All Chapters of ตำแหน่งองค์รัชทายาท ผมไม่เอาแล้ว: Chapter 321 - Chapter 330

“ข้าคงต้องขอปฏิเสธ”มุมปากฟางชิงหย่วนกระตุกริก ก่อนจะหันไปมองฉินหมิงด้วยสีหน้าประหลาดใจฉินหมิงคว้าใบหน้าเรียวเล็กของซุนลั่วเยี่ยนพลางเอ่ยอย่างระอา“เจ้าคนผู้นี้ เจ้าคิดจะแย่งคนของข้าไปต่อหน้าต่อตาเลยหรือ?”“ก็เพราะข้าชอบคนมีความสามารถ ใต้เท้าฟางท่านนี้เก่งจริง ๆ หากไปอยู่สกุลซุนของพวกเรา พี่ใหญ่ข้าต้องมอบหมายตำแหน่งใหญ่โตให้แน่”ซุนลั่วเยี่ยนแม้จะดูซื่อ แต่ไม่โง่ตอนฉินหมิงคุยกับฟางชิงหย่วนเมื่อครู่นี้ นางฟังชัดเจนทุกถ้อยคำทันใดนั้นพบว่าความสามารถและความรอบรู้ของชายตรงหน้าผู้นี้สูงส่งยิ่งนักหากได้เขามาช่วยสกุลซุน จะต้องสามารถแบกรับภาระใหญ่ได้อย่างแน่นอน“ข้าไม่ไปจากข้างกายท่านอ๋องแน่ ความสัมพันธ์ของเราไม่ใช่การคบหาทั่วไป”สุ้มเสียงของฟางชิงหย่วนเต็มไปด้วยความจริงจังมองดูแล้ว เมื่อครู่เขาคล้ายคิดพิจารณาเรื่องนี้อยู่บ้างจริง ๆ“น่าเสียดาย แต่ไม่เป็นไรหรอก”ซุนลั่วเยี่ยนเอาแก้มถูมือฉินหมิงอย่างสนิทสนม พูดด้วยเสียงเปี่ยมความลำพองใจ“รอข้าแต่งท่านอ๋องมาเป็นสามี สุดท้ายท่านก็ต้องมาทำงานให้ข้าผู้นี้อยู่ดี!”นางเป็นคนเอาแต่ใจ ทำอันใดไม่เคยฟังเหตุผลนี่ก็เป็นนิสัยที่ถูกตามใจ

กวนเยว่พูดยิ้ม ๆ ท่วงท่าและวาจาเปี่ยมไปด้วยความเป็นนายหญิงของบ้าน แต่กลับเป็นธรรมชาติอย่างมากฉินหมิงที่ยืนอยู่ทางด้านข้างไม่กล้าพูด ได้แต่พยักหน้าอย่างต่อเนื่องเดิมทีเขาไม่อยากให้เรื่องราวกลายเป็นเช่นนี้ ยิ่งไม่อยากให้พวกนางพบหน้ากันแต่วันนี้กวนเยว่รู้ว่าฉินหมิงเปิดร้านใหม่แห่งหนึ่ง หนำซ้ำยังเป็นสิ่งแปลกใหม่ที่ไม่เคยมีมาก่อน นางจึงรีบมาด้วยตนเองก่อนหน้านี้นางตัดสินใจไว้แล้วว่าจะต้องเป็นสตรีแข็งแกร่งที่คอยหนุนหลังฉินหมิงให้มั่นคงเรื่องของครอบครัว ย่อมต้องใส่ใจเป็นพิเศษฉินหมิงไม่มีเหตุผลให้ห้าม จึงปล่อยนางให้อยู่ที่นี่ต่อคิดไม่ถึงเลยว่าจะเผชิญหน้ากับซุนลั่วเยี่ยน“ได้ ข้าเองก็ยังไม่เคยเที่ยวชมเมืองหลินเจียงดี ๆ เลย ได้ยินมาว่าฉินหมิงกับพี่หญิงช่วยกันดูแลที่นี่จนการค้ารุ่งเรืองอย่างมาก”ซุนลั่วเยี่ยนแย้มยิ้ม แต่ภายในใจกลับนำตนเองไปเปรียบกับอีกฝ่ายอย่างอดไม่ได้ล้วนพูดว่าดอกไม้ป่าไม่หอมเท่าดอกไม้ในสวน แล้วเหตุใดนางที่เป็นดอกไม้ป่า กลับรู้สึกว่าตนเองดูด้อยกว่าดอกไม้ในสวนนักเล่า?คิดได้เช่นนี้ ใบหน้าของซุนลั่วเยี่ยนก็เต็มไปด้วยความไม่พอใจแม้ว่าทั้งสองฝ่ายยังคุยกันไปเรื่

