All Chapters of เมื่อต้องกลายเป็นนางร้ายในนิยายที่แต่ง: Chapter 81 - Chapter 90

:: ลักพาตัว ::ศาลาริมน้ำ อารามเทียนหลิ่งสตรีรูปงามทั้งสองนั่งชมปลาแหวกว่ายในน้ำอย่างเพลิดเพลิน ปล่อยให้เหยียนตู้ยืนคุ้มกันอยู่เงียบ ๆ ดเานนอกศาลารั่วอิงเหยาอยากลองอะไรบางอย่างจึงเอ่ยขึ้น"เจ้าจำปิ่นไม้ที่เลือกให้พี่วันนั้นได้หรือไม่"รั่วเชียนชิงได้ยินพี่สาวถามขึ้นจึงผินหน้ามามองพี่สาว"จำได้เจ้าค่ะ ชิงเอ๋อร์ยังจำความงามของปิ่นไม้นั้นที่สะดุดตาในวันนั้นได้""เจ้า...ไม่เคยเห็นมาก่อน"'ถามอะไรออกไป เราไม่สงสัยน้องสาวผู้นี้มิใช่หรือ แล้วทำไมถึงทำเช่นนี้เล่า'"ไม่เคยเจ้าค่ะ ปิ่นไม้เล่มนั้นทำไมหรือเจ้าคะ""ไม่มีอะไร ๆ พี่แต่เผลอทำมันหายไปแล้ว""หากพี่หญิงชอบ กลับจากที่นี่เราไปเดินดูที่ร้านเครื่องประดับดีไหมเจ้าคะ""ไม่เชิงชอบหรอก ช่างเถอะ เจ้าไม่เกี่ยวข้องกับเจ้าของปิ่นไม้นั้นก็ดีแล้ว"เสียงรั่วอิงเหยาแผ่วลงยามพูดท้ายประโยคเพื่อไม่ให้รั่วอิงเหยาระแวง"ทิวทัศน์ที่นี่งดงามยิ่งนัก เราเดินไปดูตรงนั้นกันดีไหม"รั่วอิวเหยามองเห็นลานสูงที่หากยืนอยู่บนนั้นนาจะเห็นทิวทัศน์ด้านนอกของภูเขาลูกนี้ได้ไกลสุดลูกหูลูกตา"ตรงนั้นไม่อันตรายไปหน่อยหรือเจ้าคะ"รั้วเชียนชิงกลัวความสูง หากเปรียบลานสูงตรงนั้นใ

:: ตัวจริงของจวินม่าย ::หมู่บ้านสวี่"อ๊ะ!"น้ำเย็น ๆ ถูกสาดเต็มใบหน้างามจนเจ้าตัวสะดุ้งตื่น สิ่งแรกที่นางสัมผัสได้นอกจากสายน้ำเย็น ๆ จนใบหน้าชาแล้ว ยังมีกลิ่นอับชื้นของราไม้รวมถึงกลิ่นควันไฟจาง ๆ คล้ายมอดไปไม่นานลอยเตะจมูกจนสะอิดสะเอียน"ชายารองจวิน"ทันทีที่สายตาปรับกับตัวให้เข้ากับแสงสว่างรอบตัวได้แล้วจึงสะดุดตาสตรีคุ้นหน้าคาดตาผู้หนึ่งที่นั่งอยู่บนตั่งเก่า ๆ ด้วยความประหลาดใจ"ฟื้นเร็วดี"คำแรกที่ทักทายกลับเย็นยะเยือกราวกับสัตว์ร้ายรอคอยเหยื่อที่หมายตา"นี่มันเรื่องอะไร ท่านจับข้ามาที่นี่ทำไม"มีแต่คำถามมากมายเต็มไปหมด แต่เหมือนรั่วอิงเหยาจะนึกอะไรขึ้นได้จึงรีบกวาดสายตามองหาอีกคน"เชียนชิงอยู่ที่ไหน ท่านทำอะไรนาง!"ทั้ง ๆ ที่ถูกมัดไว้กับเก้าอี้ แต่รั่วอิงเหยากลับพยายามจะลุกขึ้นเพื่อตามหาน้องสาว จวินม่ายรู้สึกรำคาญการเสแสร้งของสตรีที่ชื่อเสียงฉาวโฉ่จึงฟาดแส้ในมือลงพื้นเฉียดปลายเท้ารั่วอิงเหยาไปเพียงหวุดหวิด"เงียบ! ถอดหน้ากากพี่สาวห่วงใยน้องสาวได้แล้ว"เสียงตะคอกของจวินม่ายได้ผล รั่วอิงเหยารีบหุบปากกลั้นหายใจชั่วขณะด้วยความตกใจระคนหวาดกลัว"หากเจ้ารักและห่วงใยรั่วเชียนชิงจริง คงไม

