All Chapters of เดิมพันรักลับ: Chapter 1 - Chapter 10

พวกเขาไม่สนใจเลยว่าเธอจะบาดเจ็บหรือไม่ ทั้งสองคนกึ่งรากกึ่งกระชากเพลงรักให้เดินออกมาที่ถนนใหญ่ ถึงแม้ว่าทั้งสามคนจะตากฝนจนเปียกโชก แต่ก็ดูเหมือนว่าไม่ใช่ปัญหาของทั้งคู่เลยแม้แต่น้อยพ่อเลี้ยงที่เริ่มหมดความอดทนหันมากระชากศีรษะของเพลงรักอีกครั้งอย่างแรง ก่อนจะดึงให้เธอเดินตามไปยังบ้านไม้สองชั้นกึ่งใหม่กึ่งเก่า ถึงแม้จะไม่มีป้ายบ่งบอกว่าที่นี่คือที่ไหน แต่คนในละแวกนี้ต่างก็รู้จักดีว่าบ้านของเจ๊ยุพินนั้นทำอาชีพอะไร“เจ๊ยุพิน! เจ๊ยุพินอยู่มั้ย!?” มาลีเธอตะโกนลั่นสลับกับใช้มือทุบประตูรั้วรัว ๆ ท่ามกลางสายฝน เพลงรักพยายามแกะมือของพ่อเลี้ยงออกทั้งน้ำตา แต่ไม่ว่าเธอจะพยายามแค่ไหนกลับรู้สึกว่าเขานั้นจิกเส้นผมของเธอแรงขึ้น“รีบเรียกสิวะ! อีนี่มันดิ้นจนกูจะจับไว้ไม่ไหวแล้วนะโว๊ย!!”“เจ๊ยุพิน!! ฉันมีของมาขายเปิดประตูหน่อย!!!”เพลงรักใช้สายตาส่องเข้าไปด้านในจากรอยแยกของประตูรั้ว เห็นว่ามีผู้ชายสองคนท่าทางทะมัดทะแมง เขาเดินกางร่มมาที่ประตูอย่างไม่เร่งรีบ ความรู้สึกหวาดกลัวกำลังกัดกินหัวใจของเธออีกครั้ง ก่อนที่จะตัดสินใจใช้เรี่ยวแรงเฮือกสุดท้ายหันไปกัดที่แขนของคนเป็นพ่อเลี้ยงอย่างแรง ในจังหวะที่เขาส

การันต์พูดด้วยน้ำเสียงที่ฟังจากดาวอังคารก็รู้ว่าเขาหงุดหงิดเต็มที่ และนั่นทำให้เธอจำเป็นต้องเงียบเสียงลงเพราะไม่อยากมีปัญหา“ไปจัดการเรื่องค่ารักษาพยาบาล” เพลงรักเหลือบสายตามองเขา สลับกับมองราเชนทร์ที่พยักหน้ารับแล้วเดินออกไปจากห้องเธอกวาดสายตามองรอบห้องนี้อีกครั้ง เพราะอยากจะเก็บรายละเอียดความหรูหราของโรงพยาบาลแสนแพงนี้“ที่นี่คือโรงพยาบาลอะไรเหรอคะ ที่เตียงหรือชุดไม่มีชื่อโรงพยาบาลบอกเลย” และนั่นก็จริงอย่างที่เพลงรักพูด เพราะไม่ว่าเธอจะมองไปทางไหนก็ไม่เห็นชื่อของโรงพยาบาลติดอยู่ที่ไหนเลย เธอเคยเห็นจากในทีวีว่าถ้านอนที่โรงพยาบาล ชุดคนป่วยจะมีชื่อโรงพยาบาลติดอยู่ แต่ชุดที่เธอสวมอยู่นั้นกลับเป็นเพียงแค่สีชมพูอ่อนและตราสัญลักษณ์อะไรสักอย่างที่ไม่รู้จักแอ๊ด~แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้ตอบอะไร จู่ ๆ ประตูหน้าห้องก็เปิดออกอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ไม่ใช่หนุ่มหล่อที่เพิ่งเดินออกไป เพราะคนที่ที่เดินเข้ามานั้นคือผู้เป็นแม่และพ่อเลี้ยงเพลงรักตกใจมากที่เห็นพวกเขา ดวงตาของเธอจ้องมองที่ทั้งสองคนไม่กะพริบ ก้อนเนื้อที่อกข้างซ้ายเต้นเร็วจนปวดหนึบ และสาเหตุของอาการนั้นก็มาจากความหวาดกลัวเธอมองทั้งสองคนที่เ

