Semua Bab ลวงเงารัก: Bab 71 - Bab 80

ช่วงกลางวันของวันนี้เอื้อมธารหลับนานกว่าเมื่อวาน ด้วยร่างกายบอบช้ำทั้งยังไข้ขึ้นหนักกว่าเดิม ชินานางจึงต้องดูแลใกล้ชิดมากขึ้น ทว่าตัวเองก็ปวดเมื่อยทั้งตัวเช่นกัน ช่วงบ่ายแก่ๆ ตติยะเดินมาเคาะห้องแล้วเงียบก็เลยเปิดเข้าไปจึงเห็นสองสาวหลับกันทั้งคู่ โดยเพื่อนเขานอนอยู่บนเตียง ส่วนชินานางนอนบนโซฟาเบดตัวใหญ่ที่เขาใช้มันนั่งทำงานเมื่อวานนี้ชายหนุ่มเดินไปปลุกน้องสาวเบาๆ บอกให้ไปนอนที่ห้องจะได้นอนสบายๆ“แต่คุณแซนด์ล่ะคะ”“พี่ดูแลเอง เราก็เหมือนจะมีไข้นะ”มือหนาทาบลงบนหน้าผากมน รู้สึกถึงความร้อนระอุ เสียงเธอก็แหบแห้งจนเขาได้แต่ถอนใจที่อีกฝ่ายมัวแต่ดูแลคนอื่น ไม่ได้ดูแลตัวเอง“นั่งรอตรงนี้ เดี๋ยวพี่ไปเรียกชมพู่มาช่วยพยุง ป่านนี้คงกลับจากโรงเรียนแล้ว”แม้อยากบอกว่าไปเองได้ แต่หัวเธอหนักจนแทบยกไม่ขึ้น ทั้งที่นั่งก็ยังต้องทิ้งตัวพิงโซฟา ไม่นานชมพู่ก็เข้ามา ตติยะยังไม่วายกำชับ“ชมพู่เช็ดตัวให้คุณนาด้วยนะ ตอนเย็นหลังกินข้าวก็ให้กินยา อ้อ...คืนนี้อยู่ดูแลคุณนาด้วยล่ะ รอให้หลับแล้วเราค่อยไปนอน หรือว่าจะนอนกับคุณนาก็ได้”“ค่ะคุณติว”ชมพู่รับคำเสียงเบาเพราะกลัวว่าหญิงสาวอีกคนบนเตียงจะตื่น หลังจากที่ทั้ง

ตติยะไปเอาโน้ตบุ๊กมานั่งเปิดอยู่ในห้องของหญิงสาวไม่ยอมออกไปไหน ขณะที่คนบนเตียงก็หลับไม่ลงอีกแล้ว จึงเปิดทีวีดูแล้วก็กดไปเรื่อยๆ จนกระทั่งถึงช่องเคเบิ้ลที่เป็น MV ของต่างประเทศก็นั่งมองด้วยความสนใจ บางครั้งก็ยิ้ม ชายหนุ่มเงยหน้ามองเธอบ้างเป็นครั้งคราว ส่วนตัวเขาก็ดูข่าวสารธุรกิจในอินเทอร์เน็ต สักพักก็เห็นอีกฝ่ายกดไปช่องกีฬานั่งมองตาแป๋ว จนเขาอดสงสัยไม่ได้“แซนด์ชอบกีฬาตั้งแต่เมื่อไรเนี่ย เมื่อก่อนชวนไปดูติวกับไอ้โอมแข่งทีไรก็บอกไม่ว่าง ไม่ชอบดูตลอดเลย”คนร่างบางสะดุ้งน้อยๆ แล้วหันมองคนถามด้วยท่าทางอึกอัก“ก็...มันไม่มีอะไรดู”“เมื่อกี้เห็นดูเอ็มวีอยู่นี่ ท่าทางจะชอบด้วย มันเปิดอยู่ตลอดไม่ใช่เหรอ”เอื้อมธารจ้องคนช่างถามอย่างไม่พอใจ ขี้เกียจนึกหาคำแก้ตัวจึงโพล่งขึ้น“แล้วจะมาซักไซ้ทำไมเนี่ย คนเราบางทีเบื่อๆ ก็อยากดูนั่นดูนี่ไปหมดแหละ ไม่ได้เปิดให้คุณ...ให้ติวดูสักหน่อย มายุ่งอะไรด้วย”เสียงแห้งๆ บ่นยืดยาวจนชายหนุ่มชักทำหน้าไม่ถูก คิดไปคิดมาเขาก็ถามมากความเอง ไม่ได้อยากรู้อะไรหรอก เพียงแต่ไม่เคยเห็นเธอให้ความสนใจกับกีฬาเลยสักนิดก็เท่านั้น“ครับๆ ติวไม่ถามก็ได้ พูดเยอะเจ็บคอไหมนั่น ดื่มน้ำ