:: สตรีชั่วช้ายิ่งกว่านางร้าย ::ฉางเฟิงกับอี้เฟิงจัดการลูกสมุนของจวินม่ายเรียบร้อยอย่างไร้เสียงเสร็จจึงค่อย ๆ แฝงตัวเข้ามาในหมู่บ้านสวี่เงียบ ๆ จนถึงเรือนหลังหนึ่งที่อยู่ใจกลางหมู่บ้าน มีคนของสำนักอวี้เหมินล้อมรอบมากกว่าปกติจึงเดาได้ว่าทั้งสองคนน่าจะถูกจับอยู่ที่นี่"ทางนั้นคนเยอะกว่า ท่านไหวนะ"หลัวฉางเฟิงเป็นห่วงญาติผู้พี่ที่ไม่ค่อยได้กรำศึกเช่นเขาสักเท่าไร"กระบี่ข้าขึ้นสนิมพอดี"คำกล่าวของหลัวอี้เฟิงทำให้มุมปากหลัวฉางเฟิงยกสูงขึ้นพร้อมเสียงหัวเราะคลอเบา ๆ พลางเอ่ยในหัว 'คิดจะมาลับคมกระบี่ที่นี่สินะ'"คนพวกนี้ชอบลอบกัด อี้เฟิง...ท่านต้องระวังเล่ห์เหลี่ยมพวกมันด้วย"ตักเตือนอีกฝ่ายเสร็จจึงกวาดสายตามองรอบตัวเพื่อหาจุดบอดไว้ใช้โจมตีไม่ให้อีกฝ่ายรู้ตัวรั่วอิงเหยาเสียเลือดจากลูกธนูของจวินม่ายค่อนข้างมาก ทำให้ตอนนี้สตินางแทบจะไม่มี สมองก็ตันคิดหาวิธีเอาตัวรอดจากสถานการณ์เลวร้ายนี้ไม่ออก เอาแต่ปรามาสตัวเองในใจว่าไม่น่าเขียนให้ชะตาของรั่วอิงเหยาในนิยายต้องจบชีวิตเลย ไม่เช่นนั้น ชีวิตนางในร่างนี้คงไม่วนกลับมาเหยียบเส้นด้ายที่ปากทางเข้ายมโลกเช่นนี้"คุณหนูรีบพานางเข้าไปด้านในกันเถอะขอรับ"

