All Chapters of เมื่อต้องกลายเป็นนางร้ายในนิยายที่แต่ง: Chapter 51 - Chapter 60

เกิดแต่กับข้าตอนนี้กลางลานชมจันทร์มีผู้ร่วมแข่งขันเล่นว่าวเพื่อชิงรองวัลจากหลัวฟงอวี่จำนวนสิบคน"นำว่าวกระดาษมา" หลังฟงอวี่สั่งขึ้นไม่นานก็มีว่าวกระดาษมาจำนวนสิบตัว แต่ละตัวมีลวดลายแตกต่างกันไป แจกจ่ายให้ผู้เข้าแข่งขันทั้งสิบคน โดยที่จวินม่ายได้ว่าวกระดาษลายมังกร อวิ๋นเมิ่งได้ลายดอกไม้ และรั่วอิงเหยาได้รูปผีเสื้อ"กติกาเล่าเพคะ"จวินม่ายเห็นทุกคนได้ว่าวกระดาษครบแล้วจึงเอ่ยถามถึงกติกาในการแข่งขัน หลัวฟงอวี่จึงตั้งกฎกติกาขึ้นมา"มีเวลาหนึ่งก้านธูป ว่าวกระดาษของผู้ใดลอยเหนือสุดผู้นั้นชนะ""พ่ะย่ะค่ะ / เพคะ"เมื่อผู้ร่วมแข่งขันทั้งสิบทราบกติกาจึงต่างรีบเลือกจุดที่ปล่อยว่าวกระดาษที่ดีที่สุด"ข้าปล่อยว่าวกระดาษนี้ไม่ชำนาญ ขออยู่ใกล้คุณหนูใหญ่รั่วนะ""อวิ๋นเมิ่งเองก็ไม่ค่อยสันทัดเรื่องนี้ ขออยู่ใกล้กับผู้เชี่ยวชาญอย่างคุณหนูใหญ่รั่วนะเจ้าคะ"ผู้เชี่ยวชาญกับผีสิ!แค่อ้าปากรั่วอิงเหยาก็รู้แล้วว่าสองคนนี้ต้องคิดไม่ดีกับตนแน่ จะปฏิเสธก็กระไรอยู่ อย่างไรเสียสู้เอาศัตรูมาไว้ใกล้ตัวจะได้ป้องกันตัวถูกดีกว่า"ทั้งสองกล่าวชมไปแล้ว อยู่กันหลายคนก็ดี ทว่าควรเว้นระยะห่างสักหน่อยป้องกันสายเชือกพันกันนะเ

"ไม่ใช่พี่ห..."รั่วเชียนชิงทนไม่ไหวที่พี่สาวถูกทำร้ายแต่นางกลับไม่มีโอกาสได้พูดแทรกจึงหมายจะตะโกนคืนความบริสุทธิ์ให้พี่สาวเพราะนางเห็นชัด ๆ ทั้งสองตาว่าอวิ๋นเมิ่งตั้งใจแกล้งพี่สาวจนตกน้ำลงไปเองทว่าเพียงแค่นางขยับปากก็ถูกมือหนาของหลัวอี้เฟิงรั้งไว้พร้อมส่ายหน้าเป็นสัญญาณให้ปิดเงียบ"องค์ชายใหญ่ห้ามหม่อมฉันทำไมเพคะ"น้ำเสียงนั้นมีความชิงชังและไม่เข้าใจคนที่มาห้ามนางพูดความจริงแถมยังเป็นคนที่นางเชื่อใจว่าต้องเข้าข้างนางและพี่สาวที่สุด"อย่าใจร้อน ตอนนี้พูดไปคงไม่มีใครเชื่อเจ้า"เหตุการณ์เมื่อครู่แม้หลัวอวี้เฟิงจะมองไม่ทันเพราะเอาแต่จ้องรั่วเชียนชิงอยู่ แต่เขาเชื่อสิ่งที่รั่วเชียนชิงจะแก้ต่างให้พี่สาวหากแต่ตอนนี้เหมือนไฟจากวาจาคนกำลังลุกลาม ถ้ารั่วเชียนชิงพูดความจริงไปคนพวกนั้นจะเปลี่ยนเป้าหมายมาเล่นงานนางอีกคน"ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น ทหาร...นำตัวนางไปขังในคุกใต้ดิน!"คุกใต้ดินอีกแล้ว!เหตุใดต้องวนเวียนกลับมาพัวพันกับสถานที่ที่น่ากลัวเช่นนั้นอีก แล้วทีนี้จะมีผู้ใดมาช่วยนางกัน"พี่หญิง!" รั่วเชียนชิงเรียกพี่สาวด้วยน้ำตา"ขอเวลาข้าครู่หนึ่งได้หรือไม่เพคะ" รั่วอิงเหยาขอร้องหลัวฟงอวี่"ให้

