All Chapters of เดิมพันรักลับ: Chapter 41 - Chapter 50

ชินกับริมฝีปากล่างของตนเองก่อนจะเงยหน้าขึ้นด้วยสุขสม หลังจากพายุนั้นสงบลงหญิงสาวก็คายสิ่งนั้นออกจนมันเปื้อนไปตามร่างกายของเธอเขากำแท่งเนื้อนั้นชักขึ้นลงอีกสองสามครั้งเพื่อปลุกให้ตื่นอีกรอบ ก่อนจะดันนีน่าให้นอนหงายลงบนโซฟา สองมือจับขาของหญิงสาวให้อ้าออกเผยให้เห็นส่วนสงวนที่มีทุ่งหญ้าผืนบางปกปิดแท่งเนื้อแข็งขืนถูไถไปตามปากช่องที่เปียกชื้นไปด้วยเมือกเหนียว เธอใช้สองมือบีบกุมเนินปกของตนเองราวกับกำลังบอกว่าเธอมีอารมณ์ไม่รอช้า ชินใช้สองมือจับสะโพกของเธอเอาไว้แล้วกดชินน้อยเข้าไปในร่องเสียวแทบจะมิดด้าม“กรี๊ด!!!” เธอตกใจผวาอย่างน่าสงสาร แต่ก็เพียงแค่ครู่เดียวเพราะหลังจากนั้นเขาได้เริ่มขยับเอวสอบ จากเนิบช้าเป็นถี่ขึ้นโดยไม่รอให้เธอหายเจ็บ“ถ้าเราหยุดเธอจะเจ็บ.. อดทนหน่อยนะ หลังจากนี้จะมีแต่ความเสียว” เอวสอบขยับถี่รัวราวกับปืนกลอย่างที่เขาพูดเอาไว้“อ๊า! อ๊ะ! อ๊ะ!” และไม่รู้ว่าเพราะฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ที่เธอได้รับหรือเปล่า ความรู้สึกเจ็บราวกับร่างกายถูกฉีกทึ้งเมื่อครู่ บัดนี้กับแปลเปลี่ยนเป็นความรู้สึกวาบหวิวแบบที่เธอไม่เคยได้รับชายหนุ่มกระแทกกระทั้นแท่งเนื้อให้บดขยี้กับร่องรักอยู่นานหลายนาที

เขากัดฟันแน่นส่งเสียงลอดไรฟันจนน่าขนลุก ผู้หญิงคนนั้นแทบหายใจไม่ออก สีหน้าของเธอตื่นตระหนกก่อนจะมีหยดน้ำตาซึมออกมาจากหางตา“เฮ้ย!! เฮีย!! พอแล้ว!” แต่ก่อนที่เธอจะสิ้นสติ ราเชนทร์รีบเข้ามากระชากมือของการันต์ออกจนหญิงสาวร่วงลงไปกองกับพื้น เขาหันไปสั่งให้การ์ดของคลับเข้ามาพยุงเธอขึ้นหญิงสาวที่เมื่อได้สติเธอรีบสะบัดตัวแล้ววิ่งหนีไปทันทีด้วยความหวาดกลัว และเพราะสายตาผู้คนรอบด้านเริ่มจับจ้องมาที่พวกเขา ราเชนทร์จึงรีบพยุงผู้เป็นเจ้านายขึ้นแล้วพาเขาเดินขึ้นห้องVIPชั้นบนทันทีทันทีที่พวกเขามาถึงชั้นบนการันต์ก็รีบทรุดตัวลงบนโซฟา แต่ยังคงมีอาการหอบหายใจถี่ หน้าผากชื้นเหงื่อ ราเชนทร์เห็นท่าไม่ดีจึงรีบเทน้ำส่งให้“เฮียมึงโดนวางยา?” การันต์ไม่ตอบคำถามนั้น แต่หอบหายใจหนักขึ้นพร้อมทั้งมือหนาเริ่มสั่นเล็กน้อย แต่นั่นก็เพียงพอให้ลูกน้องอย่างเขารู้คำตอบ“เอาไหม ผมเรียกผู้หญิงให้” ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมองราเชนทร์ด้วยสายตาลังเล“เอามือถือกูมา” เหตุผลที่ราเชนทร์ตามเขามาที่นี่เพราะในตอนที่การันต์อยากจะออกมาผ่อนคลายนั้น เขาลืมมือเ

ทันทีที่เจ้านายสั่งราเชนทร์ก็ลากผู้ชายคนนั้นออกไปแทบจะทันทีโดยไม่ได้หันมามองทั้งคู่เลยแม้แต่น้อยหลังจากที่ทั้งสองคนนั้นออกไปจากห้องวีไอพีแล้ว การันต์ก็ได้หันมามองเธอด้วยสายตาฉ่ำเยิ้มแล้วถามขึ้นด้วยเสียงกระเส่า“แบบนี้จะให้เอาได้ยัง” เธอไม่เคยรู้มาก่อนว่าคนอย่างการันต์ก็มีมุมที่เขาพูดจาห่าม ๆ เช่นนี้ด้วย เธอมองรอบ ๆ ห้องด้วยท่าทางลังเล เพราะอย่างไรที่นี่ก็ไม่เหมาะที่จะทำเรื่องพวกนั้น“เรา.. กลับไปทำที่บ้านได้ไหม” เพลงรักยังคงขอต่อรองอีกสักครั้ง แต่ดูเหมือนว่าครั้งนี้จะไม่ได้ผล“ถ้าฉันรอถึงตอนนั้นได้จะเรียกเธอมาที่นี่ทำไม!” หลังจากพูดจบการันต์ได้ดึงเสื้อและชั้นในของเพลงรักขึ้นไปกองอยู่เหนือเนินอก ก่อนจะใช้ปลายนิ้วเขี่ยเม็ดบัวสีชมพูหวานไปมาเพียงแค่เขาสะกิดสองสามครั้งยอดอกของเพลงรักก็แข็งสู้มืออย่างว่าง่าย“เสียวละสิ” เขาถามออกมาตรง ๆ แต่กลับเป็นหญิงสาวที่ม้วนจนหน้าแดง“คุณ.. อ๊ะ!” ยังไม่ทันที่เธอจะได้พูดอะไรชายหนุ่มได้อ้าปากก่อนจะครอบครองยอดอกนั้นอย่างหนักหน่วง เขาใช้ปลายลิ้นตวัดสลับไปมาทั้งสองข้าง ก่อนจะดูดมันแรง ๆ อย่างมันเขี้ยว“โอ๊ย!” และไม่รู้ว่าเพราะฤทธิ์ของยาที่เขาโดน หรือเพราะ

