ห้ามรักเธอ

ห้ามรักเธอ

last updateLast Updated : 2025-07-21
Language: Thai
goodnovel12goodnovel
Not enough ratings
98Chapters
1.9Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

เมื่อคำบอกรัก กลายเป็นเพียงคำโกหก และการขอแต่งงานแสนหวาน เป็นเพียงแค่เกมสนุกของเขา ! เธอจะทำยังไงกับแผนลวงรักของเขาในครั้งนี้ “คนเลว” “ใช่ ผมมันเลว แต่ก็เลวเฉพาะกับคุณแค่คนเดียวเท่านั้นแหละ เพราะคนอย่างคุณมันสมควรได้รับแล้ว คุณต้องร้องไห้แบบนี้แหละ ร้องออกมาเลย ร้องสิ!!”

View More

Chapter 1

บทที่ 1...เรื่องของเรา..มันก็แค่เกม ยัยโง่!

"What?" Henry Fielder, the intern, froze, then his voice turned sharp. "You're doing this on purpose, aren't you? If you won't process the reimbursement, just say so. You're just making life hard for everyone. Why fake a headache?"

I took a deep breath and didn't bother arguing with him.

In the past, I would've patiently explained that reimbursement receipts had to be legal and valid. As the finance team, we were the gatekeepers and held legal responsibility for everything we approved.

"Rules are rigid, people aren't. Ever heard of flexibility, Ronan?" he snapped at me, wearing the same defiant look.

Even then, I stayed professional and walked him through the review process again and again.

Just remembering what Henry had said in the restroom left me colder than I'd expected. Since he didn't appreciate it, I had nothing more to say.

I grabbed my thermos and turned to leave.

Henry frowned and grabbed my arm. "Where do you think you're going? Feeling guilty?"

When I didn't answer, he raised his voice. "Do you have any idea how many people have had a problem with you? You think I'm the only one who can't stand you?

"You're always denying reimbursement requests. What, are you pocketing the money?"

I froze, floored by how absurd it was.

Just last week, Henry had applied for a full-time position, and I even wrote him a thoughtful recommendation. I hadn't expected him to turn on me before the decision even came down.

His grip hurt. I pulled my hand free and said, "Henry Fielder, listen carefully. The company has a formal process and policy for reimbursements. I was just following the rules."

He scoffed. "Rules? Are you even human? All you ever say is rules. The same lines, over and over."

Then he snorted, his tone edging into a command. "I don't care. You're approving everyone's reimbursements today. They're too polite to call you out, so I'll go first. Fix that lousy habit of yours, Ronan Cooper! Stop acting like a robot!"

As soon as he finished, the few onlookers who had been silent burst into snickers.

"Henry's got guts!"

"There's finally someone to deal with Ronan."

With people backing him up, Henry looked smug. "Now you see how many people are fed up with you? Learn from me. Cut everyone some slack and stop making them jump through hoops for you!"

I almost laughed out of sheer anger.

The top expense report on my desk had a bogus receipt attached to it. The line item read "business trip cab fare", but the amount came to 100,000 dollars.

I had to wonder if that coworker had taken a cab around the whole country.

I set that expense report aside and flipped to the next one. It was a screenshot of a bank transfer for 50,000 dollars.

