All Chapters of เมื่อต้องกลายเป็นนางร้ายในนิยายที่แต่ง: Chapter 61 - Chapter 70

:: ร่วมมือกับข้า ::"หากเจ้าไม่มีวาสนา แล้วสตรีใดถึงจะคู่ควรกับข้า"นัยน์แววเนตรของหลัวฉางเฟิงมีความเหน็บแนมและขำขันกับท่าทีของรั่วอิงเหยาที่ถูกเขาต้อน"หากหลัวซื่อจื่อคิดมากเรื่องที่หม่อมฉันดูลายพระหัตถ์ให้ อิงเหยาต้องขออภัยอย่างยิ่งเพคะ""จะบอกว่าวันนั้นเจ้าทำนายผิด และที่บอกว่าจะเป็นชายาข้าคือเรื่องหลอกลวง"ใช่ เรื่องอยากเป็นพระชายาเขานางโกหกเพื่อเอาตัวรอด แต่ใครจะคิดว่าเขาจะเล่นด้วย แถมป่าวประกาศต่อหน้าคนมากมายเช่นนี้"หม่อมฉันหลอกลวงพระองค์ โปรดลงอาญาเพคะ""เจ้าไม่ต้องเล่นอุบายเจ็บตัวเพื่อให้ข้าตื้นตันใจ อีกสามวันข้าจะพาเจ้ากลับหนานโจว""กลับหนานโจว กลับไปทำอะไรที่นั่นเพคะ"เพิ่งกลับมานอนสบาย ๆ ในห้องไม่นานก็จะให้นางไปอาศัยอยู่ที่อื่นแถมต้องระแวดระวังเขาที่เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย"ในเมื่จะเป็นชายาข้า เจ้าย่อมต้องตามพระสวามีกลับบ้านถึงจะถูก""หลัวซื่อจื่อล้อเล่นแล้ว เรายังไม่ได้ร่วมไหว้ฟ้าดิน จะไปอาศัยอยู่ชายคาเดียวกันเกรงว่าจะไม่งามเพคะ"หลัวฉางเฟิงนิ่งไปครู่หนึ่ง เขาเอื้อมมือหยิยถ้วยชาขึ้นมาถือเอาไว้ ปรายสายตาคู่คมจ้องลึกเข้าไปในนัยน์ตาของรั่วอิงเหยาพร้อมเอ่ย"เรื่องที่เจ้าเคยค้างอ้า

คุณชายข้าเปลี่ยนไป"ท่านจะให้อิงเหยาร่วมมือเรื่องอะไรเพคะ"หากเป็นเรื่องให้นางกลับหนานโจวในสามวันข้างหน้าเขาคงไม่ต้องเอ่ยให้เป็นปริศนาเช่นนี้"คุยกันมาหลายเรื่องแล้ว แม่นางรั่วคงกระหายน้ำ นี่คือชาบุปผาชั้นดีของหอเซิงเฟิงที่จะมีเพียงสามเดือนต่อหนึ่งเหยือก"กล่าวจบจึงรินชาที่ว่าลงถ้วยต้องหน้ารั่วอิงเหยาอย่างนิ่งสงบ แววตาดุจหิมะค่อย ๆ ละลายเปล่งเป็นประกายอย่างไม่รู้ตัวกลิ่นหอมของดอกไม้ที่มีมากกว่าสามชนิดลอยคละคลุ้งตามไอน้ำหอมรัญจวนใจ"ขอบพระทัยซื่อจื่อ"นางคอแห้งอย่างที่เขาว่าจริงจึงไม่อิดออดหยิบถ้วยชาขึ้นมาจิบดื่ม"หอม หวาน ไม่ฝืดคอ สมกับเป็นชาบุปผาที่สามเดือนมีครั้งหนึ่งของหอเซิงเฟิงจริง ๆ"รั่วอิเหยาเอ่ยชมชารสเลิศด้วยใบหน้ายิ้มแย้มมีความสุขหลัวฉางเฟิงเห็นท่าทีนั้นมุมปากกลีบยกสูงบาง ๆ ก่อนจะหุบยิ้มลงเมื่อเห็นฉินเส้าจ้องมองด้วยคล้ายจับผิดตน"ดื่มชาเสร็จแล้วก็ลงมือทานอาหารบนโต๊ะก่อนเถิด"มือหนาหงายขึ้นเชิญชวนรั่วอิงเหยาให้มองอาหารชั้นเลิศตรงหน้าที่มีแต่คนมีร่ำคนรวย มีกินมีใช้ไม่ขาดมือเท่านั้นถึงจะสั่งอาหารขึ้นชื่อของหอเซิงเฟิงบนชั้นสูงสุดของภัตตาคารแห่งนี้ได้ ทว่าพอนางอยากลิ้มรสอาหารตร

