นสายตาของอนลเปลี่ยนทันทีหลังได้ยินประโยคนั้น เย็นลง แข็งขึ้น และเหมือนมีบางอย่างถูกกระแทกแรง ๆ จากข้างใน “หมายความว่าไง” เขาพูดเสียงต่ำ ปลายสายหัวเราะเบา ๆ “นายคิดจริง ๆ เหรอ…” “…ว่ามีแค่นายกับหมายเลขสิบสามที่รอดมาได้” จันทร์สิตาหันไปมองผู้หญิงชุดดำทันที หมายเลขสิบสาม? ผู้หญิงคนนั้นนิ่งไปเพียงเสี้ยววินาที ก่อนเบือนสายตาหนีเล็กน้อย เสียงปลายสายดังต่อ “เด็กคนนั้นอยู่กับเรามาตลอด” “และคืนนี้…เขาจะถูกลบเหมือนที่นายเคยปล่อยให้คนอื่นถูกลบ” อนลกำโทรศัพท์แน่นขึ้น เลือดจากแผลยังไหลไม่หยุด แต่สีหน้าเขากลับเย็นลงเรื่อย ๆ อันตรายขึ้นเรื่อย ๆ “ที่ไหน” ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบช้า ๆ “ถ้านายอยากช่วย…” “มาคนเดียว” สายตาของผู้หญิงชุดดำเปลี่ยนทันที “อย่าไป” เธอพูดทันที แต่ปลายสายยังพูดต่อ “นายมีเวลาสามชั่วโมง” “ก่อนที่เด็กคนนั้นจะถูกกำจัด” ติ๊ด สายถูกตัดทันที ภายในรถเหลือเพียงเสียงฝน จันทร์สิตามองอนลทันที “เด็กคนไหน” เขาไม่ตอบ สายตาจับอยู่ที่หน้าจอมืดสนิทของโทรศัพท์ ผู้หญิงชุดดำหันกลับมาช้า ๆ “มันกำลังลากนายกลับเข้าเกมอีกแล้ว” อนลเงียบ “นายรู้ดีว่ามันชอบใช้วิธีนี้” “ใช้เด็ก ใช้ความรู้สึก ใช้ความผิดของนาย” น้ำเสียงเธอเริ่มแข็งขึ้น “แล้วนายก็จะเดินเข้าไปเหมือนเดิมทุกครั้ง” จันทร์สิตาขมวดคิ้ว “เดี๋ยวนะ…เด็กคนนั้นคือใครกันแน่” ความเงียบตกลงมาชั่วครู่ ก่อนผู้หญิงชุดดำจะตอบแทน “เด็กทดลองรุ่นสุดท้าย” “อายุน้อยที่สุด” “และยังไม่ถูกปล่อยออกจากระบบ” หัวใจจันทร์สิตาหนักวูบ “ยังมีเด็กอยู่ที่นั่นอีกเหรอ?” ผู้หญิงคนนั้นพยักหน้าเบา ๆ “พวกมันไม่เคยหยุด” อนลหลับตาอยู่ครู่หนึ่ง เหมือนพยายามกดอะไรบางอย่างในหัวไว้ ก่อนจะพูดเบา ๆ “ชื่ออะไร” ผู้หญิงชุดดำเงียบไปนิด “…เรย์” ทันทีที่ได้ยินชื่อนั้น สายตาของอนลเปลี่ยนไปอีกครั้ง จันทร์สิตาสังเกตเห็นชัดเจน เขารู้จักเด็กคนนี้ และอาจสำคัญมากด้วย “นายเคยดูแลเขา” ผู้หญิงคนนั้นพูดต่อ “ตอนหลบหนีครั้งสุดท้าย” จันทร์สิตาหันไปมองอนลทันที นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้ยินเรื่อง “การหลบหนี” จากปากคนอื่น “คุณพาเด็กออกมาด้วย?” อนลเงียบ ก่อนตอบเบา ๆ “ไม่สำเร็จทั้งหมด” คำตอบนั้นเจ็บเกินกว่าจะถามต่อทันที รถเลี้ยวเข้าพื้นที่ปิดล้อมแห่งหนึ่ง คล้ายคลินิกส่วนตัวขนาดใหญ่ ผู้หญิงชุดดำเปิดประตูรถทันที “คุยกันต่อทีหลัง” “ตอนนี้นายต้องเอากระสุนออกก่อน” แต่ทันทีที่เธอพูดจบ อนลกลับเปิดประตูลงจากรถเอง ทั้งที่ยังเสียเลือด จันทร์สิตารีบตามลงไป “เดี๋ยว! คุณจะไปไหน!” เขาหันมามองเธอ สายตานิ่งมาก นิ่งจนเธอเริ่มกลัวอีกครั้ง “ผมไม่มีเวลา” “คุณบ้าไปแล้วหรือไง!” เสียงเธอสั่นชัดเจน “คุณจะไปทั้งสภาพนี้ไม่ได้!” ผู้หญิงชุดดำเดินเข้ามาขวางทันที “นายจะตายก่อนถึงที่นั่น” อนลมองเธอ “ผมเคยไปแย่กว่านี้” “ครั้งนี้ไม่เหมือนเดิม” เธอตอบกลับทันควัน “นายไม่ได้อยู่คนเดียวแล้ว” คำพูดนั้นทำให้อนลชะงักไปเพียงเสี้ยววินาที สายตาเขาเลื่อนไปหาจันทร์สิตา เธอยืนมองเขาอยู่ ตาแดงเล็กน้อยจากความเครียด แต่ยังไม่ถอย ไม่หนี เหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา จันทร์สิตาค่อย ๆ เดินเข้าไปหาเขา ก่อนพูดเบา ๆ “ถ้าจะไป…” เธอกำมือแน่น “…ก็รักษาตัวก่อน” อนลมองเธอนิ่ง เธอเองก็ไม่รู้ว่าทำไมตัวเองถึงพูดแบบนี้ ทั้งที่ควรโกรธ ควรกลัว ควรหนีออกจากเรื่องบ้า ๆ นี้ไปตั้งนานแล้ว แต่ตอนนี้ เธอกลับกลัวอย่างเดียว กลัวว่าเขาจะไม่กลับมาอีก อนลหลับตาลงช้า ๆ เหมือนกำลังต่อสู้กับตัวเอง สุดท้าย เขาผ่อนลมหายใจออก “หนึ่งชั่วโมง” ผู้หญิงชุดดำขมวดคิ้ว “อะไรนะ” “ผมให้เวลาคุณหนึ่งชั่วโมง” เขาลืมตาขึ้นอีกครั้ง “หลังจากนั้น ผมจะไปหาเรย์” ผู้หญิงชุดดำสบตาเขานิ่ง ๆ ก่อนถอนหายใจเบา ๆ เหมือนรู้ว่าเปลี่ยนใจเขาไม่ได้อยู่แล้ว เจ้าหน้าที่ด้านในรีบพาอนลเข้าห้องรักษา จันทร์สิตากำลังจะเดินตาม แต่ผู้หญิงชุดดำกลับเรียกเธอไว้ “จันทร์สิตา” เธอหันกลับมา ผู้หญิงคนนั้นมองเธอนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพูดช้า ๆ “เธอควรถอยออกจากเรื่องนี้ตอนยังมีโอกาส” จันทร์สิตาเงียบไป ก่อนถามกลับตรง ๆ “แล้วคุณล่ะ” ผู้หญิงชุดดำชะงักนิดเดียว “อะไร” “ถ้ามันอันตรายขนาดนั้น…” จันทร์สิตาสบตาเธอ “…ทำไมคุณยังอยู่ข้างเขา” ความเงียบเกิดขึ้นอีกครั้ง และเป็นครั้งแรก ที่สีหน้าของผู้หญิงเย็นชาคนนั้น…สั่นไหวเล็กน้อย
Bab terbaru
ข้ามเส้นเงา (อ่านฟรีจนจบ) บทที่ 43
เสียงฝีเท้าดังใกล้เข้ามาช้า ๆ เป็นจังหวะพร้อมกันอย่างน่าขนลุก ตึก… ตึก… ตึก… เงาคนชุดดำหลายร่างเดินออกมาจากความมืดทีละคน ไม่มีใครพูด ไม่มีสีหน้า มีเพียงดวงตาว่างเปล่าที่จับจ้องมาทางพวกเขา จันทร์สิตารู้สึกหนาวไปทั้งตัว พวกนั้นดูไม่เหมือนมนุษย์เลย เหมือนหุ่นยนต์ที่ถูกตั้งโปรแกรมมาเพื่อฆ่าเท่านั้น ลินรีบชักปืนขึ้นทันที สีหน้าเคร่งเครียดกว่าเดิมมาก “ถอยขึ้นไปข้างบนเดี๋ยวนี้” จันทร์สิตารีบพยุงเร็นขึ้น แต่เด็กชายยังแทบไม่มีแรง ร่างกายเขาสั่นไม่หยุดจากผลของยาและการต่อต้านระบบในสมอง หนึ่งในกลุ่มคนชุดดำเดินออกมาข้างหน้า ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงเรียบสนิท “ส่งหมายเลขยี่สิบเอ็ดคืนมา” จันทร์สิตาขมวดคิ้วทันที “หมายเลขยี่สิบเอ็ด?” เร็นก้มหน้าลงทันที เหมือนตัวเลขนั้นคือโซ่ตรวนที่ผูกเขาไว้ทั้งชีวิต ลินยกปืนเล็งตรงไปที่อีกฝ่าย “เขาไม่ใช่ของพวกแก” คนชุดดำไม่ตอบ เพียงแต่ทุกคนยกปืนขึ้นพร้อมกัน จังหวะเดียวกันเป๊ะ เหมือนเครื่องจักร “ขึ้นไป!” ลินตะโกน สิ้นเสียง ปืนทุกกระบอกก็ยิงพร้อมกันทันที ปัง! ปัง! ปัง! ลินยิงสวนทันทีเช่นกัน เสียงปืนสะท้อนกึกก้องทั่วอุโมงค์ จันทร์สิตารีบพ
ข้ามเส้นเงา (อ่านฟรีจนจบ) บทที่ 42
เร็นทรุดลงกับพื้นอุโมงค์ทันที มือทั้งสองข้างกุมศีรษะแน่นเลือดไหลจากจมูกมากขึ้นเรื่อย ๆเสียงหอบหายใจของเด็กชายดังถี่จนผิดปกติ“เร็น!”จันทร์สิตารีบลงไปประคองเขาทันทีร่างของเด็กสั่นแรงเหมือนกำลังต่อสู้กับอะไรบางอย่างในหัว“ออกมาเดี๋ยวนี้!” ลินตะโกนจากด้านบน“อุโมงค์กำลังปิดแล้ว!”แต่จันทร์สิตาไม่ขยับ“เขาไม่ไหว!”เร็นเงยหน้าขึ้นช้า ๆดวงตาเริ่มพร่ามัวก่อนพูดเสียงสั่น“ผม…ควบคุมไม่ได้…”ทันใดนั้นเสียงในหูฟังก็ดังขึ้นอีกครั้ง“ยืนยันคำสั่งทำลายตัวเอง”“เริ่มกระบวนการภายในหกสิบวินาที”เร็นเบิกตาทันทีสีหน้าซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด“ไม่…”เขาส่ายหน้ารัว ๆเหมือนเด็กที่กำลังกลัวมากจริง ๆ“ผมไม่อยากตาย…”ประโยคนั้นทำให้จันทร์สิตาใจหายวาบนี่ไม่ใช่อาวุธไม่ใช่นักฆ่าแค่เด็กคนหนึ่งเท่านั้นลินรีบกระโดดลงมาข้างล่างทันที“มันฝังระบบไว้ในสมอง”เธอกัดฟันแน่น“ถ้าคำสั่งทำงานเต็มรูปแบบ หัวใจเขาจะหยุดเอง”จันทร์สิตาหน้าเสียทันที“งั้นก็ต้องหยุดมันสิ!”“ถ้าหยุดง่าย ฉันคงทำไปนานแล้ว!” ลินสวนกลับเสียงเครียดเสียงโลหะด้านหลังเริ่มดังขึ้นอีกครั้งประตูปิดอุโมงค์กำลังเลื่อนเข้ามาช้า ๆน้ำก็เพิ่มระดับข
ข้ามเส้นเงา (อ่านฟรีจนจบ) บทที่ 41
“อนล!!”เสียงจันทร์สิตาดังสะท้อนทั่วอุโมงค์เธอรีบพุ่งเข้าหาประตูเหล็กทันทีสองมือทุบลงไปแรง ๆปัง!ปัง!“เปิดสิ!”แต่ไม่มีเสียงตอบกลับมีเพียงความเงียบหลังประตูหนาทึบลินรีบเข้ามาดึงเธอออก“หยุด!”“เขายังอยู่ข้างใน!” จันทร์สิตาหันกลับไปเสียงสั่น“ฉันรู้!”ลินเองก็ขึ้นเสียงเหมือนกันเป็นครั้งแรกสีหน้าเธอเครียดจัด“แต่ถ้าเรายังอยู่ตรงนี้ ทุกคนจะตายหมด!”