All Chapters of กรงรักอสูร: Chapter 41 - Chapter 50

“บรรยัยชีวิตอัปยศของตัวเองอยู่รึไง” เธอยื่นมือไปจับคอเสื้อเขาเอาไว้ “ฉันไม่ได้เป็นอย่างที่คุณว่าสักหน่อย คุณก็เหอะ นึกว่าฉันกลัวคุณเหรอ ถ้าคุณไม่จับพ่อฉันเป็นตัวประกันไว้ล่ะก็ ป่านนี้ฉันสับคุณยัดโถส้วมไปนานแล้ว” แล้วเธอก็ดึงมือกลับ ขยับตัวนั่งอย่างสบายอารมณ์เจ้าหนุ่มเม้มริมฝีปากสนิท นี่ถ้าเป็นคนอื่น คงถูกเขาถีบลงจากรถไปแล้ว“ผมไม่ชอบนะ ที่คุณทำเมื่อกี้น่ะ”เธอหันกลับมามองเขา ใบหน้าด้านข้างดูหงุดหงิดน้อยๆ“ฉันไม่สนหรอกว่าคุณจะรู้สึกยังไง จะชอบหรือไม่ชอบอะไร พอเจอซะบ้างก็ทำเป็นรับไม่ได้ ทีเวลาตัวเองทำกร่างใส่คนเขาไปทั่ว เคยคิดบ้างรึเปล่าว่าคนอื่นเขาจะรู้สึกยังไง ทำตัวแบบนี้แหละถึงได้ไม่มีใครรัก”ภาคินจับพวงมาลัยแน่น แล้วเหวี่ยงลงข้างทางทันที อรดีไม่ทันตั้งตัว ตกใจจนหัวใจลงไปกองที่ตาตุ่ม เขาดับเครื่อง ยังไม่ทันที่เธอจะโวยวาย เขาหันมาบีบแขนเธอเสียแน่น“ทำไม!...ทำไมต้องพูดแบบนี้ ทำไมต้องทำร้ายจิตใจกันด้วย ทั้งๆที่คุณก็รู้ว่าผมจะรู้สึกยังไงถ้าคุณพูดแบบนี้ คุณจงใจจะทำให้ผมเสียใจ คุณเกลียดผมมากเลยใช่ไหม ถึงได้ตอกย้ำผมแบบนี้” เสียงตะโกนลั่นไปทั้งรถ ทำให้อรดีตัวแข็งค้าง…จริง…เขาพูดถูก…เธอจงใจ

“คุณกลับห้องของคุณไปได้แล้ว” ก่อนจะมีอะไรไม่คาดคิดเกิดขึ้น “ส่วนชุดของคุณถ้าแห้งเมื่อไหร่ฉันจะเอาไปให้เอง”เสื้อกับกางเกงของเขายังอยู่ในเครื่องปั่น เขาไม่รังเกียจเสื้อคลุมที่เธอเอามาให้ใช้ประทังความหนาวไปพลาง ๆ ก่อน แม้มันจะเป็นสีชมพูก็ตามอรดีคิดจะเอาตัวไปไว้เสียให้ห่างคนที่กำลังคุเป็นไฟ เธอจึงลุกขึ้น แน่นอนว่าเขาไม่อาจปล่อยเธอไปได้ เขาฉุดร่างบางให้ลงไปนั่งในตักได้อย่างง่ายดาย แล้วกกกอดรัดเหมือนเธอเป็นหมอนข้างนุ่มนิ่ม“คุณคงกลัวผมล่ะสิ” กระซิบเคล้าหู แล้วกดริมฝีปากจูบเนื้อที่บ่าไม่เลิก “บอกมาว่าคุณเกลียดผมมากแค่ไหน”อรดีรู้สึกว่าปลายเท้ามันชา ๆ เหมือนถูกไฟช็อร์ต เธอพยัยามจะเบี่ยงตัวหนีการลุกไล่ของเขาเท่าที่จะทำได้ แต่ในกรงเล็บของมาร มันยากสำหรับเชลยที่อ่อนแอไร้กำลัง“คุณอย่าทำอย่างนี้เลยนะ ปล่อยฉันเร็วเข้า”“ก็บอกมาก่อนสิว่าคุณเกลียดผมมากไหม”เขาพยัยามจะไล่ต้อนหาคำตอบไปทำไม เธอชักจะขัดใจขึ้นมาแล้วสิ “แล้วคุณล่ะ เกลียดฉันมากไหม เห็นฉันเป็นตัวอะไร เครื่องระบายความเครียดงั้นเหรอ หรือว่าเห็นฉันเป็นแค่ของเล่นที่ไม่มีชีวิตจิตใจ ก็เลยคิดว่าจะทำอะไรก็ได้”ภาคินรู้สึกหนาวไปทั้งตัว เธอตวาดเขา

