All Chapters of เดิมพันรักลับ: Chapter 61 - Chapter 70

ตอนที่ 35 อุบัติเหตุ มาลีไม่แม้แต่ที่คิดจะตอบคำถามของเพลงรัก เธอยังคงยืนนิ่งราวกับเป็นอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ที่กระแสไฟฟ้าลัดวงจร และเป็นเสียงฝีเท้าของคุณท่านและคุณหญิงที่เดินใกล้เข้ามา คุณหญิงพรรณพิลาเดินตรงมาที่พวกเขาก่อนจะก้าวมาหยุดยืนตรงหน้าของมาลี สายตาของท่าจ้องมองผู้หญิงตรงนี้ไม่ละสายตาไปไหน จนแม้แต่คนมองดูอย่างเพลงรักก็ยังรู้สึกอึดอัด “เธอ.. ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่?” เสียงถามนั้นดูเหมือนจะราบเรียบ ทว่าเต็มไปด้วยแรงสั่นของน้ำเสียงที่สะท้อนอารมณ์ที่ของผู้พูดเอาไว้ “ไม่ใช่ว่าเธอหายสาบสูญไปแล้วเหรอ?” ทันใดนั้นก็เหมือนบรรยากาศรอบตัวกำลังหยุดนิ่ง เพลงรักขมวดคิ้วมองหน้าทุกคนอย่างไม่เข้าใจ ขณะที่มาลีชะงักกึกริมฝีปากเม้มแน่น สีหน้านั้นซีดเผือด ในตอนที่ทุกคนกำลังนิ่งก็เป็นคุณท่านอธิคุณที่เดินเข้ามายืนข้างภรรยา ก่อนเอ่ยด้วยเสียงเข้ม “เธอใช่ไหมที่เอาลูกของฉันไปมาลี!” เสียงของท่านเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงตะคอกและโกรธเกรี้ยว ย้อนกลับไปเมื่อ 20 ปีก่อน ที่บ้านของคุณท่านอธิคุณและคุณหญิงพรรณพิลา มีหัวหน้าแม่บ้านคนหนึ่งคือมาลี เธอทำงานที่คฤหาสน์ของเขามาหลายสิบปี จนเมื่อวันที่คุณหญิงพรรณพิลาตั้งครรภ์

ตอนที่ 36 ยอมได้แค่เธอเวลาผ่านไปหลายชั่วโมงที่เพลงรักและคุณหญิงเข้าไปในห้องผ่าตัด การันต์ยังคงนั่งนิ่งอยู่ที่หน้าห้อง ข้างกายเขาคือราเชนทร์ที่ดูมีท่าทีวิตกไม่ต่างกันชายหนุ่มเท้าแขนลงบนหัวเข่า สองมือประสานกันแน่น สายตาจ้องไปยังประตูห้องผ่าตัดที่ยังคงปิดสนิทจนกระทั่งมีเสียงฝีเท้าคู่หนึ่งดังขึ้นจากมุมทางเดิน“นั่นการันต์ไม่ใช่เหรอ?” เขาหันขวับไปตามเสียงนั้นก่อนจะเห็นชินที่เดินเคียงมากับนีน่า ทั้งคู่ดูสดใสและมีความสุขเกินกว่าจะเข้ากับบรรยากาศของโรงพยาบาลได้ เมื่อสายตาของทั้งสองปะทะเข้ากับเขาชินก็รีบเดินเข้ามาหาด้วยสีหน้ากังวลทันที“มึงมาทำอะไรที่นี่ เกิดอะไรขึ้น?” เขาถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง แต่การันต์กลับไม่ได้ตอบอะไร เขาเอาแต่หันไปมองห้องผ่าตัดสลับกับใบหน้าทั้งสองก่อนจะตอบสั้น ๆ“ไม่มีอะไร.. แล้วมึงมาทำไรที่โรงพยาบาล”“ไม่มีอะไร พานีน่ามาตรวจสุขภาพเฉย ๆ อยู่เมืองนอกนานขนาดนั้น แต่กลับยังไม่เคยตรวจสุขภาพเลย” เขาหันไปมองห้องผ่าตัดที่การันต์เอาแต่มองทุก ๆ สามวินาทีเห็นจะได้ ก่อนจะถา

ตอนที่ 37 เขาเป็นใครก็ไม่รู้ หลังจากที่พันตำรวจเอกอภิธิคุณเข็นรถเข็นพาภรรยาเข้ามาในห้อง เขาก็ค่อย ๆ พยุงคุณหญิงขึ้นเตียง ร่างบอบบางตามวัยที่ยังดูอ่อนแรงจากการผ่าตัดสมองค่อย ๆ เอนหลังพิงหมอน ก่อนจะหยิบกระดาษทิชชูออกมาจากกระเป๋าเสื้อผู้ป่วยแล้วยื่นให้สามี “อะไรเหรอคุณ” คุณท่านอธิคุณเปิดกระดาษทิชชูออกมาก่อนจะพบว่าในนั้นคือเส้นผมสองสามเส้น เขามองหน้าภรรยาก่อนจะถามออกไปเสียงแผ่วเบา “ของหนูเพลงรักเหรอ” คุณหญิงพยักหน้าก่อนจะส่งยิ้มมาให้ด้วยความคาดหวัง เมื่อเห็นว่าสามีไม่ได้คัดค้านอะไรเธอจึงหันไปดึงเส้นผมของตนเองออกมาด้วย แล้วค่อย ๆ ยื่นมือไปหมายจะดึงของผู้เป็นสามี ในตอนนั้นแม้ว่าคุณท่านอธิคุณจะไม่ได้พูดอะไรแต่ก็ยอมโน้มศีรษะลงไปให้ภรรยาดึงได้สะดวก จนเมื่อคุณหญิงนั้นดึงเส้นผมของสามีออกมาได้สำเร็จ “คุณเอาไปให้หมอช่วยตรวจดีเอ็นเอหน่อยนะคะ ฉัน.. ไม่รู้สิ ฉันรู้สึกผูกพันกับหนูเพลงมาก มันเหมือนความรู้สึกของแม่กับลูกจริง ๆ” เธอยื่นทิชชูที่ห่อเส้นผมอีก2ชุดให้สามีที่พยักหน้ารับเบา ๆ ในเมื่อภรรยาอยากทำอะไรเขาก็ไม่คิดที่จะขัด “ฉันจะจัดการให้ ถ้าเป็นลูกของเราจริงเราจะไม่ยอมเสียเธอไปอีกครั้งแน่

