ห้ามรักเธอ

ห้ามรักเธอ

last update최신 업데이트 : 2025-07-21
언어: Thai
goodnovel12goodnovel
순위 평가에 충분하지 않습니다.
98챕터
1.9K조회수
읽기
보관함에 추가

공유:  

보고서
개요
장르
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.

เมื่อคำบอกรัก กลายเป็นเพียงคำโกหก และการขอแต่งงานแสนหวาน เป็นเพียงแค่เกมสนุกของเขา ! เธอจะทำยังไงกับแผนลวงรักของเขาในครั้งนี้ “คนเลว” “ใช่ ผมมันเลว แต่ก็เลวเฉพาะกับคุณแค่คนเดียวเท่านั้นแหละ เพราะคนอย่างคุณมันสมควรได้รับแล้ว คุณต้องร้องไห้แบบนี้แหละ ร้องออกมาเลย ร้องสิ!!”

더 보기

1화

บทที่ 1...เรื่องของเรา..มันก็แค่เกม ยัยโง่!

Ponto de vista da Avril

— Já tomei minha decisão, Marcus.

Eu estava à beira do lago, olhando meu próprio reflexo na água, com o olhar apagado.

No fim das contas, tomar a decisão mais importante da minha vida não exigiu tanta hesitação assim.

— Avril... você realmente está disposta a ser minha companheira? Vai aceitar minha proposta?

A voz de Marcus Howler era grave e firme do outro lado da ligação.

Senti uma dor repentina no coração. Enquanto lágrimas começavam a escorrer, assenti levemente e disse:

— Sim, estou.

— Avril, você é a companheira mais perfeita que a Deusa da Lua poderia me dar. Eu me apaixonei por você no primeiro instante em que te vi e jurei que você seria a única a ser minha Luna.

Meu coração disparou, e um sorriso iluminou meus lábios.

— Me dê duas semanas, Marcus. Vou resolver tudo aqui e depois irei até você.

— Certo. Estarei esperando.

Depois que desliguei, meu pai Alfa, Jason Talbot, apareceu de repente atrás de mim.

— Avril.

Ele pigarreou de forma um pouco constrangida e disse:

— Layla tem uma saúde frágil. Seu quarto recebe bastante luz do sol. Que tal vocês trocarem de quarto por alguns dias?

Não respondi. Em vez disso, meu olhar caiu sobre minha madrasta, Velma Fenwick, e minha meia-irmã, Layla Talbot, atrás dele.

Velma disse:

— Está tudo bem, Jason. Não precisamos incomodar a Avril com isso.

Layla também abaixou o olhar e falou com uma voz fraca:

— Eu vou ficar bem, pai. Não precisa aborrecer a Avril por minha causa.

— Vocês duas são minhas filhas. Não há motivo para ficarem aborrecidas uma com a outra.

Depois de falar isso, papai olhou para mim com firmeza e disse:

— Você é a irmã mais velha, Avril. Deve ser mais compreensiva e atenciosa.

Fiquei olhando para ele, sem expressão. Era ele quem costumava se transformar em sua enorme forma de lobo prateado, me carregar nas costas e me levar para os campos para assistir ao pôr do sol no fim da tarde.

Papai pareceu um pouco desconfortável com o meu olhar fixo.

— Certo. Se você não quiser trocar, então vou deixar a Layla ficar com o quarto ao lado do seu.

Papai mudou desde que encontrou sua nova Luna. Ele não me mimava mais nem me colocava em primeiro lugar. Em vez disso, passou a mimar Layla, que nem sequer compartilhava uma única gota de sangue com ele.

Ele nunca foi capaz de dizer uma palavra dura para mim antes, mas agora frequentemente me repreendia por ser pouco compreensiva e não demonstrar carinho suficiente por Layla.

Eu achei que sofreria por causa do coração partido. Achei que iria desmoronar.

Mas não aconteceu. Eu nem sequer derramei uma lágrima.

Apenas assenti calmamente e disse:

— Está bem, pai. Vou trocar de quarto com ela.

