All Chapters of ห้ามรักเธอ: Chapter 81 - Chapter 90

เจ้าหล่อนกระโจนลงไปหยิบเสื้อเชิตของตัวเองแล้วสวมใส่อย่างเร็ว ก่อนหันกลับมาหาเขาอีกครั้ง...ชายหนุ่มที่นอนล่อนจ้อนอยู่บนโซฟาของเธอ...หนอนยักษ์ของเขาที่เธอ...ง่ำ...เมื่อคืนนี้เขาเห็นเธอช็อค ก็ถอนใจเฮือก เขารู้ว่ามันเป็นปัญหาแน่ๆ แต่ตอนนี้คงทำอะไรไม่ได้แล้ว เพราะเรื่องมันเกิดขึ้นแล้ว เขาไม่ควรทำท่าทางเหมือนคนสติเสียเหมือนเธอ เขาต้องเก๊กเหมือนพวกเจ้าพ่อไร้หัวใจ อะไรทำนองนั้น“ตื่นแล้วก็ไปชงกาแฟให้หน่อยซิ”เธออ้าปากค้าง “คุณข่มขืนฉัน”“ไปชงกาแฟมา ระหว่างนั้นก็ช่วยทบทวนให้ดีว่าใครเริ่มก่อน” เธอนิ่งอึ้ง เขาตวาดเหว “ไปซี่”หญิงสาวสะดุ้งเฮือก และเหมือนถูกกดปุ่ม เธอเดินอย่างหมดแรงเข้าไปที่มุมครัวขนาดเล็ก เสียบปลั๊กไฟเพื่อต้มร้อน“ฉันทำอะไรลงไปเนี่ย” เธอพยายามคิด...คิด...คิดจนเห็นภาพและความคิดตัวเองเมื่อคืนนี้...เธอตั้งใจจะยั่วเขา ทำให้เขาเตลิดและอับอายเพราะห้ามใจไม่อยู่ หากแล้ว...ทำไมเธอไม่หยุดแค่นั้น “โอ๊ยยยย อีบ้า ทำไมหล่อนทำแบบนี้ ทำไม....”“ได้กาแฟรึยัง” เขาสวมกางเกงเรียบร้อย ตามมาทวง ด้วยท่าทีปกติ เหมือนกับว่า เรื่องเมื่อคืนเป็นแค่กิจกรรมยามว่าง ไม่มีความหมายอะไร แน่ล่ะ ตานี่ผ่านผู้หญิงมาเ

ตั้งใจทำงานนะ !“เอ่อ...” เธอควรจะยิ้มกับข้อความนั้น และระริกระรี้ มโนไปไกลลิบเหมือนทุกครั้ง แต่ครั้งนี้เธอกลับเฉยเมยอย่างน่าใจหาย เธอหันมาตั้งคำถามอย่างจริงจังกับการกระทำของซีอีโอหนุ่มหล่อผู้นี้ ผู้ที่เคยลวงหลอกว่าชอบ ให้เธอดีใจเก้อ แล้วเฉลยว่าโมเม อำเล่น !“คุณ...ทำแบบนี้ทำไม???”เขาต้องการอะไรจากเธอเหรอ?อยากให้เธอดีใจ อยากให้เธอปลื้มใจ อยากให้เธอเป็นแฟนคลับของเขาไปจนวันตาย??“ชิ!” เธอเลือกจะไม่ตอบข้อความเขา ยอมเสียมารยาท เพราะไม่อยากโดนสองพี่น้องสุดแสบปั่นจนหัวหมุนอีกแล้ว คนที่โดนหลอกซ้ำๆ ต้องไม่ใช่เธอ !พิมพ์ดาวพยายามสงบสติอารมณ์ให้สงบเท่าที่จะทำได้แล้วออกจากห้องน้ำด้วยท่าทางปกติ เดินกลับโต๊ะทำงานอย่างไว หย่อนก้นนั่งลงอย่างคนไร้อารมณ์ ไม่จำเป็นต้องฝืนยิ้มให้ใครความจริงเธอยังไม่พร้อมจะทำงานเลยสักนิด แม้แต่ชงกาแฟทรีอินวัน ถ่ายเอกสาร หรือรับโทรศัพท์ แต่เธอต้องฮึดสู้เป็นครั้งสุดท้าย ด้วยการเปิดหน้าเวิร์ดในคอมพิวเตอร์ขึ้นมา แล้วทำในสิ่งที่ต้องทำซะ นั่นคือการพิมพ์ใบลาออก !!“ใช่ ฉันไม่เหมาะสมที่จะอยู่ที่นี่...”ขณะจะเริ่มต้นพิมพ์ข้อความแรกลงไป เสียงข้อความไลน์ดังขึ้นอีกครั้ง เป็นข้อคว

