Semua Bab ห้ามรักเธอ: Bab 71 - Bab 80

98 Bab

บทที่ 71...เธอมันก็แค่ "ยัยคนใช้"

“เป็นอะไรครับเมย์ อารมณ์เสียแต่เช้าเชียว” แล้วชายหนุ่มคนหนึ่งก็ก้าวตามหลังเมย์ลดาเข้ามา ทันทีที่พิมพ์ดาวเห็นเขา เธอตะลึงในความหล่อราวเทพบุตรของเขาจนมิอาจวางตา กระนั้นแล้ว ในความหล่อ กลับมีความคุ้นเคยแฝงอยู่ เธอรู้สึกคุ้นหน้าเขาอย่างบอกไม่ถูก...ผู้ชายที่ถูกแนะนำว่าเป็นคู่รักของคนที่เพิ่งไล่เธอออกอย่างเลือดเย็น“ไม่มีอะไรหรอกค่ะเล็ก เมย์แค่จัดระเบียบพนักงานนิดหน่อยค่ะ” แล้วเจ้าหล่อนก็เข้าควงแขนชายหนุ่มอย่างสนิทสนม “ตั้งแต่เล็กกลับมาจากอังกฤษ เรายังไม่ได้ดินเนอร์กันเลยนะคะ คืนนี้เป็นไงคะ”“คืนนี้...?”“หรือว่านัดสาวๆ ที่ไหนไว้แล้ว”“ที่ไหนได้ล่ะครับ คุณพ่อท่านเล่นล็อคคิวผมยาวเป็นเดือน เพื่อเดินสายไปพบญาติกับหุ้นส่วนจนไม่มีเวลาสังสรรค์กับเพื่อนคนไหนเลย”“แม้แต่เมย์ที่เป็นคู่หมั้นเหรอคะคุณคิมหันต์!”กรี๊ด คุณคิมหันต์! พิมพ์ดาวยอมรับว่าสะดุดใจตั้งแต่ทีแรกว่าอาจเป็นเขา แต่เธอคิดว่าเขายังไม่กลับจากเมืองนอกน่ะสิ ทำไมบิดาไม่บอกอะไรเธอสักคำ ว่าศัตรูตัวร้ายของเธอกลับมาแล้ววินาทีนี้ เธอช็อคซีนีม่า แข้งขาแข็งเป็นหินจนขยับตัวแทบไม่ได้ หายใจติดขัดเหมือนหวัดลงคอ ท้องไส้ปั่นป่วน ขนลุกชูชัน เธอเป็นอะไร
Baca selengkapnya

บทที่ 72...ฉันจะได้เป็นเลขางั้นเหรอ

หากแล้วสิ่งที่ทำให้กาแฟในปากเธอเกือบจะพรวดออกมา ไม่ใช่เพราะความร้อนระอุ หรือรสชาติข่มปร่าแต่อย่างใด แต่เป็นเพราะนิตยสารที่วางอยู่บนโต๊ะตรงหน้าต่างหาก เธอรีบหยิบขึ้นมาอ่านโดยทันที นั่นเพราะนายแบบสองคนบนหน้าปก และคำโปรยที่ชวนให้ติดตาม“สองพี่น้องนักเรียนนอก ผู้มาพร้อมกับเสน่ห์ชวนหลงใหล...นี่มัน...ไอ้คุณคิมหันต์...” เธอปั้นหน้ายักษ์ใส่เขา ก่อนหันไปมองตะลึงกับนายแบบอีกคนที่ถ่ายคู่กัน ผู้ชายที่ทำให้เธอน้ำลายไหล “คุณใหญ่....ทำไมหล่ออย่างนี้เจ้าคะ บ่าวใจคอบ่ดี”หญิงสาวยิ้มกับปกนิตยสาร นายคุณเล็กตัวแสบว่าหล่อแล้ว เจอคุณใหญ่เข้าไปแทบเป็นลม...พระเอก...นายแบบ...เจ้าชาย...โอย...ทุกประโยคที่ใช้แทนผู้ชายหล่อ เอามาใช้ได้หมดเลย เพอร์เฟคสุดๆ ...เทพบุตรกรีกชัดๆ“ทั้งหล่อ ทั้งล่ำ แถมเก่ง ฉลาด สุขุม ไม่ต้องพูดเรื่องฐานะ สงสัยสาวๆ ตรึมแน่เลย คุณใหญ่ของบ่าว” เธอเทิดทูนคุณใหญ่มาตั้งแต่เด็กแล้ว เรียกว่าทั้งรักทั้งบูชายเลยล่ะ หากเขาไม่เดินทางไปเรียนเมืองนอกเสียก่อน เธออาจถวายตัวเป็นนางต้นห้องให้รณภพไปแล้ว “หล่อขนาดนี้ มีเมียยังวะเนี่ย”ด้วยความสอดรู้สอดเห็น เจ้าหล่อนไม่รอช้า รีบเปิดหน้ากระดาษอย่างเร็วรี่ เพื่
Baca selengkapnya