The recipient's note read, "Love you, honey".
Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
98 Chapters
บทที่ 1...เรื่องของเรา..มันก็แค่เกม ยัยโง่!
นิยายเรื่องนี้ประกอบด้วย 2 เรื่อง1.ห้ามรักเธอ 2.ทูนหัวของเมียห้ามรักเธอ...สองวันก่อนถึงวันแต่งงานระหว่างทายาทตระกูลดังกับลูกสาวแม่ค้าขายขนมในตลาดอิศรา ไวย์ราวัลย์ ทายาทคนเล็กของตระกูลนักธุรกิจชื่อดังแห่งเมืองภูเก็ตซึ่งเป็นว่าที่เจ้าบ่าวได้โทรศัพท์เรียกเพื่อนสนิทไฮโซทั้งสี่คนซึ่งประกอบไปด้วยธนินทร์ ราเมศ ทิวากร และวราลี มารวมตัวกันที่บ้านพักตากอากาศสุดหรูริมทะเลของเขา เพื่อดื่มไวน์สังสรรค์และฉลองให้กับความสำเร็จที่กำลังจะบรรลุเป้าหมายในอีกไม่ช้านี้“เกมส์ใกล้โอเว่อร์แล้ว!”ดวงตาคมดุแสนร้ายบ่งบอกถึงความสะใจอย่างล้นเหลือ เมื่อนึกถึงเหยื่อในเกมรักลวง ที่เขาได้ใช้ใบหน้าอันหล่อเหลาราวเทพบุตรเป็นเครื่องมือในการหลอกลวงครั้งใหญ่“ดีเดย์คือคืนพรุ่งนี้”“ในงานปาร์ตี้สละโสดฉลองก่อนแต่งน่ะเหรอ”“ใช่!” เขาตอบด้วยน้ำเสียงดุดันแฝงความมั่นใจ ก่อนยกแก้วไวน์ทรงสูงขึ้นจิบเล็กน้อย “พวกนายอย่าลืมร่อนการ์ดเชิญเพื่อนในโรงเรียนให้มากันให้เยอะที่สุดนะ โดยเฉพาะรุ่นเรา ฉันอยากให้ทุกคนมารวมตัวกันที่นี่ เพื่อเป็นสักขีพยานให้กับความเกลียดชังที่ฉันมีต่อผู้หญิงคนนั้น!!”“โอเค” เพื่อนรักทั้งสี่คนของเขารับปากด้วยคว
Read more
บทที่ 2...แค่หลอกกันงั้นเหรอ
“วิ่งหนีออกจากงานด้วยความอับอายต่างหาก”วราลีมั่นใจว่าผู้หญิงคนนั้นทนความอับอายไม่ไหวแน่“ไม่หรอก เธออาจจะตบนายก็ได้” ทิวากรพูดขึ้นท่ามกลางเสียงหัวเราะ ฉุดอารมณ์ร่าเริงของทุกคนให้ชะงักอย่างไม่น่าให้อภัย ขณะอิศรายิ้มกริ่ม สีหน้าแววตาสุดยโสและมั่นใจในตัวเองบอกว่าเรื่องที่ทิวากรพูดจะไม่มีวันเกิดขึ้นแน่นอน“คุกเข่าอ้อนวอนขอความเห็นใจ คอยดูไปก็แล้วกัน”“งั้นแสดงว่าตอนนี้ก็เหลือเวลาอีกแค่สองวันเท่านั้น ที่เมฆจะต้องทรมานกับการแกล้งเป็นแฟนกับยัยนั่น เอมขอแสดงความยินดีด้วยนะเมฆ ที่แผนการสำเร็จด้วยดี”“ยินดีด้วยเพื่อน” เพื่อนรักทั้งห้าคนชนแก้วไวน์ฉลองให้กับความสำเร็จกันอย่างสนุกสนาน ขณะคนที่ยืนฟังอย่างเงียบงันอยู่หน้าประตูห้องรับแขก ทั้งอึ้งและช็อคจนแทบจะล้มทั้งยืน‘อะไรกันเนี่ย’ เสียงหัวเราะของพวกเขาทำให้สมองของเธอแทบระเบิด หัวใจของเธอแตกสลายไม่เหลือชิ้นดีในพริบตา เธอรู้แน่แก่ใจว่ามันไม่ใช่ความฝันอย่างแน่นอน ว่าที่เจ้าบ่าวของเธอซึ่งเป็นผู้ชายที่อบอุ่น น่ารัก และเพียบพร้อมทุกอย่าง ผู้ชายที่ทำให้เธอรู้สึกมีความสุขและอิ่มเอมกับความรักแสนหวาน ผู้ชายที่เป็นทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตของเธอ ถึงแม้จะคบหาใ