ผลลัพธ์ที่ได้กลับออกมาดีเกินคาดมื้อกลางวันนี้เพียงมื้อเดียว ฉินหมิงคาดว่าน่าจะทำกำไรได้หลายร้อยตำลึงเงินสาเหตุที่สามารถทำกำไรได้มากเพียงนี้ เพราะวัตถุดิบล้วนเป็นเนื้อ ไข่ และธัญพืชเก่าที่ใกล้หมดอายุสำคัญที่สุดคือบุฟเฟ่ต์ของฉินหมิงเหมาะสำหรับทั้งเด็กและผู้ใหญ่ หนำซ้ำยังมีคนอีกมากที่ยังมาไม่ทันลองชิม“วัตถุดิบมาถึงแล้ว!”“โต๊ะเก้าอี้มาถึงแล้ว!”ฉินหมิง ซ่งติ้งเซิง และเฉาชวนวิ่งวุ่นจัดการกันทั้งหน้าและหลังร้านไม่นานก็จัดแจงคนทั้งหมดเรียบร้อย“เฮ้อ งานนี้ช่างหนักเหลือเกิน”วิ่งวุ่นกันเกือบสองถึงสามชั่วยาม ในที่สุดพวกเขาก็ส่งลูกค้าจนหมดได้พ่อครัวอี้และพ่อครัวคนอื่น ๆ ทำงานเสร็จก็ทิ้งตัวลงนั่งกับพื้น มือสั่นไปหมดเหล่าศิษย์หั่นผักก็พากันมาหาฉินหมิง ขอเปลี่ยนหินลับมีดให้ใหม่เพราะมีดของพวกเขาเริ่มบิ่นหมดแล้วฉินหมิงโบกมือใหญ่ สั่งเปลี่ยนมีดให้ใหม่ทันที“ท่านอ๋อง กิจการดีเกินไป กระหม่อมรับไม่ไหวอยู่บ้างพ่ะย่ะค่ะ” พ่อครัวอี้เดินหน้าหมองมาหาฉินหมิงเขาคาดไว้แล้วว่าจะคึกคัก แต่ไม่คิดว่าจะคึกคักเพียงนี้“ทำงานหนึ่งวัน ข้าจะให้คนละสามตำลึง สองสามวันนี้ข้าจะหาคนมาช่วยเพิ่มให้พ

ภายภาคหน้ากิจการจะยิ่งใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆสิ่งที่เขากังวลมีเพียงคนอื่นจะไม่ยอมให้เขาเข้าสู่ตลาดเท่านั้น“สมเป็นท่านอ๋อง ช่างใจกว้างยิ่งนัก”ว่านซูหัวเราะเบา ๆ พลางเอ่ยชม“ข้าจะคัดคนจากค่ายซานจื้อสามสิบคนให้ติดตามเจ้าไปด้วย”ค่ายซานจื้อเชี่ยวชาญด้านการป้องกันที่สุด หากใช้เป็นองครักษ์ให้ว่านซู ต่อให้ศัตรูยกทัพมาพันคน พวกเขาก็ยังสามารถพาว่านซูฝ่าออกมาได้“หม่อมฉันต้องขอขอบคุณท่านอ๋องมากเพคะ”“ต้องใช้เวลานานเพียงใดถึงจะสร้างผลกระทบต่อกิจการของตระกูลเซียวได้?”“ราวหนึ่งเดือนเพคะ ของพวกเราราคาถูกมาก ต่อให้ตระกูลเซียวบังคับห้ามคนรับของไปขาย ก็ไม่มีทางปิดกั้นได้หมด นานวันเข้า พวกเขาจะควบคุมไม่ไหวเอง”“เช่นนั้นก็ดี ช่วงนี้ให้เจ้าเป็นผู้จัดการรวบรวมสินค้าทั้งหมดจากโรงทอผ้าแล้วกัน”ฉินหมิงรู้หลักการใช้คนต้องไว้วางใจ หากไม่วางใจก็อย่าใช้พอได้ยินดังนั้น ภายในสายตากวนเยว่และว่านซูก็สะท้อนแววประหลาดใจหลายส่วนโรงทอผ้าเป็นชีพจรสายหนึ่งของฉินหมิงมอบของสำคัญถึงเพียงนี้ให้หอการค้าหลิ่งหนาน นี่ใจกว้างมากเพียงใด!“เหนื่อยแล้ว กลับไปพักผ่อนกันเถอะ”ฉินหมิงโบกมือ เตรียมกลับไปนอนพักในที่สุดหลั

วันนี้มีเหล่าวัยรุ่นเดินเข้ามาในหอสุราของฉินหมิงหลายคนผู้เป็นหัวหน้าเป็นชายหน้าตาท่าทางคล้ายคุณชายเศรษฐีท่านหนึ่ง มีองครักษ์หลายคนตามหลังองครักษ์เหล่านี้สีหน้าดุดัน ท่าทางมีฝีมือไม่ธรรมดา“ทุกท่าน กินข้าวหรือไม่?”ฉินหมิงขมวดคิ้ว เป็นฝ่ายเอ่ยถามก่อน“ฉินหมิง?”ผู้เป็นหัวหน้ากลุ่มถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา“ข้าเอง”ฉินหมิงพยักหน้ารับคำ เกิดความระแวดระวังภายในใจสายตาของฉางไป๋ซานที่นั่งอยู่ไกลออกไปก็หันมองมา วางมือบนฝักดาบอย่างช้า ๆหากผู้มาเยือนเคลื่อนไหวผิดปกติ เขาจะลงมือทันที!คุณชายเศรษฐีคนนั้นไม่ได้ลงมือกับเขาทันที แต่ชี้หน้าฉินหมิงแล้วด่าเสียงดัง“เจ้าคิดว่าตนเองยังเป็นฉินอ๋องอยู่หรือ? วิธีการของเจ้าต่ำช้าอย่างที่สุด!”“ร้านขายผ้าหลายร้อยแห่งในเจียงหนาน เจ้าคิดจะกวาดให้เรียบเลยหรือ?”“ข้าขอบอกเจ้า ตระกูลเซียวไม่มีวันมอบโอกาสให้เจ้า วันนี้ข้ามาเพื่อบอกเจ้า ต่อให้ต้องทุ่มเงินมากเพียงใด พวกเราก็จะเล่นงานเจ้าให้ตาย!”ฉินหมิงได้รู้ข่าวสองเรื่องผ่านถ้อยวาจานี้เรื่องแรก เขาเป็นคนของตระกูลเซียวเรื่องที่สอง พวกเขามาเพื่อล้างแค้น“ไม่รู้ว่าเจ้ามีฐานะเช่นใดในตระกูลเซียว?”ฉิ