De qualquer forma, faltavam apenas duas semanas para eu deixar os Bosques do Norte para sempre. Já não importava qual quarto eu usaria.
펼치기
다음 화 보기
다운로드

최신 챕터

더보기
댓글 없음
98 챕터
บทที่ 1...เรื่องของเรา..มันก็แค่เกม ยัยโง่!
นิยายเรื่องนี้ประกอบด้วย 2 เรื่อง1.ห้ามรักเธอ 2.ทูนหัวของเมียห้ามรักเธอ...สองวันก่อนถึงวันแต่งงานระหว่างทายาทตระกูลดังกับลูกสาวแม่ค้าขายขนมในตลาดอิศรา ไวย์ราวัลย์ ทายาทคนเล็กของตระกูลนักธุรกิจชื่อดังแห่งเมืองภูเก็ตซึ่งเป็นว่าที่เจ้าบ่าวได้โทรศัพท์เรียกเพื่อนสนิทไฮโซทั้งสี่คนซึ่งประกอบไปด้วยธนินทร์ ราเมศ ทิวากร และวราลี มารวมตัวกันที่บ้านพักตากอากาศสุดหรูริมทะเลของเขา เพื่อดื่มไวน์สังสรรค์และฉลองให้กับความสำเร็จที่กำลังจะบรรลุเป้าหมายในอีกไม่ช้านี้“เกมส์ใกล้โอเว่อร์แล้ว!”ดวงตาคมดุแสนร้ายบ่งบอกถึงความสะใจอย่างล้นเหลือ เมื่อนึกถึงเหยื่อในเกมรักลวง ที่เขาได้ใช้ใบหน้าอันหล่อเหลาราวเทพบุตรเป็นเครื่องมือในการหลอกลวงครั้งใหญ่“ดีเดย์คือคืนพรุ่งนี้”“ในงานปาร์ตี้สละโสดฉลองก่อนแต่งน่ะเหรอ”“ใช่!” เขาตอบด้วยน้ำเสียงดุดันแฝงความมั่นใจ ก่อนยกแก้วไวน์ทรงสูงขึ้นจิบเล็กน้อย “พวกนายอย่าลืมร่อนการ์ดเชิญเพื่อนในโรงเรียนให้มากันให้เยอะที่สุดนะ โดยเฉพาะรุ่นเรา ฉันอยากให้ทุกคนมารวมตัวกันที่นี่ เพื่อเป็นสักขีพยานให้กับความเกลียดชังที่ฉันมีต่อผู้หญิงคนนั้น!!”“โอเค” เพื่อนรักทั้งสี่คนของเขารับปากด้วยคว
더 보기
บทที่ 2...แค่หลอกกันงั้นเหรอ
“วิ่งหนีออกจากงานด้วยความอับอายต่างหาก”วราลีมั่นใจว่าผู้หญิงคนนั้นทนความอับอายไม่ไหวแน่“ไม่หรอก เธออาจจะตบนายก็ได้” ทิวากรพูดขึ้นท่ามกลางเสียงหัวเราะ ฉุดอารมณ์ร่าเริงของทุกคนให้ชะงักอย่างไม่น่าให้อภัย ขณะอิศรายิ้มกริ่ม สีหน้าแววตาสุดยโสและมั่นใจในตัวเองบอกว่าเรื่องที่ทิวากรพูดจะไม่มีวันเกิดขึ้นแน่นอน“คุกเข่าอ้อนวอนขอความเห็นใจ คอยดูไปก็แล้วกัน”“งั้นแสดงว่าตอนนี้ก็เหลือเวลาอีกแค่สองวันเท่านั้น ที่เมฆจะต้องทรมานกับการแกล้งเป็นแฟนกับยัยนั่น เอมขอแสดงความยินดีด้วยนะเมฆ ที่แผนการสำเร็จด้วยดี”“ยินดีด้วยเพื่อน” เพื่อนรักทั้งห้าคนชนแก้วไวน์ฉลองให้กับความสำเร็จกันอย่างสนุกสนาน