บทที่ 73...เจอหน้ากันทีไรก็ทะเลาะกันทุกที

“คิดว่าฉัน...” อยากจะทำงานที่นี่มากนักเหรอ...ใจเย็นไว้ ท่องไว้ เพื่อคุณใหญ่ที่รัก อย่าผลีผลามไป อย่างน้อยต้องได้เจอหน้ารณภพตัวเป็นๆ สักครั้งก่อนตาย “ฉัน...ต้องขอโทษจริงๆ ค่ะ ฉันไม่ได้ตั้งใจ...”“อ้อ ไม่ตั้งใจจะมาทำงานที่นี่จริงๆ ไม่อย่างนั้นสภาพคงไม่...” แล้วเขาก็ใช้สายตารังเกียจเหยียดหยามมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า “ซกมก สกปรก กระเซอะกระเซิงขนาดนี้หรอก”อร๊ายยยย....เธอทนไม่ไหวแล้วนะ ทำไมต้องมาด่าเธอต่อหน้าคนอื่นขนาดนี้ด้วย เธอกำหมัดแน่น ถ้าเขาด่าเธออีกที เธอชกแน่“แน่ใจนะว่ามาสัมภาษณ์ตำแหน่งเลขา” พอเขาพูดอย่างนั้น เหล่าบรรดาสาวๆ ที่มาสัมภาษณ์ในตำแหน่งเดียวกันกับเธอก็พากันหัวเราะฮิฮะ ดู ดัดจริต...นี่เธอกลายเป็นตัวตลกไปแล้วเหรอ เพราะหมอนี่คนเดียว “ตำแหน่งแม่บ้านยังว่างนะ ถ้าเธอสนใจ?”เขากระดกคิ้วยั่วเย้าคิดว่าเท่มากสินะ ที่ทำให้เธออับอายได้ เธอทนไม่ไหวแล้ว หมัดแน่นๆ ที่เธอกำไว้ต้องใช้งานสักทีล่ะวะ“คิดว่าฉันอยากทำงานที่นี่มากเหรอ ไอ้คนทุเรศ!!” เธอด่าพร้อมกับชกเข้าไปที่มุมปากชายหนุ่มเข้าอย่างจัง จนทำให้เขาเซไปโดนโต๊ะทำงานใกล้ๆ จนทำให้เอกสารบนโต๊ะ รวมทั้งข้าวของหล่นกระจายเฮ้ย...ทุกคนอึ้งกับ
Baca selengkapnya

