All Chapters of เมื่อต้องกลายเป็นนางร้ายในนิยายที่แต่ง: Chapter 71 - Chapter 80

"คุณหนูรองไม่ได้หักหลังเจ้า...จริงหรือ"คำถามนี้ช่างราบเรียบหากแต่แววตาที่มองนางกลับเหมือนกำลังไม่เชื่อสิ่งที่รั่วอิงเหยาแสดงออก"ท่านรู้อะไรมากันแน่"เป็นเพียงคำพูดที่พึมพำกับตนเอง หากแต่หลัวฉางเฟิงกลับหูดีได้ยินชัด"อย่าลืมว่าใครกันที่ขัดขวางพิธีอภิเษกของคุณหนูรองกับคนรัก"รั่วอิงเหยาไม่เคยลืมเรื่องที่รั่วอิงเหยาคนก่อนทำไว้ หากแต่นางเอกอย่างรั่วเชียนชิงจะมีจิตแค้นนางได้เชียวหรือ แถมที่ผ่านมาเชียนชิงไม่เคยเผยพิรุธว่าชิงชังนางสักครั้งเดียว มีแต่รอยยิ้มและดีใจที่รั่วอิงเหยาเปลี่ยนไปกลายเป็นพี่สาวที่แสนดี"หากไม่มีหลักฐานแน่ชัด หม่อมฉันยังเชื่อใจเสี่ยวชิง"มุมปากหยักลึกยกสูงขึ้นพร้อมเสียงแค่นหัวเราะเยาะรั่วอิงเหยา"ช่างเถอะ เลือดย่อมข้นกว่าคำพูดของคนนอก"คล้ายน้อยใจแต่ใบหน้าหลัวฉางเฟิงกลับเต็มไปด้วยรอยยิ้มเหยียดความคิดโง่เขลาของรั่วอิงเหยา"แน่นอน หม่อมฉันย่อมเชื่อใจน้องสาวที่จิตใจใสบริสุทธิ์และอ่อนโยน""ช่างแตกต่างจากพี่สาวเช่นเจ้ายิ่งนัก""หลัวซื่อจื่อกำลังหลอกด่าว่าหม่อมฉันกร้าวร้าว แข็งกระด้าง ไม่มีความอ่อนโยนหรือเพคะ""เจ้าได้ยินข้าพูดเช่นนั้นหรือ""ไม่เลยขอรับ" เหลือบตามององครักษ์

"ต่อให้เข้าใจถูกก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง"ฉินเส้าอยากตะโกนใส่เจ้านายออกไปดัง ๆ ว่า ปิดทองหลังพระไปเถอะ ที่ให้รั่วอิงเหยามาอยู่จวนสกุลเหรินเพราะจะได้ปกป้องนางจากคนของสำนักอวี้เหมินสะดวกสิไม่ว่า"อย่าปากมาก งานที่ให้ไปสืบได้ข่าวหรือยัง"หลัวฉางเฟิงหรือจะอ่านใจสหายสนิทอย่างฉินเส้าไม่ออกว่าเขาคิดอะไรในใจจึงรีบเปลี่ยนเรื่อง"ชายชุดดำที่เข้าตำหนักกงผิงคือคนของสำนักอวี้เหมินจริงขอรับ"เป็นอย่างที่คาดเดาเอาไว้"ส่งคนไปสืบเรื่องราวของชายารองเจ้าสามให้ละเอียด ข้ามีลางสังหรณ์ว่านางมีเบื้องลึกเบื้องหลังที่ไม่ธรรมดา""คุณชายกำลังสงสัยว่าบุตรสาวบุญธรรมของใต้เท้าจวินเป็นตัวปลอม""จริงหรือปลอมเพียงเจ้าไปสืบมาก็รู้เอง""ขอรับคุณชาย เช่นนั้นข้าน้อยขอตัว"ไร้เงาของฉินเส้า อาการเจ็บปวดที่อดทนไว้มาตั้งแต่รั่วอิงเหยาเข้ามาก็ถูกปลดปล่อย หลัวฉางเฟิงกระอักเลือดสีดำคล้ำออกจากปาก เกือบทรุดตัวลงพื้นโชคดีที่ยังมีกำลังเหลือให้เดินเซไปนั่งตั่งใกล้ ๆ ทัน"เหตุใดถึงได้กำเริบเร็วเช่นนี้"'พิษหนอนโลหิต' ที่เข้าสู่ร่างกายหลัวฉางเฟิงเมื่อปีก่อนจากมือสังหารเดนตายที่จนถึงตอนนี้ยังสืบไม่ได้ว่าฝีมือผู้ใด จะกำเริบทุกคืนพระจันทร

