All Chapters of เมื่อต้องกลายเป็นนางร้ายในนิยายที่แต่ง: Chapter 31 - Chapter 40

"เสี่ยวผิง"รั่วอิงเหยาเห็นเสี่ยงผิงร้องไห้แทบขาดใจเพราะรับความจริงไม่ได้จึงลงไปปลอบใจนาง หากแต่..."ส...เสี่ยว ผิง'เสี่ยวผิงลุกขึ้นอย่างไวคว้ามีดปอกผลไม้บนโต๊ะจ่อคอรั่วอิงเหยา"กล้าดีนี่"เสียงหลัวฉางเฟิงช่างเยือกเย็นไม่ต่างจากสายตาที่จ้องมองเสี่ยวผิง"เสี่ยวเผยจากไปแล้ว พี่ใหญ่ก็ไม่อยู่อีก เช่นนั้นข้าจะมีชีวิตไปเพื่ออะไร!""เสี่ยวผิง ใจเย็น ๆ นะ"บาดแผลที่หลังรั่วอิงเหยายังไม่หายดี พอถูกเสี่ยวผิงที่มีแรงเยอะกว่ารัดไว้แน่นแผลนั้นก็เริ่มปริแสบอีกครั้ง"เจ้ามีแรงแค่นี้?"คิ้วดกดำเรียงขนสวยเลิกขึ้นอย่างยั่วโมโห'หลัวฉางเฟิง ท่านจะยั่วโมโหนางทำมะเขืออะไร มีดจ่อคอจนกรีดเนื้อข้าแล้ว!'"ปล่อยข้าไป ข้าจะไว้ชีวิตนาง"เสี่ยวผิงสติแตกไปแล้ว ตอนนี้ไม่ว่าจะเป็นการตายของเสี่ยวเผย หรือการตายของพี่ชายนางล้วนมีรั่วอิงเหยาเป็นต้นเหตุ เช่นนั้นนางจะปล่อยให้การตายของพวกเขาเสียเปล่าได้หรือ"ส...เสี่ยวผิง ใจเย็น ๆ นะ ข...ข้าจะช่วยเจ้าออกไปเอง""ข้าไม่มีใครแล้ว ข้าไม่เหลือใครแล้ว เป็นเพราะเจ้า! เช่นนั้นก็อย่าอยู่เลย!"เกร้ง!มีดในมือเสี่ยวผิงหล่นทันทีที่หลัวฉางเฟิงดีดอาวุธลับในมือใส่ข้อมือนางรั่วอิงเหยาหลุ

"ข้าน้อยผิดไปแล้ว ถูกม้าตัวนี้ทำให้ลืมหน้าที่ของตนจนเป็นเหตุให้คุณหนูใหญ่บาดเจ็บ"เหยียนตู้รีบคุกเข่าเพื่อรับโทษจากการลืมหน้าที่สำคัญไป"ข้าต่างหากที่ผิด" หลัวฉางเฟิงเงยหน้าสบตาเหยียนตู้เล็กน้อย"ข้าน้อยไม่เข้าใจว่าท่านผิดอันใด"หลัวฉางเฟิงลุกขึ้นสะบัดชายแขนเสื้อจนเกิดเสียงดังพรึ่บ ขายาวภายใต้อาภรณ์สีเข้มก้าวย่างไปด้านหน้าที่เป็นสระน้ำแล้วเอ่ย"ข้าเป็นคนส่งม้าตัวนั้นให้เจ้า แถมยังเป็นเจ้าบ้าน แต่กลับทำให้ผู้อาศัยได้รับบาดเจ็บสาหัส เช่นนี้ไม่เรียกว่าทำผิดหรือไร""หลัวซื่อจื่อต้องการกล่าวโทษข้าน้อยก็ทรงเอ่ยวาจาโดยตรง มิต้องแย่งความผิดข้าน้อย""สามหาว!"ฉินเส้าตะคอกเสียงใส่เหยียนตู้ที่กล้าเอ่ยวาจาไร้มารยาทกับซื่อจื่อของเขา หากแต่หลัวฉางเฟิงกลับส่ายหน้าไปมาบอกให้เขาหยุดความเกรี้ยวกราดนั้นลง"เอาเป็นว่าเรื่องนี้เจ้ากับข้าผิดคนละส่วน แต่ยังมีอีกเรื่องที่ข้าอยากถาม""เชิญหลัวซื่อจื่อสอบถามมา"หลัวฉางเฟิงได้ยินเสียงตอบกลับที่หนักแน่นนั้นจึงคลี่ยิ้มมุมปากบาง ๆ ขยับปากได้รูปเป็นเสียงขึ้นทันที"ยาชุบชีวิตที่ส่งไปฉีโจวเป็นฝีมือเจ้า ใช่หรือไม่"เหยียนตู้ได้ยินคำถามถึงกับหายใจไม่ทั่วท้องแต่ยังคงเก็