ขณะคนที่ยืนฟังอย่างเงียบงันอยู่หน้าประตูห้องรับแขก ทั้งอึ้งและช็อคจนแทบจะล้มทั้งยืน‘อะไรกันเนี่ย’ เสียงหัวเราะของพวกเขาทำให้สมองของเธอแทบระเบิด หัวใจของเธอแตกสลายไม่เหลือชิ้นดีในพริบตา เธอรู้แน่แก่ใจว่ามันไม่ใช่ความฝันอย่างแน่นอน ว่าที่เจ้าบ่าวของเธอซึ่งเป็นผู้ชายที่อบอุ่น น่ารัก และเพียบพร้อมทุกอย่าง ผู้ชายที่ทำให้เธอรู้สึกมีความสุขและอิ่มเอมกับความรักแสนหวาน ผู้ชายที่เป็นทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตของเธอ ถึงแม้จะคบหาใ
더 보기
บทที่ 3...โกรธเกลียดอะไรกัน
เธอตัดสินใจไม่เข้าไปหามารดาที่แผงขายของ หันหลังให้ตลาดแล้วมุ่งหน้ากลับไปยังบ้านหลังเล็กที่อยู่ท้ายซอยหน้าตลาด บ้านขนมไทยที่มีพ่อแม่ลูกอาศัยอยู่ด้วยกันสามคน บ้านที่เต็มไปด้วยกลิ่นหอมหวานจากขนมสารพัดชนิด ทั้งข้าวต้มมัด ขนมใส่ไส้ ข้าวเหนียวมูน ข้าวเหนียวไส้กุ้ง และอีกมากมายร้านขนมยายบัวขาว เป็นร้านขนมไทยที่ขึ้นชื่อของตลาดรวยทรัพย์ มารดาของเธอสืบทอดวิชาการทำขนมไทยมาจากยายบัวขาวผู้เป็นมารดา หลังแต่งงานกับบิดาของเธอไม่กี่ปี มารดาของเธอก็สามารถเก็บเงินเช่าแผงในตลาดได้ แล้วช่วยกันทำขนมขายเป็นอาชีพเลี้ยงครอบครัวมาตลอดหลายสิบปี เธอเองก็เรียนรู้การทำขนมจากมารดามาตั้งแต่เด็ก ช่วยมารดาขายขนมในตลาดมาตั้งแต่ยังตัวเล็ก ๆ กระทั่งบิดาของเธอประสบอุบัติเหตุจนทำให้พิการเดินไม่ได้เมื่อสิบปีก่อน เธอจึงเข้ามาช่วยงานมารดาอย่างเต็มตัว“โธ่...พ่อจ๋า หนูขอโทษที่ทำให้เสียใจนะ”เธอหยุดฝีเท้าอยู่หลังต้นไม้ใหญ่บริเวณหน้าบ้าน แอบมองไปยังบิดาซึ่งนั่งรถเข็นกำลังเช็ดใบตองอยู่อย่างขมักเขม้นที่โต๊ะหน้าบ้าน เขาตั้งใจจะทำขนมไปเลี้ยงในงานแต่งของลูกสาวด้วย สีหน้าเปี่ยมสุขของบิดาทำให้เธอน้ำตาไหล“โธ่พ่อ หนูไม่รู้จะบอกพ่อยังไง
더 보기
บทที่ 4...เรื่องของเรา..ใกล้จบแล้ว
หลังจากดื่มกินกับกลุ่มเพื่อนสนิทจนพวกมันเมาเละแล้วแยกย้ายกันไปนอนตามห้องต่าง ๆ ภายในบ้านหรูซึ่งมีห้องหับมากมายเพียงพอสำหรับเพื่อนทุกคน เขาก็เดินออกมารับลมที่ริมสระว่ายน้ำหลังบ้าน ซึ่งสามารถมองเห็นวิวชายหาดและท้องทะเลสีฟ้าครามได้กว้างไกลสุดสายตา“อืม...ใกล้แล้ว...