ตอนที่ 4 ลาก่อนอดีตที่ขมขื่นเพลงรักใช้นิ้วลูบไล้ไปตามกลีบอูมอย่างเชื่องช้า ดวงตากลมหลับลงเพื่อพยายามนึกฉากที่เธอเคยเห็นจากแม่ตัวเอง แล้วค่อย ๆ ทำตาม โดยไม่รู้เลยว่าผู้ชายที่กำลังจ้องมองเธออยู่นั้นมีอาการหายใจติดขัดทันทีที่เห็นกลีบอูมเขายังคงมองท่าทางของเพลงรักโดยที่ไม่ขยับไปไหน แต่รู้สึกได้เลยว่าแก่นกายของเขานั้นกำลังเลือดลมไหลเวียนผิดปกติ รู้สึกได้ว่าการันต์น้อยที่หลับอยู่มันกำลังจะตื่นขึ้นชายหนุ่มพยายามข่มกั้นอารมณ์ที่กำลังจะปะทุออกมาอย่างสุดความสามารถ ไม่ใช่ว่าเขาไม่เคยเห็นผู้หญิง ถ้าให้พูดตามความจริงก็ผ่านผู้หญิงมาจนเอียน แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่รู้ว่าทำไมเมื่อเห็นร่างกายของเพลงรักเขาถึงรู้สึกอยากจะเข้าไปครอบครองเธอเสียให้ได้จนเมื่อเรียวนิ้วของเธอกำลังแทรกเข้าไปในความเป็นสาว ใบหน้าหวานที่หลับพริ้ม ริมฝีปากสวยเผยอเล็กน้อยแต่หารู้ไม่ว่ามันช่างเซ็กซี่จนเขาคุมอารมณ์ไม่ได้อีกต่อไปการันต์สับขาเดินตรงไปที่เตียงผู้ป่วยของเพลงรักอย่างรวดเร็ว ก่อนที่เขาจะกระชากขาของเธอเข้าไปใกล้หน้าท้องแกร่งจนแทบจะหล่นเตียง เพลงรักที่หลับพริ้มเมื่อครู่ส

ถึงแม้ว่าเพลงรักจะตะโกนถามผู้เป็นแม่พร้อมน้ำตา แต่คนเป็นแม่อย่างมาลีกลับไม่ได้สนใจคำพูดของเธอเลยแม้แต่น้อยในจังหวะนั้นเพลงรักจึงรีบเข้าไปแย่งซองเงินซองสุดท้าย แต่กลับถูกพ่อเลี้ยงถีบที่ท้องน้อยอย่างแรง จนหญิงสาวนั้นล้มลงแล้วศีรษะฟาดกับขอบโต๊ะ ทำให้มีเลือดไหลซึมลงข้างแก้ม“เอาเงินมานะไอ้ทศ! นี่มันเงินของกู!”“กูเป็นคนเห็นก่อนมันต้องเป็นของกูสิวะอีมาลี!”“แต่อีเพลงรักเป็นลูกกู กูเลี้ยงมันมาตั้งแต่ตีนเท่าฝาหอย เงินที่มันทำงานมาได้ก็ต้องเป็นของกูสิวะ”“ตั้งแต่มัน 10 ขวบ! มึงก็เอาแต่เข้าบ่อน! ถ้าไม่ได้กูที่คอยหุงข้าวมันจะโตมาถึงทุกวันนี้ไหมวะ”‘หุงข้าว.. หึ!!' เธอฟังทั้งสองคนถกเถียงกันพร้อมทั้งยื้อแย่งซองเงินนั้น แล้วได้แต่อดกลั้นความรู้สึกมากมายเอาไว้ ก่อนที่จะลุกขึ้นช้า ๆเพลงรักกวาดของที่ยังพอใช้ได้ใส่กระเป๋า และเดินกะเผลกออกจากบ้านไปทั้งอย่างนั้น“ลาก่อน.. บ้านที่เกิดมา”สองเท้าของเธอเดินกะเผลกออกมาถึงหน้าปากซอย เสียงหัวเราะแบบสมเพชชีวิตดังออกมาจากลำคอของตั

การันต์เหลือบตามองลูกน้องก่อนจะเอนตัวกอดอกแล้วถามขึ้นมาเรียบ ๆ“ตอนนี้เบอร์หนึ่งคือใคร” ราเชนทร์ยื่นไอแพดให้เขา บนหน้าจอปรากฏภาพหญิงสาวรูปร่างดี ผิวขาว หน้าตาสะสวยระดับนางแบบ ลีลาบนเตียงจัดได้ว่าระดับท็อปของจริง เพราะเสียงจากผู้ใช้บริการอย่างคนมีสีระดับแนวหน้าของประเทศต่างยกนิ้วให้ และเธอคนนี้สามารถทำรายได้ให้คฤหาสน์แห่งนี้หลายสิบล้านในเวลาเพียงไม่ถึงเดือน การันต์มองแค่แวบเดียวก่อนพูดขึ้นเรียบ ๆ“ยื่นข้อเสนอไป ถ้ามันอยากได้จริง ค่าตัวเธอไม่ต่ำกว่าสิบหลัก”“ครับ” ราเชนทร์พยักหน้าก่อนเดินออกไปทันทีที่ได้รับคำสั่งหลังจากทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบ ชายหนุ่มเอื้อมมือไปหยิบไอแพดส่วนตัวขึ้นมาก่อนจะเปิดแอปพลิเคชันที่เชื่อมต่อกับกล้องวงจรปิดของเพนต์เฮาส์ หน้าจอขนาดเล็กทั้งหกแสดงภาพจากทุกมุมของห้องที่เขาให้เพลงรักอยู่เขากว่าสายตามองหาคนที่เพิ่งเข้าไปอยู่ได้ไม่กี่ชั่วโมง แต่สิ่งที่ทำให้เขาต้องขมวดคิ้วคือผู้หญิงคนนั้น ไม่ยอมเข้าไปนอนให้ห้องดี ๆ เธอกลับนอนหลับอยู่บนโซฟากลางห้อง โดยใช้เพียงผ้าห่มผืนเล็กคลุมตัวไว้หลวม ๆ“โง่หรือเปล่า ห้องก็มีทำไมไม่นอน” เขาบ่นออกมาเบา ๆ ก่อนจะเอื้อมมือไปยกหูโทรศัพท์