"หลัวซื่อจื่อเชิญบอกความผิดที่จะลงโทษข้าด้วย"หลังฟงอวี่ท้าทาย เขาช่างไม่รู้อะไรเลยว่ากำลังเล่นอยู่กับอะไร"ความผิดข้อแรก...ฟังความข้างเดียว""ความผิดข้อสอง...ใส่ร้ายผู้บริสุทธิ์""ความผิดข้อสุดท้าย..."หลัวฉางเฟิงก้าวย่างช้า ๆ ไปด้านหน้า ห่างจากหลัวฟงอวี่ยืนอยู่ราวหนึ่งจั้ง สบจ้องดวงตาของอีกฝ่ายราวพยัคฆ์ข่มขู่เหยื่อให้หวาดกลัวต่อความผิดข้อสุดท้าย ก่อนจะเอื้อนเอ่ยเสียงเยือกเย็น"ผิด...ที่กล้ารังแกว่าที่พระชายาของพยัคฆ์เงียบแห่งหนานโจว"หลัวฟงอวี่กำหมัดแน่นภายใต้แขนเสื้อสีเข้ม หากมีใครรู้ว่าตอนนี้แผ่นหลังเขาเย็นยะเยือกร่างกายสั่นสะท้านเพราะคำขู่ของญาติผู้พี่คงอับอายขายขี้หน้าส่วนคนอื่น ๆ ที่อยู่ในงานต่างตกตลึงกับฐานะของสตรีที่เพิ่งถูกกลั่นแกล้งรั่วอิงเหยาคือว่าที่พระชายาของหลัวซื่อจื่อ เป็นไปไม่ได้ เรื่องนี้ไม่ชอบมาพากลจวินม่ายที่ไร้บทพูดตั้งแต่หลัวฉางเฟิงปรากฎตัวได้แต่ย้ำคุยกับตนเองในใจ สายตาคู่งามที่มีแต่แผนร้ายจ้องมองรั่วอิงเหยาสลับหลัวฉางเฟิง"ท่านพูดเช่นนั้นออกไปได้อย่างไร"รั่วอิงเหยารีบขยับเข้าไปใกล้หลัวฉางเฟิงเพื่อกระซิบกระซาบเชิงตำหนิที่เขาหาเหาใส่หัวให้คนเกลียดนางเพิ่ม"เจ