Read more
บทที่ 3...โกรธเกลียดอะไรกัน
เธอตัดสินใจไม่เข้าไปหามารดาที่แผงขายของ หันหลังให้ตลาดแล้วมุ่งหน้ากลับไปยังบ้านหลังเล็กที่อยู่ท้ายซอยหน้าตลาด บ้านขนมไทยที่มีพ่อแม่ลูกอาศัยอยู่ด้วยกันสามคน บ้านที่เต็มไปด้วยกลิ่นหอมหวานจากขนมสารพัดชนิด ทั้งข้าวต้มมัด ขนมใส่ไส้ ข้าวเหนียวมูน ข้าวเหนียวไส้กุ้ง และอีกมากมายร้านขนมยายบัวขาว เป็นร้านขนมไทยที่ขึ้นชื่อของตลาดรวยทรัพย์ มารดาของเธอสืบทอดวิชาการทำขนมไทยมาจากยายบัวขาวผู้เป็นมารดา หลังแต่งงานกับบิดาของเธอไม่กี่ปี มารดาของเธอก็สามารถเก็บเงินเช่าแผงในตลาดได้ แล้วช่วยกันทำขนมขายเป็นอาชีพเลี้ยงครอบครัวมาตลอดหลายสิบปี เธอเองก็เรียนรู้การทำขนมจากมารดามาตั้งแต่เด็ก ช่วยมารดาขายขนมในตลาดมาตั้งแต่ยังตัวเล็ก ๆ กระทั่งบิดาของเธอประสบอุบัติเหตุจนทำให้พิการเดินไม่ได้เมื่อสิบปีก่อน เธอจึงเข้ามาช่วยงานมารดาอย่างเต็มตัว“โธ่...พ่อจ๋า หนูขอโทษที่ทำให้เสียใจนะ”เธอหยุดฝีเท้าอยู่หลังต้นไม้ใหญ่บริเวณหน้าบ้าน แอบมองไปยังบิดาซึ่งนั่งรถเข็นกำลังเช็ดใบตองอยู่อย่างขมักเขม้นที่โต๊ะหน้าบ้าน เขาตั้งใจจะทำขนมไปเลี้ยงในงานแต่งของลูกสาวด้วย สีหน้าเปี่ยมสุขของบิดาทำให้เธอน้ำตาไหล“โธ่พ่อ หนูไม่รู้จะบอกพ่อยังไง
Read more
บทที่ 4...เรื่องของเรา..ใกล้จบแล้ว
หลังจากดื่มกินกับกลุ่มเพื่อนสนิทจนพวกมันเมาเละแล้วแยกย้ายกันไปนอนตามห้องต่าง ๆ ภายในบ้านหรูซึ่งมีห้องหับมากมายเพียงพอสำหรับเพื่อนทุกคน เขาก็เดินออกมารับลมที่ริมสระว่ายน้ำหลังบ้าน ซึ่งสามารถมองเห็นวิวชายหาดและท้องทะเลสีฟ้าครามได้กว้างไกลสุดสายตา“อืม...ใกล้แล้ว...ใกล้จะจบแล้ว”หลังจากไม่ได้ติดต่อกับว่าที่เจ้าสาวแสนสวยมาเกือบหกชั่วโมงเต็ม นับตั้งแต่เธอขึ้นเครื่องเมื่อช่วงสิบโมงเช้าของวันนี้ กระทั่งเกือบสี่โมงเย็น เขาก็ควรสลัดอาการมึนเมาจากไวน์สี่แก้วมาทำหน้าที่ว่าที่เจ้าบ่าวเสียหน่อย“ทำอะไรอยู่น๊า...ที่รัก” เขายิ้มมุมปากอย่างหยามหยันเย้ยเยาะให้กับว่าที่เจ้าสาวแสนโง่ของเขา...เจ้าสาวที่โชคร้ายที่สุดในโลก...ใบหน้าคร้ามบ่งบอกถึงความสาสมใจกับความสำเร็จที่ได้มาอย่างง่ายดาย นัยน์ตาแดงก่ำจากฤทธิ์ของแอลกอฮอล์แฝงไว้ด้วยความรู้สึกมากมายที่ออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจร้ายกาจเขาหยิบโทรศัพท์ออกมา แล้วกดเบอร์ของหญิงสาว ซึ่งถูกพิมพ์ไว้ในชื่อ ‘ที่รัก’ เพื่อความสมจริง“หึ!” เขารอเธอรับสายอย่างอารมณ์ดี ตั้งใจจะอ้อนเธอด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานจับใจ ตั้งใจจะกระเง้ากระงอดทำให้เธอรู้สึกผิดที่ทำให้เขาคิดถึงเธอหนักมากใ