ทันทีที่เธอเปิดประตูห้อง แต่ยังไม่ทันจะก้าวเข้าข้างใน เธอกลับถูกจับแขนและดึงอย่างแรง“ฉันเตือนเธอแล้วใช่มั้ย!!! ว่าอย่ายุ่งกับพี่ใหญ่ ทำไมไม่ฟัง!!!” เสียงแข็ง หน้าเหี้ยมจนความหล่อถูกกลบไปจนหมด หญิงสาวพยายามจะสลัดแขนออก แต่ก็ไม่ได้ผล เขาจับเธอแน่นมาก“ปล่อยฉัน!!” เธอเสียงแข็งหน้าดุกว่า “บอกให้ปล่อยไง!!!”“ฮึ่ม!” เขาแสยะยิ้ม ก่อนจะผลักเธอเข้าด้านใน ก้าวตามฉับ แล้วปิดประตูปัง !“เธอคิดจะท้าทายฉันเหรอ!” ถามด้วยน้ำเสียงเย็นชาน่าขนลุก“ท้าทายอะไรของคุณ คิดว่าฉันอยากยุ่งกับเขามากสินะ ขอโทษเถอะ เขาตามตื๊อฉันเอง ไม่เชื่อก็ไปถามพี่ชายคุณสิ ว่าเขาทำอะไรฉันในรถ!” เธอคิดจะยั่วโมโหเขาเหรอ...ใช่...เธอตั้งใจจะยั่วโมโหเขาจริงๆ การได้ยั่วโมโหเขา ถือเป็นการแก้แค้นอย่างหนึ่งคิมหันต์หน้าเสีย ปากสั่น กำหมัดแน่น “นี่!...เธอนี่มัน!...อย่าบอกนะว่าเธอกับพี่ใหญ่...”“ไม่ต้องห่วง..” เธอยิ้มเย้ยท้าทาย ทั้งที่ในใจสั่นรัว สับสนกระวนกระวายใจอย่างบอกไม่ถูก “มันก็แค่...ไม่ได้ตั้งใจ เหมือนตอนคุณกับฉันไง”“แม่งเอ๊ยยย!!” ชายหนุ่มโกรธจนเลือดขึ้นหน้า เขาหันไปต่อยข้างขวาหนึ่งทีจนข้อนิ้วเลือดซึม“เฮ๊ย!” เจ้าของห้องตกใจตาเหล