:: หมอดูกำมะลอ ::"ช่างเถอะ ในเมื่อความจริงกระจ่างแล้ว พรุ่งนี้เช้าพวกเจ้าก็กลับฉีโจวเถิด"หลัวฉางเฟิงจริงจังกับเรื่องนี้ ทำเอารั่วอิงเหยาถึงกับหน้าซีดเผือด ในหัวครุ่นคิดหาทางต่อกร ทว่าคนอย่างหลัวฉางเฟิงหากได้พูดหรือตัดสินใจไปแล้วยากจะเปลี่ยนใจเขาได้ เห็นทีคราวนี้นางคงต้องใช้ไม้ตายนั่นเสียแล้ว"เรื่องกลับฉีโจวหม่อมฉันคงกลับแน่ แต่ก่อนจะไปหม่อมฉันมีเรื่องหนึ่งจะปรึกษาพระองค์เป็นการส่วนตัว ได้หรือไม่เพคะ"หลัวฉางเฟิงสบมองดวงตาสุกประกายของรั่วอิงเหยา จ้องลึกเข้าไปในนัยน์ตาคู่นั้นดูว่านางมีแผนร้ายอันใดอีก"ซื่อจื่อ ท่านอย่าได้ตามใจคุณหนูใหญ่อีกนะพ่ะย่ะค่ะ"ก่อนหน้านี้รั่วอิงเหยาก็ใช้แผนนี้จนหลัวฉางเฟิงยอมจัดการคนที่ลอบฆ่านางให้อย่างง่ายดาย คนเช่นนางได้คืบแล้วจะเอาศอกด้วยกระมัง"หรือว่าองครักษ์ฉินไม่อยากรู้เรื่องที่ข้าคุยกับท่านที่หน้าประตูวันนั้นเจ้าคะ"รั่วอิงเหยาอาศัยที่นางยืนใกล้ฉินเส้าห่างเพียงก้าวเดียวกระซิบถามเบา ๆ เพื่อชวนให้ความอยากรู้ในตอนนั้นปะทุขึ้นอีกครั้ง"ได้สิ เช่นนั้นตามข้ามา""ซื่อจื่อ..."แม้ความอยากรู้เรื่องที่รั่วอิงเหยาเกริ่นไว้ในวันนั้รมากเพียงใด แต่เขาก็ไม่อยากให้หล

