جميع فصول : الفصل -الفصل 490

“หึหึ พวกเจ้ายังเด็กเกินไปจริง ๆ” เหลียงอ๋องหัวเราะเยาะพลางเอ่ยปาก “พวกเราทั้งสองมาถึงที่นี่โดยเฉพาะ เพื่อพบกับทุกท่านด้วยความจริงใจ แล้วฉินอ๋องและหลิ่งหนานจะสามารถทำเช่นนี้ได้หรือ?” “แต่ว่ากันว่าคนคนนั้นมีตำแหน่งสูงมากเลยนะขอรับ!” คนที่ส่งข่าวเอ่ยปากทันที ประโยคนี้ทำให้อวี้อ๋องหัวเราะลั่นขึ้นมา “พวกเจ้าคงยังไม่เข้าใจระบบข้าราชการของต้าเฉียน บางคนที่มีตำแหน่งสูง แต่นั่นล้วนเป็นเพียงแค่ชื่อเท่านั้น แล้วหลิ่งหนานจะมีขุนนางระดับสูงอะไรกัน?” “บางทีเพื่อข่มขู่พวกเจ้า เขาก็อาจจะเพิ่มยศตำแหน่งให้สูงขึ้นก็เป็นได้!” คำพูดของเขามีเหตุผลจริง ๆ ชายหนุ่มสองสามคนที่มาส่งข่าวเกาศีรษะเล็กน้อย พลันรู้สึกลังเลใจขึ้นมา “ข้าก็มิค่อยเข้าใจตำแหน่งข้าราชการของต้าเฉียนหรอกขอรับ ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้เองหรือ...” เหลียงอ๋องพยักหน้า แล้วกล่าวกับคนทั้งสองต่อไปว่า “คนคนนั้นได้บอกชื่อกับพวกเจ้าหรือไม่?” “ใช่ ข้าราชการที่มีชื่อเสียงในต้าเฉียน โดยพื้นฐานแล้วพวกเราสองคนล้วนรู้จักทั้งสิ้น หากแม้แต่ชื่อของเขาก็ยังไม่ยอมบอก เช่นนั้นข้าก็แนะนำว่าพวกเจ้าอย่าไปเสียเวลาเลย!” อวี้อ๋องกล่าวอย่างไม่แยแส

อีกด้านหนึ่ง ฉินหมิงที่รออยู่เมืองเซี่ยซามาเป็นเวลานาน ในที่สุดเมื่อถึงยามพลบค่ำแม่ทัพใหญ่ทั้งสองคนก็กลับมา “ท่านอ๋อง รีบเร่งทำปืนกลไฟเถิดขอรับ!” อู่ชิงเหย่เพิ่งจะลงจากม้า ก็กล่าวร้องขอฉินหมิงด้วยความหวัง เขาชื่นชอบของสิ่งนี้เหลือเกิน วันนี้เขานำทหารค่ายเฟิงจื้อเข้าสู่สนามรบ ตลอดเส้นทางจัดการศัตรูราวกับหั่นผัก มาไวไปไวดุจสายลม ประหยัดเวลาเปลี่ยนกระสุนไปมาก เว้นระยะห่างออกมา หลังจากทำความสะอาดปืนไฟและเปลี่ยนกระสุนเสร็จ เขาก็กลับไปยิงอีกครั้ง! การโจมตีและถอยเช่นนี้ กลับทำให้รู้สึกยากต่อการจัดการ เหมาะกับกองทัพที่รบแบบกองโจรอย่างพวกเขาเหลือเกิน “แล้วเจ้าล่ะ?” ฉินหมิงพยักหน้าอย่างช้า ๆ จากนั้นก็ยิ้มและมองไปทางหลิวฉ่วง แต่กลับได้ยินหลิวฉ่วงกล่าวอย่างตื่นเต้น “ท่านอ๋อง กระหม่อมว่าปืนห้าลำกล้องนั้นยอดเยี่ยมนัก ของสิ่งนี้มิต้องคิดอะไรมาก เพียงแค่ยิงออกไป ก็ต้องโดนอย่างแน่นอน!” “ความเสียหายเกิดขึ้นก็สูงเกินคาด! หากโดนตรง ๆ จะต้องตายเป็นแน่! เราต้องรีบผลิตสิ่งนี้ก่อนเถิด!” คำพูดของเขาทำให้อู่ชิ่งเหย่ขมวดคิ้วขึ้นมาทันที “พูดจาเหลวไหลอะไรกัน? แน่นอนว่าต้องผลิ