สาวใช้ร่างอวบที่ถูกลงโทษด้วยการทำงานบ้านทุกอย่างเพียงคนเดียวหนึ่งเดือนเต็มเดินออกจากครัวด้านหลังเรือนไทยอย่างกระแทกกระทั้น กว่าจะจัดการเก็บกวาดล้างจานของบ้านทั้งสองหลังเสร็จก็ดึก นังพวกนั้นก็ไม่ช่วยกันบ้างเลย เธอโดนให้ทำงานบ้านคนเดียว ส่วนพวกที่ร่วมมือกับเธอโดนส่งลงไปช่วยงานในสวน ซึ่งในสวนคนงานหญิงส่วนใหญ่ก็แค่เก็บผลไม้ คัดแยกก่อนส่งขาย รดน้ำผักสวนครัว พวกมันมีกันตั้งหลายคนช่วยกันทำแป๊บเดียวก็เสร็จ แต่เธอนี่สิ ทำทั้งวันจนล้นมือ แถมต้องเป็นลูกมือคุณจิตต์ตอนทำกับข้าวแค่คนเดียว ไม่มีใครมาช่วยอีก แค่คิดแป้นก็รู้แล้วว่าชะตากรรมในอีกหนึ่งเดือนข้างหน้าของตัวเองคงสาหัสทั้งที่เป็นคำสั่งคุณท่าน ว่าให้นังคนนั้นมันช่วยงานเล็กน้อยบ้าง อย่างเช่น ล้างจาน หรือมายกอาหารไปกินเอง ใครจะไปคิดว่าให้ทำงานเพิ่มนิดๆ หน่อยๆ มันจะบอบบางขนาดนั้น อยู่ๆ มันก็เจ็บตัวของมันเองเธอไม่ได้ผลักมันล้มสักหน่อย แต่สุดท้ายก็เป็นเธอคนเดียวที่โดนเล่นงานหนักกว่าคนอื่น ไม่ยุติธรรมเลย ยิ่งคิดก็ยิ่งโมโหแป้นฟาดงวงฟาดงาไปทั่ว แต่แล้วเสียงบางอย่างตรงระเบียงห้องของชินานางก็ทำให้เธอเงยหน้าขึ้นไปมอง ร่างสูงใหญ่คุ้นตาและคุ้นใจกำลังลุกข