ตอนที่ 38 จีบเมียตัวเอง ย้อนกลับไปเมื่อ1ชั่วโมงก่อน “คุณใช่ไหมที่เป็นเจ้านายของเพลงรัก?” หลังจากที่การันต์เดินออกจากห้องมาได้ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ก็มีเสียงที่เขาไม่อยากได้ยินดังขึ้น เมื่อหันไปมองต้นเสียงและก็พบว่าเป็นคนที่เขาไม่ชอบขี้หน้า ทำให้การันต์เบือนหน้ากลับไปมองท้องฟ้าต่อราวกับไม่ได้อยากจะสนใจอะไรผู้ที่มาใหม่นัก และเมื่อไม่รู้ว่าจะทำอะไร แม้แต่จะกลับเข้าไปหาเพลงรักเขาก็กลัวว่าเธอจะหวาดกลัวขึ้นมาอีก สุดท้ายก็ทำได้เพียงแค่นั่งอยู่ตรงนี้ก่อนจะล้วงมือไปหยิบซองบุหรี่ออกมาจากกระเป๋าเสื้อ “เพลงรักแพ้บุหรี่” กรณ์พูดขึ้นเรียบ ๆ พลางเดินล้วงกระเป๋ากางเกงแล้วหยิบหมากฝรั่งออกมายื่นให้ มือของการันต์ที่กำลังจะจุดบุหรี่สูบชะงักกลางอากาศ นิ้วที่กำลังจะหยิบบุหรี่เปลี่ยนไปหยิบหมากฝรั่งแทนก่อนเขาจะเอ่ยเสียงต่ำถามเด็กคนนี้ออกไป “มีอะไร” กรณ์ไม่ตอบทันที แต่เขาทำเพียงแค่เดินมานั่งข้าง ๆ แล้วเอนหลังพิงพนักพิงของเก้าอี้ ใบหน้าหล่อละมุนเหมือนหนุ่มเกาหลีแหงนมองท้องฟ้าเงียบ ๆ อยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูดช้า ๆ “เพลงรักเป็นผู้หญิงที่ดีมาก และชีวิตของเธอเจ็บปวดมามากเช่นกัน.. เธอน่ะ เป็นเพื่อนที่ดีที่สุดที่ผ

ตอนที่ 39 คำพูดมากมายความหมายอยากกอดเมียหลังจากที่เพลงรักถามออกมาแบบนั้น การันต์เองที่ไม่เคยคิดเรื่องแบบนี้ทำได้แค่สบตาเธอ แล้วพยายามหาข้อแก้ตัวที่ฟังขึ้นที่สุด“ก็เพราะเธอไม่ชอบถ่ายรูปไง จำไม่ได้เหรอ?” เขาเอียงหน้าถามพร้อมยักคิ้วนิด ๆ เพลงรักเองก็ทำท่าคิดตามก่อนจะพยักหน้าเชื่องช้า“จริงด้วย.. เพราะฉันก็ไม่ชอบถ่ายรูปจริง ๆ” เสียงเธอเหมือนพึมพำกับตัวเองมากกว่า แล้วหลังจากนั้นเพลงรักก็ไม่ได้สนใจเรื่องรูปอีกเพลงรักกวาดตามองรอบ ๆ ก่อนจะเดินขึ้นเตียงไปอย่างว่าง่ายแล้วดึงผ้าห่มมาคลุมตัวจนถึงไหล่ แล้วพูดกับเขาด้วยน้ำเสียงอู้อี้“ฉันง่วงแล้ว” การันต์ที่ยืนใจหายใจคว่ำจากเรื่องรูปไม่หาย ได้แต่พยักหน้าเบาๆ แล้วมองเธออย่างเอ็นดู สองเท้าเดินเข้ามานั่งที่เตียงข้าง ๆ แล้วดึงผ้าขึ้นมาห่มให้“ก็เพิ่งกินยาไปนี่นา นอนพักเถอะ เดี๋ยวฉันจะออกไปเคลียร์งานข้างนอกสักหน่อย” เขาพูดจบก็เตรียมจะหันหลังจะเดินออกไปจากห้องไปทั้งอย่างนั้น แต่จู่ๆ ก็เป็นเสียงของคนที่นอนอยู่ดังขึ้นมาทำให้เขาหยุดเท้าอยู่กับที่