ทันทีที่พูดจบเสียงระเบิดอีกครั้งก็ดังขึ้นจากด้านหลังอุโมงค์ตูม!แรงสั่นสะเทือนทำให้เพดานร้าวหนักกว่าเดิมเศษเหล็กร่วงลงมาใกล้พวกเขาเพียงไม่กี่เมตรเด็กชุดดำมองประตูเหล็กนิ่ง ๆก่อนพูดเบา ๆ“ประตูนั้นเปิดจากฝั่งนี้ไม่ได้”จันทร์สิตาหันขวับไปหาเขา“งั้นก็หาทางเปิด!”เด็กคนนั้นสะดุ้งเล็กน้อยเหมือนไม่ชินกับคนที่ใช้อารมณ์ใส่ตัวเองเขาก้มหน้าลงนิดหนึ่ง“ถ้าระบบล็อกเต็ม…”“…ต้องใช้รหัสของ Core เท่านั้น”ลินกัดฟันทันที“มันวางแผนไว้แล้ว”จันทร์สิตายืนตัวแข็งหัวใจเหมือนถูกบีบจนเจ็บอนลตั้งใจไปเองตั้งแต่แรกเขาเลือกแบบนั้นเองและสิ่งที่เธอเกลียดที่สุดคือ…เธอหยุดเขาไม่ได้เสียงไซเรนเริ่มเปลี่ยนจังหวะดังถี่ขึ้นเด็กชุดดำเงยหน้าทันที“ระบบจะปิด
ข้ามเส้นเงา (อ่านฟรีจนจบ) บทที่ 40
เสียงไซเรนยังดังต่อเนื่องทั่วอุโมงค์ไฟด้านบนเริ่มดับลงทีละดวงความมืดค่อย ๆ ไล่เข้ามาใกล้จันทร์สิตามองหมายเลขศูนย์นิ่ง“หมายความว่าไง”แต่คนที่ตอบกลับไม่ใช่เขาเป็นอนล“มันกำลังต่อรอง”น้ำเสียงเรียบเกินไปเรียบจนเหมือนกำลังกดอะไรบางอย่างไว้เต็มที่หมายเลขศูนย์ยืนอยู่กลางแสงไฟกระพริบสีหน้าไม่เปลี่ยนแม้แต่นิดเดียว“เรย์ยังไม่ถูกกำจัด”“ตอนนี้เขาถูกย้ายลงไปชั้นล่างสุด”อนลขมวดคิ้วทันที“ชั้นล่างสุดถูกปิดไปแล้ว”“สำหรับคนทั่วไป” หมายเลขศูนย์ตอบ“แต่นายเข้าได้”ลินหน้าเปลี่ยนทันที“เดี๋ยวนะ…”เธอมองอีกฝ่ายเขม็ง“พวกมันจะเปิด Core?”หมายเลขศูนย์ไม่ตอบแต่ความเงียบนั่น…คือคำตอบแล้วจันทร์สิตามองทั้งคู่สลับกัน“Core คืออะไร”ลินเงียบไปครู่หนึ่งก่อนตอบเสียงต่ำ“ศูนย์กลางของโครงการ”“ห้องควบคุมหลักฐานข้อมูลแล้วก็…”เธอกำมือแน่น“…สถานที่ที่ใช้เด็กทดลองรุ่นแรก”หัวใจจันทร์สิตาเย็นวาบทันทีอนลนิ่งไปสายตาเขาเปลี่ยนทันทีที่ได้ยินคำว่า Coreเหมือนชื่อเดียวก็เพียงพอจะดึงเขากลับไปในอดีตทั้งหมดหมายเลขศูนย์มองเขาเงียบ ๆก่อนพูดต่อ“ถ้านายกลับไปกับฉัน”“เด็กคนนั้นจะรอด”“คนพวกนี้จะรอด”สายตาเขาเล
ข้ามเส้นเงา (อ่านฟรีจนจบ) บทที่ 39
ความเงียบปกคลุมทางเดินใต้ดินอยู่ไม่กี่วินาทีแต่สำหรับเด็กชุดดำ มันเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุนไปแล้วเขามองอนลนิ่งดวงตาที่เคยว่างเปล่าเริ่มสั่นไหวชัดเจนเหมือนคำพูดเมื่อครู่กำลังทำลายบางอย่างในหัวเขาบางอย่างที่ถูกฝังมาตลอดชีวิตหมายเลขศูนย์มองภาพนั้นเงียบ ๆก่อนพูดเสียงเรียบ“นายยังไม่เปลี่ยนจริง