“แล้วหนุ่มคนนั้นล่ะ ที่ช่วงนี้เธอไปไหนมาไหนกับเขาบ่อยๆน่ะ ไปถึงไหนแล้ว”หนุ่มคนนั้น…คราวนี้ใจของอรดีเต้นระรัวยิ่งกว่าเก่าอีก“เขาก็เป็นคนน่าสนใจนะ แม้จะดูลึกลับไปหน่อยก็เถอะ”“คนแบบนี้ไง น่าค้นหาจะตายไป”อรดีไม่รู้เลยว่าใบหน้าของสองสาวอยู่ในอารมณ์สุขปานได้ขึ้นสวรรค์ ยามได้รับรู้ความซวยของอริและสุขสมใจที่มีหนุ่มหล่อมาตามตอม แต่สำหรับใบหน้าของคนที่ถูกพาดพิงถึง นอกจากจะเขียวเพราะโคลนแล้ว มันยังช้ำยังฟกเพราะความปวดระบมในหัวใจอีกต่างหากและแล้ว โทรศัพท์ของอรดีก็ตะโกนเสียงขึ้น เธอคว้ามันขึ้นมาดู ปารดาไม่มีวันรู้ว่าคนที่โทรมาหาเธอคือผู้ชายที่น่าค้นหาคนนั้นเธอพยัยามกรอกเสียงให้เบาที่สุด“มีอะไร…ฉันไม่ว่าง…ฉันมาคนเดียว...แล้วมันเรื่องอะไรของคุณเล่า!” ประโยครำคาญใจสุดท้ายก่อนปิดรับโทรศัพท์ ทำให้สองสาวที่อยู่อีกด้านหันมองหน้ากัน เสียงแบบนั้น ถ้าไม่เรียกว่าคุ้น ก็ไม่รู้ว่าจะเรียกอะไรแล้ว แล้วม่านที่กั้นอรดีเอาไว้ก็ถูกรูดเก็บ“อรดี!”“เรียกซะเสียงดังเชียวนะ” เธอลงจากเตียง “ขนาดฉันหน้าเขียวอื๋อเธอยังจำฉันได้อีกเหรอเนี่ย”“แม้แต่เงาฉันก็จำเธอได้ เธอเลวมาก เธอจงใจจะแอบฟังพวกฉัน ไม่มีมารยาท”คนไม่มีม

