جميع فصول : الفصل -الفصل 510

อู่ชิงเหย่นำทหารนับพันนาย ในมือของพวกเขาถือปืนไฟระดมยิงอย่างต่อเนื่องปลิดชีพผู้คนในที่นั้นอย่างต่อเนื่องแทบไม่มีหยุดพักฝีมือการยิงปืนของพวกเขาแข็งแกร่งยิ่งนัก นี่คือสิ่งที่ได้มาจากการฝึกฝนราวนรกแตกกว่าจะสำเร็จวิชาบวกกับปืนไฟกลที่ฉินหมิงสร้างให้พวกเขาทำให้ความสามารถในการยื้อยุดและสังหารอย่างรวดเร็วของค่ายเฟิงจื้อเพิ่มสูงขึ้นอย่างมากสถานการณ์แทบจะเอนเอียงไปฝ่ายเดียวใช้เวลาไม่ถึงครึ่งชั่วยาม เสบียงสัมภาระทั้งหมดก็ตกมาอยู่ในมือของอู่ชิงเหย่ขณะที่พวกเขากำลังตรวจนับของทั้งหมดอยู่นั้นกองทัพสวมเกราะหวายกลุ่มหนึ่งกลับโอบล้อมเข้ามาจากรอบทิศทางผู้เป็นหัวหน้าคือชายหน้าบากรูปร่างกำยำล่ำสันคนหนึ่ง“ทุกท่าน นี่กำลังทำอะไรกัน?”มุมปากของเขาประดับด้วยรอยยิ้มที่มีความนัยลึกซึ้งหลังจากปิดล้อมคนของอู่ชิงเหย่ไว้หมดแล้วจึงเอ่ยถามขึ้น“นี่คือศึกภายในของต้าเฉียนเรา ท่านทำเช่นนี้มีเจตนาใด?”ซีสู่ไม่นับเป็นหนึ่งในสามสิบหกแคว้นแห่งแดนซีอวี้พวกเขาแยกตัวเป็นเอกเทศ เป็นอาณาจักรอิสระที่มีพื้นที่ครอบครองไม่น้อยแม้กำลังจะไม่เข้มแข็ง แต่หลายปีมานี้ต้าเฉียนถูกชนเผ่าทางเหนือและคนเถื่อนทางใต้รุ

“เช่นนั้นก็ถือว่าไม่ไว้หน้ากันเกินไปแล้ว เห็นทีคงต้องลองดีกันสักตั้ง ดูซิว่าท่านจะรักษาของพวกนี้เอาไว้ได้หรือไม่!”เซี่ยโหวว่านชิงยกมือขึ้นคราหนึ่ง ทหารที่กระจายอยู่เต็มขุนเขาก็กรูกันเข้ามาโอบล้อมอย่างรวดเร็วปลายหอกยาวในมือพวกเขาส่องประกายเย็นเยียบ ชวนให้ผู้คนหนาวเหน็บไปถึงขั้วหัวใจทว่าเมื่อเผชิญหน้ากับการปิดล้อมของพวกเขาอู่ชิงเหย่กลับยังคงสงบนิ่งอย่างยิ่ง ไร้ซึ่งท่าทีถอยหนีแม้แต่น้อย มิหนำซ้ำยังแบ่งกองกำลังออกเป็นสามกลุ่ม สั่งการให้ทหารที่กระสุนปืนไฟหมดแล้ว ถอยไปบรรจุกระสุนใหม่ที่ด้านหลังขบวนก่อน“ช้าก่อน!”ในขณะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดถึงขีดสุด ลูกธนูขึ้นสายดาบออกจากฝัก จวนเจียนจะปะทะกันอยู่นั้นจู่ ๆ ก็มีเสียงหนึ่งดังแว่วมาจากที่ไกล ๆสิ่งที่ตามมาด้วยคือเงาทะมึนของกองทัพมืดฟ้ามัวดินการมาถึงของคนกลุ่มนี้ ทำให้เซี่ยโหวว่านชิงและอู่ชิงเหย่ต่างเลิกคิ้วขึ้นด้วยความแปลกใจเซี่ยโหวว่านชิงมีสีหน้าย่ำแย่ กล่าวขึ้นว่า“แผนสูงนักนะ พวกเจ้าซ่อนทีเด็ดไว้มากขนาดนี้ ยังจะมาแสร้งทำท่าท้าทายข้าอยู่อีกทำไม หรือว่าอยากจะรบกันจริง ๆ?”เมื่อได้ยินวาจาชวนงุนงงนี้อู่ชิงเหย่ก็แค่นเสียงเย