ๆ”อนลยืนบังเด็กคนนั้นไว้โดยอัตโนมัติแม้ตัวเองจะเริ่มยืนไม่มั่นคงแล้วก็ตาม“ถอยไป” เขาพูดหมายเลขศูนย์เอียงคอเล็กน้อย“นายจะปกป้องทุกคนไม่ได้”“ผมรู้”“แล้วทำไมยังทำ”อนลเงียบไปครู่หนึ่งก่อนตอบช้า ๆ“เพราะไม่มีใครควรถูกสร้างมาแบบพวกเราอีก”ลินมองเขานิ่งสีหน้าเธอสั่นไหวเล็กน้อยเหมือนประโยคนั้นกระแทกเข้าไปในอดีตของเธอด้วยเช่นกันทันใดนั้นเสียงฝีเท้าจำนวนมากดังใกล้เข้ามาอีกครั้งทีมติดอาวุธกำลังมาถึงลินรีบหันไปมองทางแยก“พวกมันมาอีกชุด!”จันทร์สิตาหายใจแรงขึ้นทันทีสถานการณ์เริ่มแย่ลงเรื่อย ๆหมายเลขศูนย์มองอนลอยู่ครู่หนึ่งก่อนลดมือลงช้า ๆ“นายเสียเลือดมากเกินไป”อนลไม่ตอบอีกฝ่ายจึงพูดต่อ“ถ้าสู้ต่อ นายตายแน่”จันทร์สิตากำมือแน่นทันทีแต่อนลกลับพูดเรียบ ๆ“ผมชินแล้ว”ประโยคนั้นทำให้เธอเจ็บ
ข้ามเส้นเงา (อ่านฟรีจนจบ) บทที่ 38
ทันทีที่คำพูดนั้นจบลง ร่างของหมายเลขศูนย์ก็หายไปจากจุดเดิมเร็วเกินสายตามนุษย์ปกติจันทร์สิตาแทบมองไม่ทันแต่อนลขยับก่อนแล้วปัง!เสียงปืนดังสนั่นในทางเดินแคบกระสุนเฉี่ยวไหล่อีกฝ่ายไปนิดเดียวหมายเลขศูนย์หลบได้ราวกับรู้ล่วงหน้าก่อนหมัดหนักจะพุ่งใส่อนลเต็มแรงตุบ!ร่างอนลกระแทกกำแพงทันทีแผลที่สีข้างกระทบซ้ำจนเลือดซึมออกมาอีก“อนล!”จันทร์สิตารีบจะวิ่งเข้าไปแต่ลินดึงเธอไว้ทัน“อย่าเข้าไป!”เสียงลินเครียดกว่าทุกครั้ง“ตอนนี้เขาไม่เห็นอะไรแล้วนอกจากศัตรู”หมายเลขศูนย์เดินเข้าหาอนลช้า ๆสีหน้าเรียบสนิทเหมือนการต่อสู้ทั้งหมดเป็นเรื่องปกติ“นายอ่อนลง” เขาพูดอนลเช็ดเลือดตรงมุมปากออกช้า ๆก่อนลุกขึ้นยืนอีกครั้ง“นายยังพูดมากเหมือนเดิม”หมายเลขศูนย์เงียบไปนิดก่อนพุ่งเข้ามาอีกครั้งครั้งนี้ทั้งคู่ปะทะกันตรง ๆเร็วหนักรุนแรงจนจันทร์สิตามองแทบไม่ทันเสียงหมัดกระแทกดังต่อเนื่องเหมือนคนสองคนที่ถูกสร้างมาเพื่อฆ่ากันโดยเฉพาะเด็กชุดดำที่อยู่ข้าง ๆ เริ่มถอยหลังช้า ๆสายตาเต็มไปด้วยความสับสนเขามองหมายเลขศูนย์แล้วมองอนลเหมือนบางอย่างในหัวเริ่มแตกออก“ทำไม…” เขาพึมพำเบา ๆ“…ถึงต้องฆ่ากัน”ไม
Anda juga akan menyukai
ในวันหย่าร้าง ฉันถูกอาเล็กของอดีตสามีลักพาตัวไปจดทะเบียน
แสงอรุณฤดูใบไม้ผลิ64.7K Dibacaลุ้นรักคุณแม่ตัวแสบ
ผู้แสวงหาชีวิตที่เป็นสุข60.9K Dibacaเมียขัดดอก
ชะนีติดมันส์96.9K Dibacaหนุ่มหล่อคนไหนจะคว้าใจเธอ
ดั่งสายน้ำ86.4K DibacaShadow of Love เงาแห่งรัก
หรงเย่า / นาย่า119 Dibacaคนโปรดคุณหมอ
นามปากกา ไขขวัญ830 Dibacaพ่ายรักแม่จัดสรร
รัญญา84911 Dibacaนิยายชุด บงการรัก ทวงรัก
แสงเทียน1.0K Dibaca