เพลงรักหันมามองท่านก่อนจะเบิกตากว้างแล้วส่ายหน้าพรืด“มะ.. ไม่ได้นะคะ! หนูเป็นพนักงานรับไว้ไม่ได้จริง ๆ ค่ะ”“แต่ชิ้นนี้ป้าเป็นคนซื้อนะ ป้าสมัครใจที่จะให้เองทำไมถึงไม่ได้” คำพูดของท่านเจือปนความสงสัยอยู่ไม่น้อย“ไม่ได้จริง ๆ ค่ะคุณผู้หญิง หนูขอบคุณท่านมากนะคะที่เอ็นดู แต่ว่าเรื่องนี้ผิดกฎของร้านหนูรับไว้ไม่ได้จริง ๆ ค่ะ” ในตอนที่ทั้งสองยังคงถกเถียงกันอยู่นั้น ผู้จัดการร้านอย่างมายมิ้นก็เดินเข้ามาพอดี ทำให้คุณผู้หญิงท่านนี้หันไปถามเธอด้วยน้ำเสียงกดดัน“ฉันแค่รู้สึกดีและอยากให้ของแก่พนักงานคนนี้ ไม่ทราบว่ากฎของร้านยืดหยุ่นได้ไหม” มายมิ้นหันมามองเพลงรักสลับกับมองถุงสินค้าในมือของท่าน เธอคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยออกมาอย่างคนที่แบ่งรับแบ่งสู้“ตามกฎร้านแล้วไม่สามารถรับสินค้าจากลูกค้าได้ค่ะ แต่หากลูกค้าต้องการที่จะให้จริง ๆ เพื่อความปลอดภัยของพนักงานและหลีกเลี่ยงข้อครหา ขออนุญาตให้คุณผู้หญิงส่งมอบของหน้ากล้องวงจรปิดได้ไหมคะ” หญิงคนนั้นหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะยิ้มออกมาอย่างโล่งอก“สบายมาก จะใช้กล้องมุมไหนก็ว่ามาเลย” ไม่นานนักถุงกระเป๋าลิมิเต็ดที่วางอยู่ในมือหญิงคนนั้นก็ถูกเปลี่ยนมาอยู่ในมือของเพ

ทันทีที่เธอยืนอยู่ตรงบันไดที่จะเดินขึ้นไปชั้นสองของคฤหาสน์หลังนี้ ก็มีเสียงห้วนจัดแทรกขึ้นมาด้านหลังเมื่อเพลงรักหันไปมองก็พบว่าเป็นหญิงสาววัยกลางคน หน้าคม ดวงตาคมกริบราวใบมีด เธอแต่งหน้าแน่น ผมถักเป็นมวยเรียบร้อย เรียกได้ว่าผู้หญิงคนนี้ดูทั้งสวยและน่าเกรงขามในเวลาเดียวกัน“เอ่อ.. ฉัน.. ฉันตามคุณการันต์มา” แม้ว่าเพลงรักจะไม่รู้ว่าความจริงแล้วคุณการันต์มาในสถานที่แห่งนี้ในฐานะใด แต่ดูจากสีหน้าของผู้หญิงคนนั้นแล้วเธอรู้จักเขาเป็นอย่างดี“ตามคุณการันต์มาเหรอ” เธอพูดเพียงเท่านั้นก่อนจะตวัดสายตามองเพลงรักตั้งแต่หัวจรดเท้าแล้วพูดขึ้นเสียงเข้ม“ชื่ออะไร?”“เพลง.. เพลงรักค่ะ” ไม่รู้เหมือนกันว่าเธอจะถามไปเพื่ออะไร แต่มารยาทที่ดีเมื่อมีคนถามชื่อก็ควรตอบ“หึ! ชื่อก็ฟังดูเข้าท่า” ทันทีที่เพลงรักพูดจบเธอก็พูดขึ้นมาด้วยสิ่งที่เพลงรักเองไม่เข้าใจ ก่อนที่ผู้หญิงคนนี้จะหันขวับไปด้านหลังแล้วสั่งผู้หญิงใกล้ ๆ นั้นเสียงดัง“พาเด็กใหม่ไปเปลี่ยนชุด เตรียมตัวให้พร้อมไว้ เดี๋ยวแขกจะมาเลือก” หลังจากสิ้นสุดคำพูดของผู้หญิงคนนี้ เพลงรักแทบจะยังไม่ทันเข้าใจเลยว่าเกิดอะไรขึ้น ร่างของเธอก็ถูกผลัก ให้เดินตามผู้หญิงค