บทที่ 74...ฉันเกลียดเขา

“พิมพ์ดาว กุลวงศ์”รณภพทวนชื่อเธอจากใบสมัครอีกครั้ง ก่อนเงยหน้ามองหญิงสาวที่นั่งอยู่ตรงหน้า ข้างๆ เขาคือเจ้าตัวแสบที่นั่งพิงพนัก กอดอก มองต่ำ ท่าทางกวนโอ๊ยไม่ต่างจากตอนเด็ก เธอเห็นมุมปากช้ำแดงของเขาจากฝีหมัดของเธอเอง ก็อดขำในใจไม่ได้...สมน้ำหน้า“ค่ะ ฉันพิมพ์ดาว กุลวงศ์” เธอยิ้มให้สองหนุ่มอย่างมั่นใจ ไม่เกรงกลัว แถมยังสู้สายตาคิมหันต์แบบตรงๆ เสียด้วย แน่ล่ะ งานนี้พลาดเป็นเลขาแน่ๆ แต่ไม่พลาดเอาคืนคนให้เจ็บๆรณภพจ้องมองใบหน้าสวยนิ่งๆ ก่อนจะเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงสุภาพ นุ่มนวล ชวนฟัง...ฟังแล้วก็อดเคลิ้มไม่ได้ นี่ถ้าอยู่ในห้องกันสองต่อสอง เธอคงทำทีเป็นก้มๆ เงยๆ ให้นมหกไปแล้ว“ทำไมคุณถึงสมัครมาเป็นเลขาของผม มีเหตุผลอะไรครับ”“อยากเลื่อนตำแหน่งจากคนใช้...”“คุณเล็กครับ” พี่ชายปรามน้อง “ตอนนี้คุณทำหน้าที่เป็นซีอีโอของบริษัทอยู่นะครับ อย่าเอาเรื่องส่วนตัวมาพูด”พิมพ์ดาวอดหัวเราะไม่ได้ คิมหันต์มองหน้าหาเรื่องเธอทันที...ตานี่ ทำตัวเหมือนเด็ก...ทั้งที่ความจริง อายุน้อยกว่าพี่ชายแค่สามปีเท่านั้น ส่วนเธออายุเท่าเขาเด๊ะ แต่ดูเหมือนเธอจะดูเป็นผู้ใหญ่มากกว่า“ผมขอตัวไม่สัมภาษณ์คนที่ชอบแก้ปัญหาด้วยการใช
Baca selengkapnya

บทที่ 75...คิดจะจับพี่ใหญ่เหรอ

การแสดงออกของคุณใหญ่ที่มีต่อเธอในวันนี้ ทำให้เธอรู้สึกผิดหวังมากกว่าเสียใจ เพราะเพียงแค่ทักทายว่าสบายดีมั้ยยังไม่มีเลย“สงสัยว่าเราจะมโนไปเอง ว่าคุณใหญ่แอบชอบเรา” เธอพร่ำบ่นคนเดียวขณะออกมาจากตึกสูงใจกลางเมือง “คงมโนจริงๆ ฝันเฝื่องว่าตัวเองจะเป็นซินเดอร์เรล่า ได้กินหนุ่มหล่อนักเรียนนอก ฉันนี่บ้าจริงๆ”เธอจัดแจงส่งข่าวถึงบิดาเรื่องที่เธอได้งานทำแล้ว แต่เป็นเลขาของคุณเล็กแทน ซึ่งถือเป็นงานที่หนักหนาสาหัสสำหรับเธอมาก“ยี้...ไอ้คุณคิมหันต์ อันเล็ก ชีวิตนี้ ฉันจะหนีนายไม่พ้นจริงๆ เรอะเนี่ย” เธอจิ๊กจั๊กขัดใจ กลับมาถึงอพาร์ตเม้นต์ก็นอนไม่หลับทั้งคืน ไม่ใช่ว่าตื่นเต้นที่จะได้ไปทำงานที่บริษัทใหญ่หรอกนะ แต่เธอกังวลและเครียดมากกว่าที่ต้องเผชิญหน้ากับคนที่ดูถูกเธอมาตลอดคนที่เธอจดชื่อใส่สมุดบันทึกทุกวันว่า...เกลียด...แล้วเธอจะรับมือคนปากเสียไหวมั้ยนะ...เธอจะทำอย่างไรดี???เช้าวันรุ่งขึ้น...เลขาพิมพ์ดาวในชุดสวยแอบเซ็กซี่เบาๆ ก็มาปรากฏกายที่ออฟฟิศชนิดเกือบสายหวุดหวิด วันนี้เธอสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวรัดรูป อวดอกอึ๋มทรงโตกับกระโปรงสั้นจุ๊ด โชว์เรียวขายาวสวยราวนางแบบวิกตอเรียซีเครส...หวังมายั่วคุณใหญ่ให้ใจส
Baca selengkapnya