Read more
บทที่ 5...ยิ้มทั้งน้ำตา
“พอดีฉันลืมโทรศัพท์ไว้ที่โรงแรม...ฉันออกไป...เยี่ยม...คุณน้าที่...โรงพยาบาลมา...และอยู่คุยกับ...ญาติ...จนเพลิน”น้ำเสียงอ่อนแรงของหญิงสาวทำให้เขาแปลกใจเล็กน้อย เพราะโดยปกติแล้วเธอจะพูดจาฉะฉานมีชีวิตชีวากว่านี้ แม้ไม่อ่อนหวานเหมือนหน้าตา แต่ก็ไม่พูดเบาพูดค่อยเหมือนคนพูดจาไม่เป็นแบบนี้ ก็เธอมันแม่ค้าขายขนมในตลาดนี่นา ไม่ใช่เลขาหน้าห้องผู้บริหารเสียหน่อย“น้าคุณโอเครึเปล่าที่รัก”“อืม...” เพราะคำว่าที่รักมันสะเทือนใจเธออย่างแรง เขาคงฝืนใจมากที่พูดคำนั้นออกมา เธอพยายามจะไม่ร้องแล้วนะ แต่มันก็ทำไม่ได้ น้ำตามันไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ แต่เธอก็ยังพยายามทำเสียงสดใส เหมือนว่าไม่มีอะไรทั้งนั้น “ก็ไม่เป็นไรมากแล้วค่ะ ผ่าตัดเรียบร้อยดี ไม่มีปัญหาอะไร”“แล้วคุณพักโรงแรมอะไรนะ?”เธอบอกเขาหลายครั้งแล้ว แต่เขาก็ยังถาม ซึ่งแสดงให้เห็นถึงความไมใส่ของเขา“โรงแรมเล็ก ๆ ใกล้โรงพยาบาลค่ะ”“ผมบอกแล้วไงว่าให้ไปพักโรงแรมของผม คุณก็ดื้อ ไม่เห็นต้องกังวลเรื่องการเดินทางเลย ยังไงก็มีรถรับส่งอยู่แล้ว อย่าลืมนะว่าคุณเป็นใคร”ใช่ เธอไม่ลืมหรอก เธอจะไม่ลืมเด็ดขาดเลยว่าเธอเป็นใครมาจากไหน เธอจะไม่ลืม...“ขอบคุณนะคะเมฆ
Read more
บทที่ 6...ร้องไห้ให้พอ
หลังจากคิดมาเกือบทั้งวัน เธอก็ได้ข้อสรุปให้ตัวเอง เธอไม่คิดจะหนี หากเขาต้องการให้เกมมันจบที่งานปาร์ตี้สละโสด ต่อหน้าเพื่อน ๆ ทุกคน เธอก็ยินดีที่จะจบเกมที่นั่น ตามที่เขาต้องการ และเมื่อเขาได้สมปรารถนาแล้ว เธอจะขอคุยกับเขาเป็นครั้งสุดท้ายบัวบูชาลุกขึ้นยืนอีกครั้ง พยายามเข้มแข็งให้ได้ ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องน้ำ แล้วจัดการล้างหน้าล้างตา ล้างคราบของความเสียใจออกจากใบหน้าจนหมดจด“เราจะไม่เป็นอะไร เราจะไม่เป็นอะไรนะบัว”เวลาราวหนึ่งทุ่มตรง เธอตัดสินใจออกจากห้องพัก ลงไปหากอบกุลที่ชั้นสี่“อ้าวยัยบัว แกกลับมาจากกรุงเทพฯแล้วเหรอ?”กอบกุลในชุดแซ็กสีเหลืองอ่อนสวยตกใจเล็กน้อยเมื่อเห็นเพื่อนรักยืนอยู่หน้าประตูห้อง“อืม ทำอะไรอยู่?”“ลองชุดอยู่น่ะสิ ยัยตาก็อยู่นะ”“เฮ๊ว่าที่เจ้าสาว!”ลลิตาตะโกนมาจากหน้าโต๊ะเครื่องแป้ง เจ้าหล่อนสวมชุดสีขาวสวย แบรนด์เดียวกับที่เขาซื้อให้เธอเลยล่ะลลิตาเดินออกมาคว้ามือเธอ ลากพาเข้าไปด้านในด้วยความตื่นเต้นเปี่ยมสุข “มาช่วยดูหน่อยเร็ว ฉันใส่ชุดนี้เป็นไง สวยเกินหน้าเกินตาเจ้าสาวรึเปล่า???”“สวยสิ แกใส่ชุดไหนก็สวยตา ชุดนี้ดูน่ารักเหมาะกับแกมากเลยนะ”“แล้วฉันล่ะ” กอบกุลหมุน