ใกล้จะจบแล้ว”หลังจากไม่ได้ติดต่อกับว่าที่เจ้าสาวแสนสวยมาเกือบหกชั่วโมงเต็ม นับตั้งแต่เธอขึ้นเครื่องเมื่อช่วงสิบโมงเช้าของวันนี้ กระทั่งเกือบสี่โมงเย็น เขาก็ควรสลัดอาการมึนเมาจากไวน์สี่แก้วมาทำหน้าที่ว่าที่เจ้าบ่าวเสียหน่อย“ทำอะไรอยู่น๊า...ที่รัก” เขายิ้มมุมปากอย่างหยามหยันเย้ยเยาะให้กับว่าที่เจ้าสาวแสนโง่ของเขา...เจ้าสาวที่โชคร้ายที่สุดในโลก...ใบหน้าคร้ามบ่งบอกถึงความสาสมใจกับความสำเร็จที่ได้มาอย่างง่ายดาย นัยน์ตาแดงก่ำจากฤทธิ์ของแอลกอฮอล์แฝงไว้ด้วยความรู้สึกมากมายที่ออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจร้ายกาจเขาหยิบโทรศัพท์ออกมา แล้วกดเบอร์ของหญิงสาว ซึ่งถูกพิมพ์ไว้ในชื่อ ‘ที่รัก’ เพื่อความสมจริง“หึ!” เขารอเธอรับสายอย่างอารมณ์ดี ตั้งใจจะอ้อนเธอด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานจับใจ ตั้งใจจะกระเง้ากระงอดทำให้เธอรู้สึกผิดที่ทำให้เขาคิดถึงเธอหนักมากใ
더 보기
บทที่ 5...ยิ้มทั้งน้ำตา
“พอดีฉันลืมโทรศัพท์ไว้ที่โรงแรม...ฉันออกไป...เยี่ยม...คุณน้าที่...โรงพยาบาลมา...และอยู่คุยกับ...ญาติ...จนเพลิน”น้ำเสียงอ่อนแรงของหญิงสาวทำให้เขาแปลกใจเล็กน้อย เพราะโดยปกติแล้วเธอจะพูดจาฉะฉานมีชีวิตชีวากว่านี้ แม้ไม่อ่อนหวานเหมือนหน้าตา แต่ก็ไม่พูดเบาพูดค่อยเหมือนคนพูดจาไม่เป็นแบบนี้ ก็เธอมันแม่ค้าขายขนมในตลาดนี่นา ไม่ใช่เลขาหน้าห้องผู้บริหารเสียหน่อย“น้าคุณโอเครึเปล่าที่รัก”“อืม...” เพราะคำว่าที่รักมันสะเทือนใจเธออย่างแรง เขาคงฝืนใจมากที่พูดคำนั้นออกมา เธอพยายามจะไม่ร้องแล้วนะ แต่มันก็ทำไม่ได้ น้ำตามันไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ แต่เธอก็ยังพยายามทำเสียงสดใส เหมือนว่าไม่มีอะไรทั้งนั้น “ก็ไม่เป็นไรมากแล้วค่ะ ผ่าตัดเรียบร้อยดี ไม่มีปัญหาอะไร”“แล้วคุณพักโรงแรมอะไรนะ?”เธอบอกเขาหลายครั้งแล้ว แต่เขาก็ยังถาม ซึ่งแสดงให้เห็นถึงความไมใส่ของเขา“โรงแรมเล็ก ๆ ใกล้โรงพยาบาลค่ะ”“ผมบอกแล้วไงว่าให้ไปพักโรงแรมของผม คุณก็ดื้อ ไม่เห็นต้องกังวลเรื่องการเดินทางเลย ยังไงก็มีรถรับส่งอยู่แล้ว อย่าลืมนะว่าคุณเป็นใคร”ใช่ เธอไม่ลืมหรอก เธอจะไม่ลืมเด็ดขาดเลยว่าเธอเป็นใครมาจากไหน เธอจะไม่ลืม...“ขอบคุณนะคะเมฆ