‘เชื่อเถอะ บอกความจริงกับไอ้ติวมันซะ แล้วก็ใช้แผนที่โอมบอก’คนร่างบางคุยโทรศัพท์พร้อมกับเดินไปเดินมาใกล้ๆ ม้านั่งในสวนหลังบ้านเรือนไทย ขณะรอชมพู่วิ่งกลับไปจัดการทำพริกกับเกลือแล้วก็เอามีดมา เพราะทั้งคู่เพิ่งจะสอยมะม่วงสดๆ จากต้นแล้วกะจะกินกันให้เต็มคราบ ในช่วงบ่ายของวันหยุดเอื้อมธารมาอยู่ที่บ้านนี้เกือบหนึ่งเดือนแล้ว แล้วตอนนี้เธอก็ไปทำงานโดยที่ตติยะไปรับไปส่งและแสดงตัวอย่างเปิดเผยว่าเขาเป็นอะไรกับเธอต่อหน้าทุกคน ไม่เว้นแม้แต่อานินท์เอง เวลาชายหนุ่มมาเยี่ยมเธอตติยะก็จะทำตัวติดเธอแจไม่ยอมห่าง ทำให้ทั้งสองคนไม่ค่อยได้คุยเรื่องส่วนตัวกันเลย จะได้คุยจริงๆ ก็ตอนที่คุยโทรศัพท์และไม่ได้อยู่ต่อหน้าตติยะเท่านั้น โดยอานินท์ได้บอกแผนการที่คิดออกกับเธอและให้เธอบอกความจริงทั้งหมดกับตติยะไป ทว่าเอื้อมธารยังไม่กล้าพูด ยิ่งอานินท์ดูออกว่าหญิงสาวมีใจให้กับเพื่อนลูกเสี้ยวด้วยแล้วเขาก็ยิ่งไม่กล้าบังคับหักหาญ นอกจากให้เวลาเธอทำใจรับกับผลที่จะตามมาแล้วก็พร้อมที่จะพูดกับอีกฝ่ายเอง“ฉันก็อยากบอก แต่ว่า...”‘แต่ว่าซีรักไอ้ติว’หญิงสาวเงียบไป รู้สึกละอายใจที่เกิดความรู้สึกแบบนี้ขึ้นกับตัวเอง จนทำให้การแก้แค้

ช่วงนี้คืนวันศุกร์ เสาร์ อาทิตย์ ชมพู่มักจะดูละครกับชินานางหากหญิงสาวไม่มีเวรดึกเพราะทั้งคู่ติดละครเรื่องเดียวกัน กว่าจะออกจากห้องนายสาวก็สี่ทุ่มครึ่งเกือบๆ ห้าทุ่มเสมอ บ้านพักคนงานอยู่ไม่ไกล แถมตอนนี้ก็ยังไม่ดึกมากเธอเดินไปเดินกลับอย่างนี้บ่อยๆ แล้วบ้านสวนของคุณอรพิมก็ปลอดภัยไร้กังวล แต่แล้วขณะที่ชมพู่เดินลงจากเรือนร่างเล็กก็ต้องสะดุ้ง แทบร้องกรี๊ดหากก็ถูกปิดปากเอาไว้เสียก่อน“ฉันเองนังชมพู่”เสียงคุ้นๆ ดังขึ้น“พี่แป้น อยู่ๆ ก็โผล่มาเงียบๆ ฉันตกใจหมด”“โธ่ ทำขวัญอ่อนไปได้”“ฉันลองเล่นแบบนี้กับพี่บ้างเอาไหม”“นังนี่...”เมื่อเจอชมพู่กวนมาแป้นเลยแจกมะเหงกให้ไปหนึ่งที ก่อนจะถามเสียงเบา“ตอนหัวค่ำแกเอาขนมปังไปให้ใครตั้งเยอะ”“คุณนา”“จะบ้าเหรอ คุณนาเนี่ยนะจะกินเยอะขนาดนั้น”“อ้าว แล้วพี่คิดว่าฉันเอาไปให้ใคร”ชมพู่ถามอย่างแปลกใจ ก็เธอเอาไปให้คุณนาจริงๆ นี่นา“แกเจอใครในห้องคุณนาหรือเปล่า”แป้นเปลี่ยนคำถามเมื่อเจอคนโยกโย้“เจอ”“เหรอ ใครวะ”สาวใช้ร่างอวบถามด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น อย่างนี้หมายความว่าเรื่องแดงขึ้นมาแล้วใช่ไหม คราวนี้มีหวังบ้านแตกแน่ แป้นยิ้มกริ่มในใจ เธอยังไม่เปิดโปงเรื่องลูก