สีหน้าของเฉินซื่อเม่าเคร่งขรึมขึ้น ขณะกล่าวเสียงทุ้ม“ท่านทั้งสองกำลังล้อเล่นอยู่หรือเปล่า?”“พวกเราพูดจริงทำจริง!”บัดนี้ อวี้อ๋องพลันยืนยันเงื่อนไขของตนอีกครั้งเฉินซื่อเม่าจึงเงียบไป ไม่พูดอะไรอีกการมาครั้งนี้ เขาเตรียมตัวอย่างดี มั่นใจว่าต้องเจรจาเป็นผลสำเร็จแต่ผู้ใดจะไปคิด อวี้อ๋องกลับบ้าบิ่นถึงเพียงนี้ถึงขั้นยกเมืองให้แก่ผู้อื่นครึ่งหนึ่ง!นี่จึงแตะขีดจำกัดของเฉินซื่อเม่าแล้ว“อวี้อ๋อง กระหม่อมขอถามอีกสักครั้ง ท่านแน่ใจหรือว่าจะยกเมืองให้ร้อยเผ่าแดนใต้จริง ๆ ?”“ข้า...แน่ใจ!”อวี้อ๋องถูกเฉินซื่อเม่าจับจ้องจนในใจรู้สึกหวาดหวั่นแต่เวลานี้ เขาเลือกเดินบนเส้นทางนี้แล้ว ย่อมไม่อาจหันหลังกลับเมื่อได้ยิน เฉินซื่อเม่าก็กล่าวอย่างเย็นชา“ราชสำนักอ้างว่าต้องการปราบกบฏ แต่สุดท้ายกลับให้กบฏอย่างพวกเรามาปกป้องบ้านเมือง!”“ส่วนตนเองกลับยกดินแดนให้ผู้อื่น ช่างน่าขันสิ้นดี!”“ในเมื่อพวกท่านทำเช่นนี้ กระหม่อมก็ไม่มีอะไรจะเสวนาด้วยแล้ว สู้กันเลยดีกว่า!”แม้ครั้งนี้มาเพื่อทำภารกิจ แต่เฉินซื่อเม่าก็มีจุดยืนและขีดจำกัดของตนเองดินแดนของต้าเฉียน จะถูกแบ่งแยกออกไปไม่ได้แม้แต่ส่วน
اقرأ المزيد