บทที่ 76...เธอไม่คู่ควรกับเขา

“ค่ะเจ้านาย ฉันไม่ลืมหรอก ไม่ต้องย้ำ” เธอพูดพร้อมกับยื่นถ้วยกาแฟให้ชายหนุ่ม เขารับไปแล้วดื่มอย่างลืมตัว ไม่ได้สนใจรสชาติแต่อย่างใด“แล้วเรื่องฉันสมัยเด็กๆ ห้ามเอามานินทาเด็ดขาด ไม่อย่างนั้น...”“ไล่ฉันออกเลย เอาสิ”“เรื่องอะไรจะไล่ เก็บเธอไว้ทรมานไม่ดีกว่าเหรอ”“นี่คุณเกลียดอะไรฉันนักหนาเนี่ย หรือว่า เพราะฉันเก็บความลับคุณไว้เยอะ เรื่องที่คุณแอบมองสาวใช้อาบน้ำ เรื่องที่คุณแอบช่วยตัวเองให้ห้องนอน แล้ว...”“หยุดเลยนะ!” เขาเอามือปิดปากเธออย่างเร็ว จนทำให้กาแฟในถ้วยที่ถืออยู่กระฉอกใส่เสื้อผ้าจนเปรอะ ทั้งเสื้อผ้าของเขาและของหญิงสาวเละไม่เป็นท่า “เฮ๊ย! เลอะหมดเลย”“โหย สกปรกหมดเลย คุณนี่เล่นเป็นเด็กๆไปได้”“ก็เธออยากหาเรื่องเอง อยากยั่วโมโหทำไมวะ” เขาทิ้งถ้วยกาแฟลงบนเคาน์เตอร์ เดินอย่างอารมณ์เสียออกจากห้องครัว โดยมีเธอเดินตามออกไปด้วย ขณะกำลังจะแยกไปอีกทางนั่นเอง “อ้าว แล้วนั่นจะไปไหนอ่ะ”“ถามได้ ฉันก็จะกลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่ห้องน่ะสิ” เธอเดินฉับๆ เขาเดินมาขนาบข้างกับเธอ“ไม่ได้ ช่วงบ่ายมีประชุม ถ้าขืนเธอกลับไปเปลี่ยนที่ห้อง มีหวังมาสายแน่ๆ เธอไปกับฉัน” เขาพูดจบก็คว้ามือเธอแล้วลากเข้าลิฟต
Baca selengkapnya

บทที่ 77...ตามจับผิดเลขา

“นี่คุณ...”“หรือเธออยากให้พี่ใหญ่อับอายที่มีเธอเป็นเมีย” เขาขยับเข้าใกล้เธอจนลมหายใจประสานกัน สายตาดุดันจ้องมองนิ่ง เขาจับข้อมือเธอไว้แน่น จนเธอเจ็บ “เขาเป็นทายาทอันดับหนึ่งของตระกูล ต้องสานต่อธุรกิจคุณพ่อ ถ้าพี่ใหญ่แต่งงานกับเธอ หุ้นส่วนทางธุรกิจคงคัดค้านเรื่องการขึ้นเป็นประธานบริษัทแน่นอน เข้าใจรึเปล่ายัยโง่”หญิงสาวจ้องมองเขากลับ ก่อนสะบัดข้อมือจนหลุด “คุณนี่ท่าจะบ้า พูดเรื่องอะไรของคุณ ถึงฉันจะอยากเป็นเมียคุณใหญ่แค่ไหน มันก็คงเป็นได้แค่ฝันลมๆแล้งๆ มันไม่มีทางเกิดขึ้นจริงหรอก คุณใหญ่ไม่ได้ชอบฉันสักหน่อย บ้ารึเปล่า คุณนี่ประสาทเสีย”เธอยังไม่รู้อะไร เขาเป็นน้อง เขารู้ดี รู้ถึงหัวใจของผู้ชายคนนั้นดี“แต่ผู้ชายดีๆอย่างพี่ใหญ่ เจอผู้หญิงยั่วเข้าหน่อยก็อาจจะติดกับ มารยาหญิงร้อยเล่มเกวียนอย่างเธอ เขาตามไม่ทันหรอก”เธอชักระอากับความคิดของผู้ชายคนนี้ เขาคงขยะแขยงเธอมากสินะ“ฉันว่าคุณคิดมากไปนะ คุณใหญ่ไม่ได้สนใจฉันเลยสักนิด ถึงเขาจะเป็นคนดีไม่รังเกียจฉัน แต่เขาก็คงไม่โง่มาชอบผู้หญิงต่ำๆอย่างฉันหรอก”เธอส่ายหน้าช้าๆให้กับความกังวลไม่เข้าเรื่องของชายหนุ่มตรงหน้า แล้วหันหลังเดินไปที่ประตู“คุ
Baca selengkapnya