"อย่า!!"พรึ่บ!รั่วอิงเหยาสะดุ้งตื่นพร้อมเหงื่อที่เปียกชุ่มใบหน้าและลำคอ"ฝ...ฝัน"หากเมื่อครู่เป็นเพียงฝันเหตุใดนางถึงรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง มือแน่งน้อยข้างหนึ่งเอื้อมสำรวจลำคอระหง ขยับคอเล็กน้อยเพื่อผ่อนคลายความตึงราวถูกบีบมาจริง ๆ"วิญญาณรั่วอิงเหยาคงแค้นข้ามาก"ทุกอย่างเป็นดั่งคำพูดของเพื่อนรักในโลกของนาง ที่บอกว่าตัวละครที่ตนสร้างขึ้นอาจจะมีชีวิตจริง ๆ ในโลกน้ำหมึกที่คน ๆ นั้นสร้างขึ้น และอาจจะมีแรงอาฆาตคนที่กุมชะตาพวกเขาให้เป็นไปตามหมึกปากการั่วอิงเหยาที่กำลังตื่นตระหนกและหวาดกลัวกับฝันร้ายก็พลันได้ยินเสียงขลุยลอยตามลมมา เสียงขลุ่ยนั้นแม้จะฟังดูเศร้า แต่กลับรักษาอาการหวาดกลัวของนางได้เป็นอย่างดีอีกด้านของจวนสกุลเหรินสายลมเย็นพัดผ่านร่างสูงที่สวมชุดสีเดียวกับท้องฟ้ายามค่ำคืน หลัวฉางเฟิงนั่งหลังตรงพิงกับจั่วเสาสูงบนหลังคากระเบื้อง ขาหนึ่งชันสูงขึ้น ปล่อยกายอย่างสง่า สองมือจับขลุ่ยหยกสีขาวนวลยามสะท้อนกับแสงจันทร์เสี้ยวงดงามยิ่งนักเมื่อริมฝีปากหยักลึกได้รูปทาบลงปลายขลุ่ยหยก เสียงเพลงก็เริ่มบรรเลงขึ้นเป็นทำนองเสนาะหูลอยตามสายลมไปอย่างไร้จุดหมาย"ใครเป่าขลุ่ยยามนี้กัน"รั่วอิงเหย

สนทนาชมจันทร์"ท่านลืมแล้วหรือว่าหม่อมฉันสามารถหยั่งรู้อดีตและทายอนาคตจากลายมือได้""เช่นนั้นเจ้าจะช่วยข้าอย่างไร"ตอนแรกไม่เชื่อความสามารถรั่วอิงเหยา แต่ในเมื่อนางพูดเรื่องหลงป่าสาเหตุที่เขากับคนผู้นั้นเข้าใจผิดกันจนถึงขั้นไม่นับญาติ ไม่พบหน้ามาสิบเจ็ดปี เช่นนั้นก็ขอฟังแผนการนางสักหน่อยก็ไม่เสียหาย"แผนการของหม่อมฉันไม่มีอะไรมาก เพียงแค่ท่านกับคนผู้นั้นหันหน้าเข้าหากัน เปิดอกคุยกันแบบแมน ๆ แค่นี้ก็สะสางปัญหาให้คลี่คลายได้แล้วเพคะ""เปิดอกอะไรนะ"รั่วอิงเหยาเผลอใช้คำศัพท์โลกของนางทำให้หลัวฉางเฟิงไม่เข้าใจ"อ้อ หม่อมฉันหมายถึง ทั้งสองคนเปิดใจคุยกันแบบตรงไปตรงมา ไร้อคติ ไม่ปิดบังซ้อนเร้นอีกฝ่ายเพคะ"ใช่ว่าเขาไม่เคยเข้าหาคนผู้นั้นเพื่อเล่าความจริง ในวันนั้น หากแต่คนผู้นั้นกลับมีอคติเกลียดเขาไปแล้ว ถึงขั้นพบหน้าทีไรมักจะพูดจาประชดประชัน แข่งกันแพ้ชนะในเรื่องที่ไม่เป็นเรื่อง หลัวฉางเฟิงเลยตัดสินใจย้ายมาอยู่ที่หนานโจวเพราะไม่อยากให้เสด็จลุงของตนเป็นกังวลกับเรื่องไร้สาระพวกนี้"แค่นี้พวกท่านก็กลับมาคืนดีกันได้แล้วเพคะ"เห็นหลัวฉางเฟิงฟังแผนนางแล้วไม่ปฏิเสธหรือเอ่ยขัดจึงเสริมต่อเพื่อดูปฏิกริย

:: อารามเทียนหลิ่ง ::จวนสกุลเหรินฉินเส้าพาหลัวอี้เฟิงที่ระงับพิษหนอนโลหิตได้ชั่วคราวแล้วกลับมายังจวนสกุลเหรินทว่าเพียงแค่พวกเขาก้าวเข้ามาในจวนก็รู้สึกถึงความเงียบสงบแปลก ๆ เหมือนขาดหายอะไรไป"ไปดูนาง"ฉินเส้าเข้าใจว่าเจ้านายหมายถึงผู้ใดจึงได้แต่ลอบยิ้มเล็กน้อย กะจะหยอกล้อเจ้านายสักหน่อยทีมาถึงก็อยากพบหน้าสตรีแต่เกรงดขาจะโมโหจนพิษกำเริบอีกครั้ง จึงได้แต่รับคำสั่งเร่งเดินทางไปเรือนพักที่รั่วอิงเหยาพักอยู่ทันทีไม่ถึงจิบชาฉินเส้าก็วิ่งหน้าตาตื่นกลับมาที่ห้องพักของหลัวฉางเฟิงพร้อมรายงาน"คุณชาย...แม่นางรั่วไปแล้วขอรับ""ไปไหน!"หลัวฉางเฟิงวางถ้วยชาที่กำลังจะยกขึ้นจิบวางเสียงดังจนน้ำในถ้วยกระเฉาะออก ดวงตาสีรัตติกาลตวัดจ้ององครักษ์ข้ากายอย่างเย็นยะเยือก"ก่อนนี้หนึ่งชั่วยามมีคนของจวนราชครูและองครักษ์เหยียนมารับคุณหนูไปไหว้พระขอพรที่อารามเทียนหลิ่งขอรับ"หลัวฉางเฟิงขึ้นเขาเหลิ่งเพื่อระงับพิษปลายยามจื่อและกลับมากลางยามเฉิน รั่วอิงเหยาก็ชิงแอบออกจากจวนโดยไม่บอกกล่าวเขาในยามเหม่า ช่างเป็นสตรีที่ทำให้เขาปวดหัวได้ตลอดเวลาเสียจริง"เตรียมม้า""แต่ร่างกายคุณชายยังฟื้นฟูไม่เต็มที่ควรพักอี่อยขอรับ