더 보기
บทที่ 6...ร้องไห้ให้พอ
หลังจากคิดมาเกือบทั้งวัน เธอก็ได้ข้อสรุปให้ตัวเอง เธอไม่คิดจะหนี หากเขาต้องการให้เกมมันจบที่งานปาร์ตี้สละโสด ต่อหน้าเพื่อน ๆ ทุกคน เธอก็ยินดีที่จะจบเกมที่นั่น ตามที่เขาต้องการ และเมื่อเขาได้สมปรารถนาแล้ว เธอจะขอคุยกับเขาเป็นครั้งสุดท้ายบัวบูชาลุกขึ้นยืนอีกครั้ง พยายามเข้มแข็งให้ได้ ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องน้ำ แล้วจัดการล้างหน้าล้างตา ล้างคราบของความเสียใจออกจากใบหน้าจนหมดจด“เราจะไม่เป็นอะไร เราจะไม่เป็นอะไรนะบัว”เวลาราวหนึ่งทุ่มตรง เธอตัดสินใจออกจากห้องพัก ลงไปหากอบกุลที่ชั้นสี่“อ้าวยัยบัว แกกลับมาจากกรุงเทพฯแล้วเหรอ?”กอบกุลในชุดแซ็กสีเหลืองอ่อนสวยตกใจเล็กน้อยเมื่อเห็นเพื่อนรักยืนอยู่หน้าประตูห้อง“อืม ทำอะไรอยู่?”“ลองชุดอยู่น่ะสิ ยัยตาก็อยู่นะ”“เฮ๊ว่าที่เจ้าสาว!”ลลิตาตะโกนมาจากหน้าโต๊ะเครื่องแป้ง เจ้าหล่อนสวมชุดสีขาวสวย แบรนด์เดียวกับที่เขาซื้อให้เธอเลยล่ะลลิตาเดินออกมาคว้ามือเธอ ลากพาเข้าไปด้านในด้วยความตื่นเต้นเปี่ยมสุข “มาช่วยดูหน่อยเร็ว ฉันใส่ชุดนี้เป็นไง สวยเกินหน้าเกินตาเจ้าสาวรึเปล่า???”“สวยสิ แกใส่ชุดไหนก็สวยตา ชุดนี้ดูน่ารักเหมาะกับแกมากเลยนะ”“แล้วฉันล่ะ” กอบกุลหมุน
더 보기
บทที่ 7...คำรัก..ลวง
“เมฆ...คืนนี้คุณรู้สึกกับฉันยังไง ช่วยแสดงออกมาให้เต็มที่เลยนะ ทำให้ฉันเกลียดคุณให้ได้นะ แล้วเราจะได้จบกันแบบสวย ๆ ต่อหน้าทุกคนไง”บัวบูชากลับเข้ามาในห้อง เก็บโทรศัพท์มือถือและสิ่งของใส่ไว้ในกระเป๋าสะพายเหมือนเดิม เธอตัดสินใจเช็คเอ้าท์ออกจากห้องพัก แล้วกลับไปยังบ้านหลังน้อยท้ายซอย บ้านขนมไทยที่แสนอบอุ่นของเธอ“อ้าวบัว กลับมาแล้วเหรอลูก” บิดาที่กำลังนั่งตัดใบตองอยู่บนแคร่หน้าบ้านทักเธอทันทีด้วยน้ำเสียงยินดี “น้าเป็นไงบ้าง ผ่าตัดปลอดภัยดีมั้ย”“โอเคแล้วค่ะ พ่อไม่ต้องห่วงนะ” เธอเช็คอาการของน้าสาวจากการโทรคุยกับน้องชายซึ่งเป็นลูกชายของน้าสาวเรียบร้อยแล้ว เธอจึงกล้าตอบบิดาไปอย่างนั้น “แม่ล่ะคะ”“ออกไปขายขนมที่ตลาดแล้ว”“จริงด้วย” เวลานี้ มารดาของเธอควรจะอยู่ที่ร้านแล้วสินะ มารดายังคงทำมาหากิน แม้ใกล้งานแต่งลูกสาวเต็มที นั่นเพราะไม่อยากเป็นขี้ปากใครเรื่องที่ลูกสาวได้ผัวรวย “พ่อทำอะไรอยู่เหรอคะ”“จะทำข้าวต้มมัดเอาไว้ขายตอนเย็นที่หน้าบ้านน่ะ แต่พรุ่งนี้จะทำขนมมงคลนะ” เพื่องานของลูกสาว เธอรู้ดี...