“อ่า อ่า อ่า..” ชายหนุ่มเร่งเร้ากระแทกซอยเร็วแรง บดกระทั้นตะบันเด้าถี่ยิบ สอดเสียวสุขสมอารมณ์หมาย กำหนัดร้อนผ่าวปั่นป่วนไปทั้งร่าง เลือดในกายสูบฉีดพลุ่งพล่าน กายแกร่งกดเกร็งกระตุกระริก น้ำรักขาวขุ่นฉีดพล่านเต็มช่องสวาทหวานอย่างบ้าคลั่ง“โอ้วววววว อูววววส์ ซี๊ดส์ อืมมม” เขาอ้าปากหวอ หายใจแรงเร้าจนอกกระเพื่อม ฝังใคร่ในกายเธอจนพอใจจึงถอนตัวออก แล้วทิ้งตัวลงซบบนกายสาวแดงก่ำฉ่ำเหงื่อหอมกรุ่น คลอเคลียจูบไซ้ตามซอกคอและพวงแก้มหอมอย่างหลงใหล ระบายริมฝีปากผ่านลำคอระหงจนจบทรวงเต้าเต่งโตงดงาม “อ่า อ่า อ่า..”“อืออออ อือออ อ่าห์” เธอเม้มริมฝีปากแน่นอย่างเต็มอารมณ์ใคร่ ยามปลายลิ้นสากแสนอุ่นละเลงไล้ปลายยอดถันอย่างกระหืดกระหาย ฉกชิมดอกบัวงามอย่างตะกระตะกราม กระตุ้นจุดเสียวจนเธอสั่นสะท้านไปทั้งตัว เผลอไผลแอ่นเรือนกายและทรวงเต้าบรรณาการแด่ริมฝีปากซนอย่างโหยหา กระหายให้เขาเคล้าคลึงอยู่แบบนี้อีกนานแสนนาน“อ่า...” แต่อยู่ๆเขากลับผละออก ไม่เพียงแค่ปาก แต่ร่างกายของเขาก็ก้าวลงจากเตียงไปด้วย เขาเดินไปเปิดตู้เย็น หยิบขวดน้ำมาเปิดดื่มไปครึ่งขวดหญิงสาวถอนหายใจแผ่วเบา จ้องมองเพดานด้วยสายตาว่างเปล่า ฟินนะ แต่ไม่

คุณผู้หญิงทักทายเธอด้วยสีหน้าเมตตาเอ็นดูเหมือนเคย “ไม่ได้เจอกันเลยนะเรา เราหายไปกี่ปีแล้วเนี่ย”พิมพ์ดาวยกมือไหว้คุณผู้หญิงอย่างนอบน้อม ส่งรอยยิ้มบางๆตามมารยาท “สวัสดีค่ะ พอดีดาวยุ่งๆเรื่องงานน่ะค่ะ ก็เลยยังหาเวลาไปกราบคุณผู้หญิงไม่ได้”เมย์ลดาเหลือบมองเธอด้วยสายตาดูถูก แอบไม่พอใจที่ว่าที่แม่ผัวดูจะเอ็นดูยัยคนรับใช้“ได้ข่าวว่าเธอมาทำงานที่บริษัทเรานี่” คุณผู้หญิงถามไถ่อย่างใส่ใจ“อ๋อ...ใช่ค่ะ...” เธอยังไม่ทันจะได้ตอบ...“เธอคนนี้!” เมล์ลดารีบแทรกขึ้นมา “เคยไปทำงานที่สายการบินของเมย์ด้วยค่ะ แต่น่าเสียดาย ขาดวินัย ไม่มีความรับผิดชอบ ก็เลย...” เจ้าหล่อนหยุดไว้แค่นั้น โดยใช้สายตาเหนื่อยหน่ายใจตอบแทนเพียงแค่นี้..คุณผู้หญิงก็พอจะรู้แล้วว่าสองสาวน่าจะไม่ค่อยลงรอยกันสักเท่าไหร่“เอาเป็นว่าว่างเมื่อไหร่ก็เข้าไปแล้วกันนะดาว ฉันอยากให้เธอไปนวดฉันหน่อย ตั้งแต่เธอไม่อยู่บ้าน ฉันหาใครมาแทนเธอไม่ได้เลย เราจะได้ทำอาหารอร่อยๆกินกันด้วยไง แล้วดูหนังกันสักเรื่อง”การพูดคุยสุดสนิทสนมและติดจะเมตตาเอ็นดูพิมพ์ดาวเหมือนลูกหลานคนหนึ่งของคุณอรดี ทำให้เมย์ลดาไม่พอใจสุดๆ แต่ทำได้แค่ฟึดฟัดอยู่ในใจ“เรารีบไปกันด