Read more
บทที่ 7...คำรัก..ลวง
“เมฆ...คืนนี้คุณรู้สึกกับฉันยังไง ช่วยแสดงออกมาให้เต็มที่เลยนะ ทำให้ฉันเกลียดคุณให้ได้นะ แล้วเราจะได้จบกันแบบสวย ๆ ต่อหน้าทุกคนไง”บัวบูชากลับเข้ามาในห้อง เก็บโทรศัพท์มือถือและสิ่งของใส่ไว้ในกระเป๋าสะพายเหมือนเดิม เธอตัดสินใจเช็คเอ้าท์ออกจากห้องพัก แล้วกลับไปยังบ้านหลังน้อยท้ายซอย บ้านขนมไทยที่แสนอบอุ่นของเธอ“อ้าวบัว กลับมาแล้วเหรอลูก” บิดาที่กำลังนั่งตัดใบตองอยู่บนแคร่หน้าบ้านทักเธอทันทีด้วยน้ำเสียงยินดี “น้าเป็นไงบ้าง ผ่าตัดปลอดภัยดีมั้ย”“โอเคแล้วค่ะ พ่อไม่ต้องห่วงนะ” เธอเช็คอาการของน้าสาวจากการโทรคุยกับน้องชายซึ่งเป็นลูกชายของน้าสาวเรียบร้อยแล้ว เธอจึงกล้าตอบบิดาไปอย่างนั้น “แม่ล่ะคะ”“ออกไปขายขนมที่ตลาดแล้ว”“จริงด้วย” เวลานี้ มารดาของเธอควรจะอยู่ที่ร้านแล้วสินะ มารดายังคงทำมาหากิน แม้ใกล้งานแต่งลูกสาวเต็มที นั่นเพราะไม่อยากเป็นขี้ปากใครเรื่องที่ลูกสาวได้ผัวรวย “พ่อทำอะไรอยู่เหรอคะ”“จะทำข้าวต้มมัดเอาไว้ขายตอนเย็นที่หน้าบ้านน่ะ แต่พรุ่งนี้จะทำขนมมงคลนะ” เพื่องานของลูกสาว เธอรู้ดี...“ขอบคุณนะคะพ่อ ที่ทำเพื่อหนูมาตลอดเลย หนูสัญญาว่าหนูจะไม่ทำให้พ่อผิดหวังนะคะ”“บัวไม่เคยทำให้พ่อผ
Read more
บทที่ 8...จูบสุดท้าย
“คนอย่างเธอ...ไม่ควรได้รับความปรานี และเธอจะต้องเสียใจและเจ็บปวดไปจนวันตาย” นั่นคือคำพิพากษาจากเขา คนที่เธอไม่ควรรักและไว้ใจที่สุดในโลก“เธอโง่เองนะบัว” เธอหลงกลร้ายของเขาจนถอนตัวไม่ขึ้น เธอตกลงไปในกับดักที่เขาวางไว้ด้วยความโง่และเต็มใจ เพราะอย่างนั้น เธอจึงโทษใครไม่ได้เลยที่ชะตาร้ายลากเธอมายืนอยู่กลางกองไฟร้อนแบบนี้“คิดอะไรอยู่” วราลีในชุดราตรีสั้นแสนสวย เดินเข้ามาหาเขาด้วยใจปรารถนา แล้วสวมกอดกายแกร่งจากด้านหลัง แนบใบหน้างดงามและหัวใจภักดีลงบนแผ่นหลังของชายหนุ่มที่เธอรักมานาน เธอต้องการเปิดเปลือยความรู้สึกที่มีต่อเขาในวันที่เขาเป็นอิสระจากผู้หญิงชั้นต่ำ“อย่าน่า” เขาเตือนหญิงสาวด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหน่ายใจ แน่นอน เขาเองก็รู้มาตลอดว่าเพื่อนรักคิดอย่างไรกับเขา แต่เขาไม่อาจเปลี่ยนแปลงความรู้สึกที่มีต่อเธอได้ เขาคิดกับเธอเหมือนน้องสาวคนหนึ่งเท่านั้น“ทำไมล่ะ”“เดี๋ยวใครมาเห็นเข้า อย่าลืมนะ ว่าเกมยังไม่โอเวอร์”เขาปลดมือเธอออก แล้วดันตัวเธอออกห่างอย่างนุ่มนวลสุภาพแต่เด็ดขาด จ้องมองเธอด้วยสายตาปรานี“และที่สำคัญ เราเป็นเพื่อนกัน”ใบหน้าสวยแดงก่ำด้วยความเสียใจ เธอนึกรู้อยู่แล้วว่าเขาจะต้องปฎ
Read more