“ข้ารับปาก”อู่ชิงเหย่พยักหน้ารับคำหนักแน่นในฐานะทหาร หน้าที่ของพวกเขาคือการปกป้องบ้านเมืองแม้สถานการณ์ในยามนี้จะซับซ้อนยิ่ง และจุดยืนของพวกเขาก็แตกต่างกันทว่าก็ยังคงมีสิ่งหนึ่งที่เหมือนกันนั่นคือพวกเขาต้องการปกป้องแผ่นดินนี้ไว้ให้ดี“ข้ายินดีผ่อนปรนให้กองคาราวานของท่านอ๋องเดินทางเข้าออกซีอวี้และซีสู่ได้ตามสบาย แต่จะมาสั่งให้ข้าไปต่อกรกับราชสำนักไม่ได้เด็ดขาด”ยามนั้นเฉินผีคล้ายนึกอะไรขึ้นได้ จึงเสริมขึ้นมาอีกประโยคอู่ชิงเหย่ยิ้มพลางกล่าวว่า“วางใจเถิด นี่เป็นสงครามของพวกเราเอง ย่อมไม่ดึงคนบริสุทธิ์เข้ามาเกี่ยวข้องให้มากเกินไป”“เช่นนั้นก็ดี!”ทั้งสองคนเดินทางกลับไปพร้อมกัน โดยนำยุทธปัจจัยจำนวนมากเหล่านี้ไปด้วยเมื่อมีการคุ้มกันของเฉินผี การเดินทางกลับเที่ยวนี้ของพวกเขาจึงราบรื่นและผ่อนคลายยิ่งนักระหว่างทาง เขาเอ่ยถามอู่ชิงเหย่ด้วยความใคร่รู้ว่า“หนังสือพิมพ์ที่พวกเจ้าพูดถึงก่อนหน้านี้คือสิ่งใดหรือ? ดูเหมือนข้าจะได้ยินคนพูดถึงอยู่บ่อยครั้ง”“หากอยากอ่าน ข้าจะสั่งทหารให้นำมาส่งพวกท่านทุกวัน”อู่ชิงเหย่ยิ้มเล็กน้อย ก่อนบอกเล่าเรื่องราวออกมาอันที่จริง ฉินหมิงก็อยาก

หลิวฉ่วงมองดูพวกเขาเดินจากไป พลางออกคำสั่งต่อผู้ที่อยู่ข้างตัวว่า“เก็บเชลยไว้สักสองสามคน แล้วเค้นถามดูหน่อยว่าอู่ชิงเหย่ไปที่ใด”“ขอรับ!”ไม่นาน พวกเขาก็จับตัวเชลยมาได้จำนวนหนึ่งต่อมาจึงได้ความจากปากเชลยเหล่านั้นว่า อู่ชิงเหย่และเฉินผีออกเดินทางไปพร้อมกันเมื่อได้ยินเช่นนี้ หลิวฉ่วงจึงถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก“ท่านแม่ทัพ จากนี้พวกเราจะไปที่ใดกันดีขอรับ?”“กลับเมืองเซี่ยซา นำเสบียงสิบกว่าเกวียนของพวกเรากลับไปก่อน”หลังใช้เวลาเดินทางอยู่หลายวัน ในที่สุด หลิวฉ่วงและอู่ชิงเหย่ก็กลับมารวมตัวกันอีกครั้งที่เมืองเซี่ยซาฉินหมิงรอคอยพวกเขาอยู่นานแล้วเมื่อเห็นทั้งสองคนกลับมา เขาก็เดินเข้าไปหาพร้อมยิ้มทักทาย“พวกเจ้าทั้งสองทำผลงานได้ไม่เลวเลยนี่”ก่อนเดินทางกลับ พวกเขาได้ส่งข่าวมาแจ้งทางฝั่งฉินหมิงเรียบร้อยแล้วฉินหมิงจึงรับรู้ถึงสิ่งที่พวกเขาได้รับกลับมาและยังถือโอกาสนี้ให้อู่ชิงเหย่แบ่งเสบียงครึ่งหนึ่ง ไว้ในเขตแดนหลิ่งหนานด้วยยามนี้ตระกูลซุนกำลังช่วยเขาฝึกฝนทหาร จึงจำเป็นต้องใช้เสบียงพอดีขอเพียงการฝึกฝนเสร็จสิ้น ก็จะสามารถส่งกำลังพลกลุ่มหนึ่งเข้าไปเสริมในสนามรบได้แล้ว

แต่กำลังคิดถึงกิจการภายในตระกูล และน้องสาวสุดที่รักนั่นเอง“เอ่อ...”ใบหน้าของฉินหมิงพลันเคร่งเครียดขึ้นมาทันที เขาไม่อยากไปตอแยคุณหนูน้อยผู้นั้นเลยสักนิดเพียงนึกถึงหญิงสาวผู้แสนเอาแต่ใจนางนั้น ฉินหมิงก็รู้สึกว่านางช่างรับมือได้ยากนักทว่าด้วยมารยาท ฉินหมิงจึงยังคงล้วงเข้าไปในอกเสื้อหยิบขลุ่ยเลาหนึ่งออกมา“นี่เป็นขลุ่ยที่ข้าทำขึ้น รอท่านว่างเมื่อใด ก็ช่วยนำไปมอบให้นางทีเถิด”“ของพรรค์นี้จะมีประโยชน์อันใด?”ซุนเหมี่ยวปรายตามองของที่ฉินหมิงยื่นส่งมาแวบหนึ่ง ก่อนยัดมันเข้าไปในอกเสื้อด้วยความรังเกียจฉินหมิงมองเขาอย่างจนใจ ก่อนอธิบาย“นี่ท่านไม่รู้จักคำว่าแม้นของกำนัลเล็กน้อยแต่น้ำใจหนักแน่นหรือไร? ยิ่งไปกว่านั้น ขลุ่ยเลานี้ข้าสั่งให้ทำขึ้นเพื่อทดสอบทักษะฝีมือของโรงช่างโดยเฉพาะ ลองดูสิว่ามันมีกี่รู?”“โอ๊ะ... สิบสามรูรึ?”ฉินหมิงมีมาตรฐานเรื่องความแม่นยำของงานฝีมือสูงยิ่งเขาจึงให้กลุ่มช่างฝีมือฝึกฝนอยู่เป็นประจำเช่นระดับเสียงของขลุ่ย ยิ่งแบ่งระดับเสียงได้มากเท่าใด ก็หมายความว่าวิธีการผลิตต้องประณีตมากเท่านั้นก่อนหน้านี้ฉินหมิงได้ทิ้งบททดสอบหนึ่งไว้ให้แก่ช่างฝีมือในโรงผลิต