“นี่ครับ นายฝากไว้ให้” แล้วเจียงก็ผายมือไปยังรถคันสีดำที่จอดอยู่ใกล้ๆ รถยุโรปราคานับสิบล้านจอดนิ่งสะท้อนแสงแดดเช้า อรดีกระพริบตาปริบ ๆ ก่อนสะบัดหน้าไปมาเพื่อให้ภาพนั้นหายไป“นาย…?”“นายภาคินครับ นายฝากบอกว่า วันนี้ติดธุระสำคัญ ซ้อไม่ต้องเป็นห่วง แล้วตอนเย็นพบกัน”ดวงตากลมโตถลึงล้นเบ้า แก้มแดงนิดๆดูน่ารักไม่น้อย“ใครเป็นซ้อนายไม่ทราบ ฉันไม่ใช่เพื่อนเล่นของพวกนายนะ” หญิงสาวกระชับกระเป๋าสะพายแล้วเชิดหน้า “แล้วใครเป็นห่วงหมอนั่น ฉันคนหนึ่งล่ะไม่ ฝากบอกเขาด้วยนะว่าเย็นนี้ฉันมีนัดแล้ว ไม่ว่าง ส่วนเรื่องรถ ฉันไปแท็กซี่เองได้”เจียงกลืนน้ำลายลงคอ มือนั้นยื่นโทรศัพท์ให้แก่หญิงสาว อรดีมองด้วยความแปลกใจ“อะไรอีกล่ะ”เจียงไม่พูดอะไร แต่ยังยื่นให้ อรดีรับไปอย่างขัดใจแล้วยกขึ้นแนบหู เธอรู้ได้โดยไม่ต้องให้ใครหน้าไหนบอกว่าใครรออยู่ที่ปลายสาย“ผมรู้อยู่แล้วว่าคุณต้องดื้อ แต่คุณรู้ไหมว่าเด็กของผมรับคำสั่งเอาไว้แล้วว่ารถแท็กซี่คันไหนจอดรับคุณ พวกมันจะต้องซวยแบบไม่รู้ตัว”“คุณจะทำอะไรมิทราบ”“คุณอยากลองดูสักคันไหมล่า”อรดีกดปิดโทรศัพท์แล้วยื่นกลับไปให้เจียง ชายวัยสี่สิบยิ้มอย่างพอใจ เพราะแค่เห็นใบหน้าหญิ

ทำไมเธอจะไม่สนใจ งานดีเงินเยี่ยม แถมไม่ผิดกฎหมาย แต่รูปแบบของงานนี่สิ พอได้ฟังพอสังเขปแล้ว เธอต้องกลับไปนอนคิดทบทวนนาน ๆ เลยทีเดียวเมื่อพูดคุยธุระงานถ่ายแบบขึ้นปกเสร็จ อรดีก็เดินทางไปยังภัตตาคารของเสี่ยภูวนัยตามการนัดหมายในทันที เธอไปตรงเวลา เป็นลูกจ้างชั้นเยี่ยมที่น่ารักน่าเอ็นดูภัตตาคารของนายภูวนัยมีขนาดใหญ่ เปิดบริการอาหารจีนสูตรดั้งเดิม หากทว่าการเปิดงานในครั้งนี้กลับไม่ยิ่งใหญ่ตามที่คิดไว้ งานเปิดตัวร้านที่ควรครึกครื้นและเนืองแน่นไปด้วยแขกเหรื่อที่มาร่วมแสดงความยินดี กลับเงียบเหงาวังเวงราวกับป่าช้า มีเพียงลูกน้องของนายภูวนัยเท่านั้นที่ยืนกันเป็นจุดๆเพื่อสร้างบารมีและโต๊ะกลมโต๊ะเดียวซึ่งตั้งอยู่บริเวณกลางร้าน มีอาหารวางอยู่เต็มล้น ที่บ่งบอกว่ามีการกินเลี้ยงแน่ ๆตาแก่ภูวนัยลุกขึ้นยืนเพื่อต้อนรับการมาถึงของอรดีในทันที“อา อาหนูอรดีมาแล้ว มาตรงเวลาแบบนี้สิ ทำงานกันง่ายหน่อย สมกับเป็นมืออาชีพ”ดูจากสถานการณ์ เธอถูกต้มเห็นๆ“นี่เหรอคะงานเปิดภัตตาคารใหม่ของเสี่ย”“เอานะ หนูอรสุดสวย นั่งก่อน ๆ เรามาลองรับประทานอาหารชั้นเยี่ยมที่เสี่ยอุตส่าห์จัดสรรมาเพื่อหนูโดยเฉพาะกันดีกว่า เป็นของชั