บทที่ 78...บอสร้ายเอาแต่ใจ

‘ไม่ได้...ลงมา’‘เลิกงานแล้ว ฉันไม่ทำโอ ขอตัวค่ะ’ เธอรู้สึกเหมือนกำลังถูกผู้ชายตามตื๊ออย่างไรอย่างนั้น ก่อนจะไม่สนใจการส่งข้อความมาแบบรัวๆของชายหนุ่ม แต่กลับเปิดไปดูข้อความจากรณภพแทน เธอตัดสินใจส่งสติ๊กเกอร์ทักทายกลับไป พร้อมสติ๊กเกอร์ขอบคุณตามมารยาทเธอคิดว่าคงจบแค่นี้ แต่ไม่ใช่ รณภพตอบกลับมาในวินาทีนั้นเอง‘ไปกินข้าวกันมั้ย’เธออึ้งไปแปดวิ...อ่านข้อความของเขาซ้ำไปซ้ำมาอยู่อย่างนั้น เธอไม่อยากจะเชื่อว่ามันจะเป็นความจริง หากเธอไม่ทันจะตอบ เจ้าของข้อความเดินผ่านมาบริเวณหน้าโต๊ะทำงานเธอเขาหันมายิ้มหวานให้เธอเล็กน้อย ก่อนจะเดินผ่านแล้วมุ่งไปยังลิฟต์พิมพ์ดาวจับหัวใจตัวเอง ตอนนี้หัวใจเธอเต้นไม่เป็นส่ำทีเดียว“ฉันต้องฝันไปแน่ๆ ตื่นเดี๋ยวนี้นังพิมพ์ดาว ตื่นๆ”และแล้วข้อความจากเขาก็ทำให้เธอตื่นจริงๆ....เขาในที่นี้คือจอมมารคิมหันต์นั่นเอง....‘ถ้าไม่ลงมา ฉันฆ่าเธอแน่ !!!!!!’“เอ๊ะ ตานี่ บอกแล้วไงว่าไปเองได้”เธอบ่นพึมพำ ขณะพิมพ์ข้อความกลับไปว่า...ยังไงก็ไม่ไปกับเขาแน่ๆ หากแล้วไม่ทันได้ส่งข้อความนั้น...โทรศัพท์ของเธอดังขึ้นเสียก่อน...เจ้าของสายนี้ทำให้ใจเธอสั่น ตัวเธอสั่น ที่สำคัญมดลูกสั่นระ
Baca selengkapnya