“ขอบคุณนะคะพ่อ ที่ทำเพื่อหนูมาตลอดเลย หนูสัญญาว่าหนูจะไม่ทำให้พ่อผิดหวังนะคะ”“บัวไม่เคยทำให้พ่อผ
더 보기
บทที่ 8...จูบสุดท้าย
“คนอย่างเธอ...ไม่ควรได้รับความปรานี และเธอจะต้องเสียใจและเจ็บปวดไปจนวันตาย” นั่นคือคำพิพากษาจากเขา คนที่เธอไม่ควรรักและไว้ใจที่สุดในโลก“เธอโง่เองนะบัว” เธอหลงกลร้ายของเขาจนถอนตัวไม่ขึ้น เธอตกลงไปในกับดักที่เขาวางไว้ด้วยความโง่และเต็มใจ เพราะอย่างนั้น เธอจึงโทษใครไม่ได้เลยที่ชะตาร้ายลากเธอมายืนอยู่กลางกองไฟร้อนแบบนี้“คิดอะไรอยู่” วราลีในชุดราตรีสั้นแสนสวย เดินเข้ามาหาเขาด้วยใจปรารถนา แล้วสวมกอดกายแกร่งจากด้านหลัง แนบใบหน้างดงามและหัวใจภักดีลงบนแผ่นหลังของชายหนุ่มที่เธอรักมานาน เธอต้องการเปิดเปลือยความรู้สึกที่มีต่อเขาในวันที่เขาเป็นอิสระจากผู้หญิงชั้นต่ำ“อย่าน่า” เขาเตือนหญิงสาวด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหน่ายใจ แน่นอน เขาเองก็รู้มาตลอดว่าเพื่อนรักคิดอย่างไรกับเขา แต่เขาไม่อาจเปลี่ยนแปลงความรู้สึกที่มีต่อเธอได้ เขาคิดกับเธอเหมือนน้องสาวคนหนึ่งเท่านั้น“ทำไมล่ะ”“เดี๋ยวใครมาเห็นเข้า อย่าลืมนะ ว่าเกมยังไม่โอเวอร์”เขาปลดมือเธอออก แล้วดันตัวเธอออกห่างอย่างนุ่มนวลสุภาพแต่เด็ดขาด จ้องมองเธอด้วยสายตาปรานี“และที่สำคัญ เราเป็นเพื่อนกัน”ใบหน้าสวยแดงก่ำด้วยความเสียใจ เธอนึกรู้อยู่แล้วว่าเขาจะต้องปฎ
더 보기
บทที่ 9...คำสัญญา..ด้วยวิญญาณ
ท่ามกลางแสงสีทองที่อาบคลุมไปทั่วบริเวณ และสายลมหนาวเหน็บจับขั้วหัวใจ ดวงตาร้อนแรงของชายหนุ่มดั่งดวงตะวันที่กำลังลาลับ ยามทอดสายตามองใบหน้างดงามของหญิงสาวที่เขาเกลียดชัง หญิงสาวในอ้อมกอดอันแข็งแกร่งของเขา หญิงสาวคนแรกที่เขายอมจูบด้วย ซึ่งทำให้เขาค้นพบตัวเองว่าตัวเขานั้นยอมทำทุกอย่างได้เพื่อชัยชนะและเป้าหมายสำคัญ แม้แต่การสัมผัสกับสิ่งที่รังเกียจอย่างสุดหัวจิตหัวใจ“ในที่สุด...