:: ท่านช่วยข้า ข้าช่วยท่าน ::"ลายมือข้ามีอะไรให้เจ้าทำสีหน้าเช่นนั้น"หลัวฉางเฟิงอยากรู้ว่ารั่วอิงเหยาจะแสดงงิ้วอะไรให้เขาดูต่อจึงเร่งถาม"เส้นเฉียงตัดเส้นตรง บ่งบอกว่าซื่อจื่อมีเรื่องที่เป็นปมบางอย่างกับคนสำคัญตั้งแต่อดีตจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่เคยหันหน้าคุยกันดี ๆ ได้สักครั้งเดียว"หลัวฉางเฟิงนิ่งเงียบกับคำทำนายนี้ เขามองเส้นลายมือบนฝ่ามือตนตามที่รั่วอิงเหยาบอก พลางคิดถึงเรื่องราวในอดีตที่เป็นปมในใจของเขากับคนผู้หนึ่งจริงหากแต่ถ้านางล่วงรู้ความลับได้ เช่นนั้นควรเจาะจงปัญหาในใจของเขาออกมาไม่ใช่หรือ"พูดเท่านี้ ข้าว่าเจ้าคงไม่ได้ล่วงรู้จริง"รั่วอิงเหยารอคอยประโยคนี้อยู่พอดี เมื่อหลัวฉางเฟิงเอ่ยเหมือนสงสัยในความสามารถนี้ นางก็จะจัดให้อย่างถึงใจเขาบัดเดี๋ยวนี้"สมัยที่ซื่อจื่อยังเป็นดรุณน้อยเคยหลงป่าใช่หรือไม่เพคะ แถมไม่ได้พลัดหลงคนเดียว เหมือนจะมีคนผู้หนึ่งพลัดหลงป่าพร้อมพระองค์ด้วย"หลัวฉางเฟิงได้ยินถึงกับตกใจ คงไม่ใช่ว่านางจะเล่าถึงเรื่องเมื่อตอนเขาอายุสิบขวบกระมังไม่สิ! เรื่องในวัยนั้นเสด็จพ่อและเสด็จลุงเขาจัดการปิดปากคนที่รู้เรื่องหมดแล้วนี่ อีกอย่างตอนนั้นรั่วอิงเหยาน่าจะเพิ่งลืมตา

กรีดเลือดสาบานจวนราชครูรั่ว...รั่วอิงเหยาเดินทางกลับถึงฉีโจวมาได้สามวันแล้ว ต้องขอบคุณจดหมายที่หลัวฉางเฟิงเขียนให้นางกลายเป็นสตรีกล้าหาญ เอาชีวิตเข้าเสี่ยงเพื่อช่วยเขาไว้ ฮ่องเต้แห่งฉีหลัวพอพระทัยมากที่นางช่วยพระภาติยะรักตนไว้จึงมอบของกำนัลมากมาย คืนความบริสุทธิ์ในข้อหากฏ ทำให้ตอนนี้รั่วอิงเหยากลายเป็นที่เล่าลือปากต่อปากว่านางกลายเป็นที่โปรดปรานของฮ่องเจ้ไปแล้วตุ้บ!รั่วหนานเฉินทุบมือลงประหนึ่งหงุดหงิดใจหลังจากแม่สื่อมากมายที่ผลัดกันเข้าออกจวนราชครู่เพิ่งสงบลง"ท่านพี่ มีอะไรหรือเจ้าคะ"ปิงเซียวหลันเพิ่งกลับมาจากอารามขอพรเห็นสามีทำหน้าตาเคร่งเครียด แววตาแข็งขึง จึงรีบวางเดินมาลูบแผ่นหลังรั่วหนานเฉินเบา ๆ เพื่อให้เขาใจเย็นลง"บุตรสาวเจ้า บุตรสาวเจ้า..."รั่วหนานเฉินกัดฟันแน่นยามเอ่ยถึงรั่วอิงเหยา มือหนึ่งกำแน่นยามนึกถึงการสนทนากับแม่สื่อมากมายที่ถูกคุณชายแต่ละจวนส่งมาให้ตรวจดวงชะตาพวกกับบุตรสาวคนโตของสกุลรั่ว"อิงเหยาทำไมหรือเจ้าคะ"หลายวันมานี้ บุตรสาวของนางไม่ได้ทำอะไรสักอย่าง วัน ๆ เอาแต่เหม่อลอย นั่งแกะสลักไม้เงียบ ๆ อยู่ในห้อง มองอย่างไรก็ไม่มีอะไรที่บิดาอย่างเขาต้องทำท่าทีโกรธ