บทที่ 79...ผู้หญิงชั้นต่ำไง

“ฉันก็ไปกินคนเดียวสิ ก็คนมันโสด ไม่ได้มีแฟนอย่างนายนี่ มีอะไรอีกมั้ย ขับรถอยู่ แค่นี้นะ” เขาวางโทรศัพท์แล้วเหลียวมองหญิงสาว “ทำไมถึงบอกนายเล็กไม่ได้ว่าเรามาด้วยกัน”“เอ่อ...คือฉันว่ามันไม่ค่อยเหมาะน่ะค่ะ”“ไม่เหมาะตรงไหน”“ทุกตรงล่ะค่ะคุณใหญ่ คุณใหญ่อย่าทำเป็นไม่รู้เลยค่ะ”“อ้าว ในเมื่อเธอรู้ว่าไม่เหมาะแล้วทำไมถึงมากับฉันล่ะ”นั่นสิ เธอหวังอะไร?...เธอหน้าชาไปเลย งานนี้ยิ่งกว่าโดนตบหน้าแรงๆเสียอีก“ก็...เป็นคำสั่งเจ้านายนี่คะ”“อ๋อ หมายความว่าฉันสั่งอะไรเธอก็ทำงั้นเหรอ”เธอไม่อยากจะตอบคำถามนี้ จึงเลี่ยงโดยการตั้งคำถามกับเขาแทน“ว่าแต่คุณใหญ่มีเรื่องอะไรจะคุยกับฉันคะ”เขาหันกลับไปมุ่งมั่นกับการขับรถ ก่อนเอ่ยตอบเธอด้วยเสียงเรียบ “เล่าให้ฉันฟังทุกอย่างว่าตอนที่เราไม่ได้เจอกัน ชีวิตเธอเป็นยังไงบ้าง”“คุณใหญ่อยากรู้ไปทำไมคะ” และทำไม? ถึงมาอยากรู้ตอนนี้ “ก็แค่ชีวิตของเด็กรับใช้ในบ้าน”“ที่ฉันอยากรู้ก็เพราะ...ฉันสนใจเธอน่ะสิ”“คุณใหญ่!!!” เธอต้องหูฝาดไปแน่ๆ “หมายความว่าไงคะ????”“ก็...หมายความว่า ฉันชอบเธอน่ะสิ เธอยังโสด ยังไม่มีใครใช่มั้ย ฉันก็โสดเหมือนกัน แล้วทำไมเราไม่...”“คุณใหญ่กำลังจะข
Baca selengkapnya

บทที่ 80...ห้ามใจไม่ไหว

เขาถอนใจอย่างระอา หันมองประตูลิฟต์ที่เปิดออก เขาคว้าข้อมือเธอแล้วลากเข้าไปภายใน“ชั้นไหน”เธอไม่ตอบ แต่กดเลขชั้นด้วยตัวเอง เมื่อประตูลิฟต์เปิดออกอีกครั้ง เธอก้าวออกก่อนชายหนุ่ม ซึ่งยอมเดินตามก้นเธอมาจนถึงหน้าห้อง509“ของฉันไม่เยอะหรอก คิดว่าจะขนแค่เสื้อผ้ากระเป๋ารองเท้าไปไม่กี่กระเป๋า คุณไม่จำเป็นต้องมาช่วยเก็บหรอกน่า” เธอบ่นขณะเดินนำชายหนุ่มเข้าไปในห้องขนาดสี่สิบตารางเมตร ขนาดกะทัดรัด ที่มีข้าวของเครื่องใช้ตั้งวางไว้อย่างไร้ระเบียบ“ห้องหรือกองขยะเนี่ย?”“ก็...คนมัน ไม่ค่อยมีเวลา ปกติห้องนี้อย่างกับห้องเจ้าหญิง คุณนั่งที่โซฟานั่นแหละ ไม่ต้องช่วยฉันเก็บของหรอก” เธอทิ้งกระเป๋าสะพายไว้บนเตียงนอน ก่อนเดินมาทิ้งตัวลงบนโซฟาตัวยาว ตรงข้ามกับเขา เธอหยิบเบียร์ในถุงมาอีกกระป๋อง เปิดซดอั่กๆเหมือนคนกระหายน้ำ เขามองพลางขมวดคิ้วย่น“เป็นอะไร ดื่มหนักเชียว”เธอดื่มเสร็จก็เรอเสียงดัง “เป็นผู้หญิง...ไร้ค่าไง”“ขนาดเมาแล้วยังรู้ตัว” เขาซ้ำเติม แต่ยิ้มๆ “หายเมาแล้วอย่าลืมซะล่ะ ว่าเธอมันคนไม่มีราคาอะไร”เธอจ้องดวงตาคมเข้มของเขานิ่งๆ ชายหนุ่มจ้องตอบ แล้วใจก็เต้นระส่ำ เขาหลบสายตา แสร้งทำเป็นเมินไปมองทางอื
Baca selengkapnya
Sebelumnya
1
...
5678910
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status