บทที่ 9...คำสัญญา..ด้วยวิญญาณ
ท่ามกลางแสงสีทองที่อาบคลุมไปทั่วบริเวณ และสายลมหนาวเหน็บจับขั้วหัวใจ ดวงตาร้อนแรงของชายหนุ่มดั่งดวงตะวันที่กำลังลาลับ ยามทอดสายตามองใบหน้างดงามของหญิงสาวที่เขาเกลียดชัง หญิงสาวในอ้อมกอดอันแข็งแกร่งของเขา หญิงสาวคนแรกที่เขายอมจูบด้วย ซึ่งทำให้เขาค้นพบตัวเองว่าตัวเขานั้นยอมทำทุกอย่างได้เพื่อชัยชนะและเป้าหมายสำคัญ แม้แต่การสัมผัสกับสิ่งที่รังเกียจอย่างสุดหัวจิตหัวใจ“ในที่สุด...วันนี้ก็มาถึง” ปลายนิ้วโป้งของเขาไล้แผ่วเบาตามร่องแก้มและริมฝีปากอิ่มสวยสีแดงเข้มราวกับดอกกุหลาบสีเลือด ก่อนจะก้มลงมาประทับรอยจูบอีกครั้งอย่างอบอุ่นอ่อนหวานราวกับรักเธอหมดใจ“อือ...เมฆ...” เธอหลับตาพริ้ม แต่ไม่ได้อิ่มสุขเหมือนทุกครั้งที่จูบกับเขา หากแต่อิ่มความทุกข์ตรมขมขืนจนแทบจะสำลักออกมาแล้ว“บัว...อือ...” เขาจูบหวานพร้อมสวมกอดเธอไว้แน่นมือไม่ยอมปล่อยสักวินาที ราวกับกลัวเธอจะหายไปจากชีวิตอันแสนหรูหราของเขาเมื่อเขาผละออก ดวงตาร้อนแรงจ้องมองเธออย่างเต็มปรารถนา รอยยิ้มตรงมุมปากของเขาบ่งบอกถึงความสาสมใจอย่างเปิดเผย หากเป็นเมื่อก่อน เธอคงตีความว่าเขาคลั่งไคล้เธอหนักหนา แต่พอวินาทีนี้ เธอรู้แล้วว่ามันคือการยิ้มเยาะใ
Read more
บทที่ 10...ความจริงที่ซ่อนอยู่
“เรามาเต้นรำกัน ท่ามกลางแสงจันทร์” เขาเงยหน้ามองพระจันทร์ดวงโตบนฟากฟ้าเบื้องบนด้วยสายตาหวานล้ำลึกราวกับกำลังอิ่มสุขอย่างล้นเหลือ “และดาวพวกนี้”เธอจ้องหน้าเขานิ่ง ก่อนจะเงยหน้ามองดวงจันทร์ที่กำลังเปล่งแสงนวลสวยงดงามไปทั้งฟ้า“ค่ะ เรามาเต้นรำกัน” เคล้าคลอกอดกันเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่ทุกอย่างจะจบลง...ด้วยโศกนาฎกรรมแห่งความรักลวงและการโกหกที่แสนเลือดเย็นอยากหยุดเวลาไว้แค่นี้...เสี้ยวหนึ่งของความคิดผุดแทรกขึ้นมาในห้วงแห่งปรารถนาลึกเร้น ขณะกำลังโอบกอดร่างนุ่มนิ่มของหญิงสาวที่เขาเกลียดชังไว้ในอ้อมอกราวกับเป็นร่างเดียวกัน พาเธอเต้นรำเคล้าคลอไปตามจังหวะของหัวใจที่เต้นอย่างแผ่วเบา ท่ามกลางแสงจันทร์นวลผ่องกระจ่างสวย และสายลมเย็นฉ่ำจากท้องทะเลที่กำลังกราดเกรี้ยว โดยมีดวงตาเกือบร้อยคู่ที่แหงนมองขึ้นมาด้วยความสนใจและอิจฉาในความรักของทั้งคู่เป็นประจักษ์พยานทำไมอยู่ ๆ เขาถึงคิดอะไรงี่เง่าแบบนี้นะ หรืออาจจะเป็นเพราะเขาไม่อยากเสียของเล่นไป ของเล่นราคาถูกที่คว้ามาจากตลาดสด ของเล่นส่วนตัวที่ทำให้เขาสนุกทุกครั้งที่ได้เล่น ของเล่นที่เขายังไม่รู้สึกเบื่อ ก็เลยนึกลังเลขึ้นมาอย่างไม่น่าให้อภัยตัวเอง เขาไ
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status