:: แผนร้ายของจวินม่าย ::ตำหนักกงผิง , วังองค์ชายสาม"พวกสวะ! ไม่ได้เรื่อง! เลี้ยงเสียข้าวสุก!"เพล้ง!!ข้าวของในห้องนอนของชายารองจวินม่ายถูกนางกวาดหล่นพื้นแตกกระจายจนหมดเพื่อระบายความโมโหที่วันนี้จัดการรั่วอิงเหยาให้อับอายและสั่งลงโทษนางไม่ได้"คุณหนูโปรดใจเย็น พวกเราจะหาทางจับตัวนางมาให้ได้"บุรุษในชุดสีเดียวกับท้องฟ้าในยามราตรีปิดบังใบหน้าด้วยผ้าบางสีเดียวกับชุดเอ่ยปลอบใจจวินม่าย"จับตัว...พวกเจ้าคิดว่าจะทำได้ง่าย ๆ หรือ แค่ก แค่ก""คุณหนูรีบทานยาก่อนขอรับ"คนชุดดำรีบล้วงเอากล่องขนาดเล็กที่อยู่ในเสื้อออกมายื่นให้จวินม่ายมองกล่องนั้นแล้วยิ่งโมโหไปใหญ่"เป็นเพราะสวะอย่างพวกเจ้า! หายาถอนพิษมาไม่ได้สักที"ยิ่งอารมณ์แปรปรวนพิษในร่างกายที่ถูกวางตั้งแต่เก้าขวบก็ออกอาการทำให้นางแน่นหน้าอก หายใจรวยรินราวคนใกล้ตาย อวัยวะภายในเหมือนถูกต้มอยู่ในหม้อใหญ่ท่ามกลางเปลวไฟร้อนระอุ"ข้าน้อยมาครั้งนี้มิได้เพื่อมอบยาระงับพิษให้คุณหนู แต่ข้ามีข่าวดีมาแจ้งแก่คุณหนูขอรับ"จวินม่ายขมวดคิ้วมองคนชุดดำอย่างใคร่รู้"ข่าวดีอันใดว่ามา""เราพบญ้าเซียนซิงแล้วขอรับ""เจ้าพูดจริง!"จวินม่ายแววตาเบิกกว้างอย่างดีใจ ใ