"หากเลือกได้ ข้ายอมมอบชีวิตนี้ให้หลัวซื่อจื่อ อั่ก!" จวินม่ายได้ยินรั่วอิงเหยายั่วโมโหจึงใช้มีดกรีดลงแผลเดิมที่แขนรั่วอิงเหยาให้เลือดสด ๆ ไหลออกมาอีกครั้ง"คุณหนู ท่านรีบเข้าไปข้างในเถิดขอรับ"เสิ่นอูเห็นท่าทีของสหายสามคนที่กำลังต่อสู้กับหลัวฉางเฟิงเริ่มเสียเปรียบเขาจึงไม่อาจปล่อยให้เวลาที่จะชิงเลือดของรั่วอิงเหยามาให้เสียไป"ไม่! ข้าจะรอดูคนที่ขัดขวางข้าตายไปต่อหน้า..."จวินม่ายหยุดเสียงนั้นลงช้า ๆ เมื่อเห็นความผิดปกติของหลัวฉางเฟิง จากกำลังได้เปรียบคนของตน กลับกลายเป็นเหมือนคนอ่อนแรงรับกระบี่คู่ของหนึ่งในสามไม่ไหวจนกระเด็นไปหลายก้าว"ดูเหมือนว่าพิษหนอนโลหิตจะกำเริบแล้ว ดี...เด็ดหัวมันมาให้ข้า!"จวินม่ายสั่งลูกน้องคนสนิทของบิดาพร้อมแววตาแห่งชัยชนะ"พิษหนอนโลหิตคืออะไร แล้วเจ้ารู้เรื่องนี้ได้ยังไง"จวินม่ายเห็นรั่วอิงเหยาคอตกไปแล้วนึกว่านางสลบเสียอีก ที่ไหนได้ ยังมีแรงถามความลับนางได้"ข้าจะลืมหนอนกู่ที่เลี้ยงไว้ แล้วปล่อยเข้าร่างกายศัตรูได้อยางไร""เจ้า...วางยาหลัวซื่อจื่อ เพราะอะไร"ถึงว่าคืนนั้นนางจับชีพจรเขาดูถึงรู้สึกผิดปกติ ที่แท้เพราะเขาถูกพิษของจวินม่ายนี่เอง"เพราะอะไรน่ะหรื

จากนั้นจึงใช้กระบี่คมกริบฟันเข้าแผ่นหลังเสิ่นอูที่พลาดเป้าจนเสื้อขาดวิ่น"เศษสวะ! ไม่ได้เรื่อง"จวินม่ายเห็นคนของตนคนแล้วคนเล่าจัดการคนเดียวก็ไม่สำเร็จจึงสบถตำหนิอย่างหยาบคาย"ยอมแพ้ตอนนี้ ซื่อจื่ออาจจะปล่อยท่านไปอย่างไร้บาดแผล"รั่วอิเหยาเอ่ยเกลี้ยกล่อมเสียงแหบพร่า"ยอมแพ้... เจ้าคิดว่าข้าจะมีแผนมาแค่นี้หรือ"สิ้นคำเอ่ยของจวินม่าย คนชุดดำมมากกว่าสิบคนก็โรยตัวออกมาจากที่ลับล้อมรอบบริเวณเรือนผุพังแห่งนี้ครั้นรั่วอิงเหยาเห็นคนร้ายโผล่ออกมามากมายใจยิ่งเป็นห่วงหลัวฉางเฟิงที่ตัวคนเดียว พลางคิดในใจถึงอีกคนที่มาพร้อมกับเขาหายไปอย่างไร้ร่องรอย"ใครเด็ดหัวมันได้ ข้าจะให้ท่านพ่อตบรางวัลให้อย่างงาม"สิ้นคำกล่าวของจวินม่าย คนร้ายที่มาใหม่ต่างฮึกเหิมลำพองขนเพราะอยากได้รางวัลจึงกรูกันเข้ามาง้างอาวุธในมือฟาดฟันกับหลัวฉางเฟิง"ระวัง!"รั่วอิงเหยาใจหายวูบตอนที่เห็นคนร้ายคนหนึ่งพุ่งกระบี่ลอบกัดด้านหลัง โชคดีที่คนพวกนี้ฝีมือเป็นรองหลัวฉางเฟิงที่บาดเจ็บอยู่มาก จึงกลายเป็นที่ลับคมกระบี่ให้เขาไปหนึ่งราย"คุณหนูรีบไปเถอะขอรับ"เสิ่นอูปลีกตัวออกมาจากวงต่อสู้เพื่อพาคุณหนูตนหลบหนีไปก่อน"พานางไป"ครั้งนี้จวิน