ตลอดหลายปีที่ติดตามฉินหมิงมา เฉาชวนต้องทนรับการเอาเปรียบจากราชสำนักมามากเหลือเกิน! ราชสำนักเกิดเรื่องขึ้น เดิมทีเขามิได้คิดจะเข้าไปช่วยเหลือ เขาไม่จัดโต๊ะเฉลิมฉลองก็นับว่าใจดีมากแล้ว นี่เป็นเรื่องธรรมดาของมนุษย์ ฉินหมิงก็จะไม่ช่วยเหลือเช่นกัน ราชสำนักกับเขาในตอนนี้ไม่มีความเกี่ยวข้องใด ๆ กันแล้ว เพียงแต่สถานการณ์ในเจียงหนานทางด้านนั้น มิใช่แค่เรื่องช่วยเหลือหรือไม่ช่วยเหลือ อย่างง่ายดายเช่นนั้น “เจ้าพูดถูก แต่ถ้าเรายึดเจียงหนานได้ล่ะ?” “ห๊ะ? ท่านอ๋อง...” เดิมทีเฉาชวนมิได้อยากยุ่งเกี่ยวเรื่องนี้ เขาเลิกคิ้วขึ้นทันที “เจียงหนานเป็นเขตพื้นที่ที่อุดมสมบูรณ์ที่สุดของต้าเฉียน ข้าอยากได้มานานแล้ว” ในพื้นที่โดยรอบฉินหมิง หลิ่งหนานยากจนที่สุด หูซีค่อนข้างร่ำรวย ส่วนเจียงหนานร่ำรวยที่สุด “จะยึดจริง ๆ หรือขอรับ?” เฉาชวนกลืนน้ำลาย เสียงดังเอื๊อก เขารู้สึกว่าคอตนเองแห้งผากเล็กน้อย “ข้าก็แค่ถามดู” ฉินหมิงก็คาดหวังอย่างยิ่งเช่นกัน เขาเอากระดาษออกมา และเขียนจดหมายหนึ่งฉบับอย่างรวดเร็ว “เข้ามา นำจดหมายฉบับนี้ส่งไปยังจวนตวนอ๋องแห่งเจียงหนาน” “ท่านอ๋อง ในจด

“อาวุธยุทโธปกรณ์ของพวกเขา...มีการเปลี่ยนแปลงอีกแล้ว!” เมื่อเผชิญหน้ากับลำกล้องปืนดำขลับของเฉินซื่อเม่า เหล่าทหารที่จู่โจมเข้ามาก่อนหน้านี้ก็ได้รับแรงกดดันมหาศาล คนที่มาที่นี่ล้วนเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของอวี้อ๋องและเหลียงอ๋อง ก่อนหน้านี้พวกเขาเคยอยู่ที่สนามรบของหูซี และเคยต่อสู้กับทหารของฉินหมิงอยู่หลายครา จึงทราบดีถึงความน่ากลัวของอาวุธประเภทนี้ แต่ท่านอ๋องทั้งสองได้ออกคำสั่งมาแล้ว ในขณะนี้พวกเขาจะอยู่ต่อก็ไม่ดี จะหนีก็ไม่ได้ หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง พวกเขาก็เตรียมที่จะลงมือ “ท่านอัครเสนาบดีเฉิน พวกเราเคารพท่าน จึงขอให้ท่านจากไปเสีย แต่ตอนนี้หากท่านมิให้เกียรติ พวกเราทำได้เพียงจัดการท่านเองเท่านั้น” กลุ่มคนชุดดำพุ่งเข้ามาห้อมล้อมอย่างรวดเร็ว ฉางไป๋ซานที่อยู่ข้าง ๆ เฉินซื่อเม่ากำหมัดแน่น จ้องเขม็งมองดูการกระทำของพวกเขา ระยะห่างระหว่างทั้งสองฝ่ายค่อย ๆ ลดลง เมื่อระยะห่างระหว่างสองฝ่ายเหลือไม่ถึงสิบจ้าง ฉางไป๋ซานก็ตะโกนออกมา “ลงมือ!” กองกำลังของทั้งสองฝ่ายเข้าปะทะกันอย่างรวดเร็ว ในเวลานี้ เฉินซื่อเม่าที่ถือปืนไฟอยู่เริ่มยิงปืนทันที ความเร็วของเขานั้น

เมื่อพวกเขาในฐานะเจ้าภาพเอ่ยปากเช่นนี้แล้ว อำนาจของทั้งสองฝ่ายในที่นั้นก็พลันสงบลงโดยธรรมชาติ เฉินซื่อเม่าโบกมือให้ฉางไป๋ซาน เหลียงอ๋องที่อยู่ข้าง ๆ ก็ดึงอวี้อ๋องเอาไว้ “ทุกท่าน วันนี้เหล่าผู้นำชนเผ่าของพวกเรามารวมตัวกันพร้อมหน้า ทั้งคนจากหลิ่งหนานและราชสำนักต้าฉียนก็มาถึงแล้วเช่นกัน เหมาะนักที่จะร่วมกันหารือเรื่องของหลิ่งหนานในครานี้” หลานจ้งซานในฐานะผู้ดูแลงานในวันนี้ เมื่อเห็นว่าทั้งสองฝ่ายใจเย็นลงมา จึงยิ้มและเตรียมให้พวกเขาเริ่มเจรจากัน ผู้มีอำนาจทั้งสามฝ่ายได้มานั่งรวมกันที่ลานกว้าง สายตาของอวี้อ๋องจับเขม็งอยู่ที่เฉินซื่อเม่าตลอด “ในเมื่อเป็นการเจรจา แถมยังมาขอความช่วยเหลือจากชนเผ่าทางใต้ของข้า เช่นนั้นก็ขอให้ทุกท่านแสดงความจริงใจออกมาเถิด จะได้ไม่ต้องวกวนให้เสียเวลา ว่าอย่างไรล่ะ?” การปรากฏตัวของชนเผ่าทางใต้ในครั้งนี้ แทบจะได้ประโยชน์โดยมิต้องลงแรงใด ๆ เลย ตลอดหลายวันที่ผ่านมาผู้ใต้บังคับบัญชาของพวกเขาต่างก็ร้อนรนจนอดกลั้นแทบไม่ไหว ดังนั้นทันทีที่หลานจ้งซานขึ้นเวทีเขาก็กล่าวแทนความในใจของพวกเขาออกมาในทันที เมื่อเห็นพวกเขาร้อนใจเช่นนี้ อวี้อ๋องก็ถูกกระต