ซ้อนแผน"ชายารองจะผิดได้เยี่ยงไร เป็นหม่อมฉันเองที่ไม่ระวังจนพลัดตกน้ำไปเองเพคะ"ตามแผนที่จวินม่ายวางไว้ เมื่อตัวนางออกรับผิดก่อน อวิ๋นเมิ่งก็จะกลายเป็นหมากที่ถูกทิ้งบอกความจริงออกไป"เจ้าพลัดตกน้ำเองหรอกหรือ"หลัวฟงอวี่ทำเป็นตกใจทั้ง ๆ ที่รู้ความจริงแต่แรกแล้ว"องค์ชายสามโปรดลงโทษอวิ๋นเมิ่งด้วยเพคะ"อวิ๋นเมิ่งรีบคุกเข่าหน้าพระที่นั่งหลัวฟงอวี่เพื่อรอลงอาญา"เรื่องนี้ผู้เสียหายคือคุณหนูใหญ่รั่ว หม่อมฉันคิดว่าให้นางตัดสินโทษแทนดีหรือไม่เพคะ"จวินม่ายเกาะแขนพระสวามีพลางออดอ้อน"เช่นนั้นคงยุติธรรมแก่แม่นางรั่วที่สุด"กะแล้วเชียวว่าให้นางมาที่นี่เพื่อหาเรื่อง"เรื่องแล้วไปแล้ว คนก็ปลอดภัย หม่อมฉันก็ไม่ได้รับโทษ คงไม่ต้องมีการลงโทษคนต้นเรื่องแล้วเพคะ""คุณหนูใหญ่รั่วช่างน้ำใจงาม เช่นนั้นก็ให้เลิกแล้วต่อกันเถิด" หลัวฟงอวี่กล่าวชื่นชม"เพคะ / เพคะ"ทั้งสองนางรีบกล่าวรับคำตัดสิน แยกย้ายกันนั่งที่นั่งตน ทว่า..."ช้าก่อน...""เพคะ"รั่วอิงเหยาลุกขึ้นคนสุดท้ายกลับถูกหลัวฟงอวี่รั้งไว้ด้วยดวงเนตรสงสัย"ขอข้าชมปิ่นปักผมแม่นางรั่วประเดี๋ยว"ไม่ใช่การขอ แต่เขาต้องได้เห็นปิ่นไม้ที่ปักบนผมของรั่วอิงเหย

"องครักษ์โจวฉินเส้าแห่งหนานโจว คารวะองค์ชายสามพ่ะย่ะค่ะ"ฉินเส้าคุกเข่าคำนับหลัวฟงอวี่ ส่วนรั่วอิงเหยาก็ไม่เก็บอาการดีใจแม้ครึ่งส่วน มองฉินเส้าอย่างไม่ละสายตาราวกลัวเขาจะหายไปตามสายลม"องครักษ์ของญาติผู้พี่ฉางเฟิงมีธุระอันใดกับวังองค์ชายสามอย่างข้า""ทูลองค์ชายตามตรง ซื่อจื่อหลัวฉางเฟิงเห็นว่าที่พระชายาออกจากจวนราชครูมานานแล้วจึงเกิดความคนึงหา ต้องการให้พระองค์ปล่อยตัวว่าที่พระชายารั่วอิงเหยาออกจากวังเพลานี้พ่ะย่ะค่ะ"หลัวฉางเฟิงเนี่ยนะคนึงหานาง?แม้เหตุผลจะชวนเลี่ยนและน่าอาย แต่หากทำให้ออกจากวังในเวลานี้ได้นางก็ยอมทนเล่นละครเสริมสักหน่อยแล้วกัน"ตายแล้ว! ยามนี้แล้วหรือ ป่านนี้หลัวซื่อจื่อจะไม่รอข้าแย่แล้วหรือองครักษ์ฉิน"แม้ฉินเส้าจะตามไม่ทันความคิดของรั่วอิงเหยา แต่คำสั่งของหลัวฉางเฟิงคือต้องเห็นนางออกจากวังทันทีที่เขาเข้าเหยียบตำหนักกงผิงของหลัวฟงอวี่ เช่นนั้นคงต้องตามน้ำรั่วอิงเหยาไปก่อน"ตอนนี้หลัวซื่อจื่อทรงโกรธคุณหนูใหญ่รั่วมากขอรับ""สมควรแล้ว ทั้งหมดเป็นเพราะข้าไม่มีเวลารายงานเรื่องเข้าวังแก่ซื่อจื่อ"ก่อนนี้อยากหักหน้านางนักใช่ไหม เช่นนั้นรั่วอิงเหยาขอใช้วิธีที่พวกเขาทำไม่สำ