ฉีเฟิงหยวนสังเกตท่าทีของหลานชายกับการเกริ่นเรื่องส่วนตัวเขาขึ้น หากแต่คนฟังกลับไม่มีทีท่าจะดีใจหรือปฏิเสธ ทำให้ฉีเฟิงหยวนต้องแง้มถามอีกประโยค"เจ้ากับคุณหนูใหญ่รั่ว มีใจให้...""ทูลฝ่าบาท พระองค์เข้าพระทัยผิดแล้ว ที่หม่อมฉันจะพาตัวนางกลับไปเป็นเพียงอยากตอบแทนบุญคุณที่ช่วยชีวิตหม่อมฉันเอาไว้"มุมพระโอษฐ์ของฮ่องเต้แห่งฉีหลัวแอบยกสูงขึ้น ดวงพระเนตรมองหลานชายราวกับเหตุตนเองสะท้อนในแววตาคู่นั้นยามนั้นเขาก็ปากแข็งปฏิเสธบิดาเรื่องอภิเษกกับฮองเฮาที่สิ้นพระชนม์ไปแล้วเช่นกัน"เอาเถอะ ๆ ไม่ว่าเจ้าจะพานางไปด้วยเหตุผลใดข้าไม่ขอก้าวก่าย เพียงแต่ว่า..."ฉีเฟิงหยวนนิ่งเงียบ แววตาเหมือนคนกำลังคิดไม่ตก ไม่รู้จะพูดความในใจออกมาดีหรือไม่ดี"ฝ่าบาทโปรดชี้แนะด้วย"หลัวฉางเฟิงไม่อยากคิดเดาความในใจของพระปิตุลาจึงร้องขอให้พูดต่อให้กระจ่าง"ข้าอยากเตือนเจ้าอย่างหนึ่ง หากหวั่นไหวเมื่อใด จงพูดออกมา อย่าเก็บไว้ในใจเพียงเพราะอาย"เหตุใดพระปิตุลาถึงสอนเช่นนี้ เขาก็บอกไปแล้วว่ามิได้คิดเกินเลยอันใดกับรั่วอิงเหยา"นี่ก็คุยกันมากพอแล้ว เจ้าเองก็เพิ่งเดินทางมาเหนื่อย ๆ ข้าไม่รั้งเจ้าไว้กับคนแก่อีกแล้ว"ฉีเฟิงหยวนโบกพระ

"หลัวซื่อจื่อยังมีเรื่องอันใดจะให้ข้ารับใช้"แม้จะไม่ชอบใจแต่อีกคนเป็นถึงหลานรักของฮ่องเต้จะทำเป็นเมินเฉยคงดูกบฎไป"เรื่องที่คุณหนูใหญ่รั่วเป็นว่าที่พระชายาของหลัวซื่อจื่อท่านราชครูคงทราบเรื่องแล้ว พระองค์จึงต้องการเชิญคุณหนูใหญ่รั่วไปชมจันทร์ที่หอเซิงเฟิงในค่ำคืนนี้"หอเซิงเฟิงภัตตาคารเลื่องชื่อของเมืองหลวงฉีโจว ตั้งตระหง่านอยู่ริมสายน้ำกลางย่านการค้าอันคึกคัก มีทั้งหมดสี่ชั้น หากแต่ชั้นสี่นั้นมีไว้สำหรับผู้มีฐานะมั่งคั่งหรือเงินถึง เพราะเป็นยอดหอไว้ชมทิวทัศน์ที่มีเพียงผู้ที่จับจองทันสองคนต่อหนึ่งคืนเท่านั้นถึงสามารถขึ้นมาบนชั้นนี้ได้"หากเป็นประสงค์ของหลัวซื่อจื่อ ข้าหรือจะกล้าขัด เพียงแต่ว่า..."ในใจลึก ๆ รั่วหนานเฉินเองก็ไม่อยากให้บุตรสาวคนโตได้ดีข้ามหน้ารั่วเชียนชิง เพียงแต่อีกใจก็อยากให้นางไปให้พ้นจวนสกุลรั่วเช่นกัน"หากเป็นเรื่องลงโทษของคุณหนูใหญ่รั่ว ข้าจะให้หลัวซื่อจื่อจัดการต่อให้เอง"ตอนที่รั่วหนานเฉินสั่งลงโทษบุตรสาว ฉินเส้ายังไม่ได้เดินออกมาจากหน้าลานจึงได้ยินเข้าพอดี"เช่นนั้นคงลำบากหลัวซื่อจื่อแล้ว""ข้าจัดการธุระเสร็จแล้ว ขอตัวไปรอคุณหนูใหญ่รั่วด้านหน้าจวน""เชิญองครัก