วันนี้ก็มาถึง” ปลายนิ้วโป้งของเขาไล้แผ่วเบาตามร่องแก้มและริมฝีปากอิ่มสวยสีแดงเข้มราวกับดอกกุหลาบสีเลือด ก่อนจะก้มลงมาประทับรอยจูบอีกครั้งอย่างอบอุ่นอ่อนหวานราวกับรักเธอหมดใจ“อือ...เมฆ...” เธอหลับตาพริ้ม แต่ไม่ได้อิ่มสุขเหมือนทุกครั้งที่จูบกับเขา หากแต่อิ่มความทุกข์ตรมขมขืนจนแทบจะสำลักออกมาแล้ว“บัว...อือ...” เขาจูบหวานพร้อมสวมกอดเธอไว้แน่นมือไม่ยอมปล่อยสักวินาที ราวกับกลัวเธอจะหายไปจากชีวิตอันแสนหรูหราของเขาเมื่อเขาผละออก ดวงตาร้อนแรงจ้องมองเธออย่างเต็มปรารถนา รอยยิ้มตรงมุมปากของเขาบ่งบอกถึงความสาสมใจอย่างเปิดเผย หากเป็นเมื่อก่อน เธอคงตีความว่าเขาคลั่งไคล้เธอหนักหนา แต่พอวินาทีนี้ เธอรู้แล้วว่ามันคือการยิ้มเยาะใ
더 보기
บทที่ 10...ความจริงที่ซ่อนอยู่
“เรามาเต้นรำกัน ท่ามกลางแสงจันทร์” เขาเงยหน้ามองพระจันทร์ดวงโตบนฟากฟ้าเบื้องบนด้วยสายตาหวานล้ำลึกราวกับกำลังอิ่มสุขอย่างล้นเหลือ “และดาวพวกนี้”เธอจ้องหน้าเขานิ่ง ก่อนจะเงยหน้ามองดวงจันทร์ที่กำลังเปล่งแสงนวลสวยงดงามไปทั้งฟ้า“ค่ะ เรามาเต้นรำกัน” เคล้าคลอกอดกันเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่ทุกอย่างจะจบลง...ด้วยโศกนาฎกรรมแห่งความรักลวงและการโกหกที่แสนเลือดเย็นอยากหยุดเวลาไว้แค่นี้...เสี้ยวหนึ่งของความคิดผุดแทรกขึ้นมาในห้วงแห่งปรารถนาลึกเร้น ขณะกำลังโอบกอดร่างนุ่มนิ่มของหญิงสาวที่เขาเกลียดชังไว้ในอ้อมอกราวกับเป็นร่างเดียวกัน พาเธอเต้นรำเคล้าคลอไปตามจังหวะของหัวใจที่เต้นอย่างแผ่วเบา ท่ามกลางแสงจันทร์นวลผ่องกระจ่างสวย และสายลมเย็นฉ่ำจากท้องทะเลที่กำลังกราดเกรี้ยว โดยมีดวงตาเกือบร้อยคู่ที่แหงนมองขึ้นมาด้วยความสนใจและอิจฉาในความรักของทั้งคู่เป็นประจักษ์พยานทำไมอยู่ ๆ เขาถึงคิดอะไรงี่เง่าแบบนี้นะ หรืออาจจะเป็นเพราะเขาไม่อยากเสียของเล่นไป ของเล่นราคาถูกที่คว้ามาจากตลาดสด ของเล่นส่วนตัวที่ทำให้เขาสนุกทุกครั้งที่ได้เล่น ของเล่นที่เขายังไม่รู้สึกเบื่อ ก็เลยนึกลังเลขึ้นมาอย่างไม่น่าให้อภัยตัวเอง เขาไ
더 보기
좋은 소설을 무료로 찾아 읽어보세요
GoodNovel 앱에서 수많은 인기 소설을 무료로 즐기세요! 마음에 드는 작품을 다운로드하고, 언제 어디서나 편하게 읽을 수 있습니다
앱에서 작품을 무료로 읽어보세요
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status