جميع فصول : الفصل -الفصل 480

“เขามารับเฉินซื่อเม่า”เซียวซูเฟยคาดเดาความคิดของฉินหมิงได้ในทันที ที่เขารีบเข้ามาในเวลานี้อย่างรวดเร็วนั้น นอกเสียจากเฉินซื่อเม่าแล้ว พวกเขาก็คิดถึงเหตุผลอื่นไม่ออกแล้ว“ทหารรักษาพระองค์ในพระราชวังเริ่มเคลื่อนไหวแล้ว ข้าจะคอยดูซิว่า อาวุธยุทโธปกรณ์อะไร ที่จะสามารถสู้กับคนจำนวนมากได้”ฮ่องเต้เฉียนตรัสนิ่ง ๆ นับตั้งแต่แรก เขาตั้งใจจะใช้เฉินซื่อเม่าเป็นเหยื่อล่อมาโดยตลอด เพื่อให้ฉินหมิงเข้ามาและในเวลานี้ฉินหมิงที่อยู่ในป่า ก็อ่านความคิดของฮ่องเต้เฉียนออกตั้งแต่แรกแล้วหลังจากที่ฉางไป๋ซานกลับมา ก็รายงานสถานการณ์ทั้งหมดให้ฉินหมิงฟัง“ท่านอ๋อง ราชสำนักได้จัดกองกำลังหลายพันนายเตรียมล้อมจับเราแล้วขอรับ”“อัครเสนาบดีเฉินกำลังนำขุนนางกว่าสิบคนของราชสำนัก มุ่งหน้ามาที่นี่ขอรับ”“เป็นไปตามคาด พวกเขาอยากจะล่อให้ข้าออกไป หรือพวกเขารู้ว่าข้าได้สืบทอดพลังของสำนักหลัวแล้ว จึงกล้ามาที่นี่ด้วยตัวเอง?”คนที่รู้จักฉินหมิงดีที่สุด กลัวเป็นคู่ต่อสู้เหล่านั้นที่อยู่ในราชสำนักนี่เองเมื่อนึกถึงตรงนี้ ฉินหมิงก็อดมิได้ที่จะยิ้มอย่างจนใจ“แล้วพวกเราจะทำอย่างไรดีล่ะขอรับ?”ฉางไป๋ซานค่อนข้างเป็นกังวล

หากจะพูดว่าบนแผ่นดินนี้คนที่เกลียดฉินหมิงที่สุดคือใคร ก็คงมิต้องเอ่ย แน่นอนว่าคือเซียวซูเฟยในตอนนั้นที่แย่งชิงตำแหน่งองค์รัชทายาท นางก็พ่ายแพ้ซ้ำแล้วซ้ำเล่าสุดท้ายก็เพราะฉินหมิงสละให้ จึงนำจิ้นอ๋องรีบมาคว้าตำแหน่งไปต่อมาฉินหมิงได้พัฒนาหลิ่งหนาน จนมีชื่อเสียงโดดเด่นกลบจิ้นอ๋องจนหมดเซียวซูเฟยจึงลงมือครั้งแล้วครั้งเล่า แต่ก็ต้องพ่ายแพ้ทุกครั้งเมื่อตอนทำการค้าที่เจียงหนาน ฉินหมิงก็ได้สังหารเสาหลักทั้งสองของตระกูลเซียวอีกความเคียดแค้นระหว่างทั้งสองฝ่าย เรียกได้ว่าฝังรากลึกเป็นอย่างยิ่งนางจึงมิมีเหตุผลที่จะไม่ลงมือและคนเหล่านี้ที่ปรากฏตัว ก็คือไพ่ลับของนาง“ท่านอ๋อง ระวังตัวด้วย”ฉางไป๋ซานก้าวออกไปหนึ่งก้าว ด้วยสัญชาตญาณขององครักษ์ เขามักจะปกป้องฉินหมิงเอาไว้ด้านหลังเสมอแต่ในเวลานี้ฉินหมิงกลับวางมือลงบนบ่าของเขา แล้วกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า“มิเป็นไร เจ้ามิต้องลงมือหรอก”“ท่าน...แน่ใจหรือขอรับ?”ฉางไป๋ซานหันหน้ากลับไป แล้วมองฉินหมิงอย่างค่อนข้างลังเลใจ แต่กลับพบว่าฉินหมิงเดินไปข้างหน้าอย่างช้า ๆ“ทุกคน จะเข้ามาพร้อมกันเลยหรือไม่?”“หึ!”เหล่าชายชุดดำไม่ลังเลแม้แต่น้อย

ฉินหมิงมองออกตั้งแต่แรกว่าเขาแข็งนอกแต่อ่อนใน ด้วยเหตุนี้จึงจ้องมองเขาอย่างนิ่ง ๆ และกล่าวว่า “เคยฆ่าคนหรือไม่?”ฉินเหย่กัดฟัน มิยอมตอบคำถาม แต่ว่าปฏิกิริยาของเขากลับบอกทุกสิ่งแล้ว ฉินหมิงกล่าวต่อว่า “ในเมื่อเจ้ากับตระกูลเซียวเป็นหนามยอกอกของข้ามาตลอด ขัดขวางมิให้ข้าก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งองค์รัชทายาท เช่นนั้นข้าจะให้โอกาสเจ้า”“ไร้การปกป้องคุ้มครองจากเสด็จพ่อ ไร้การสนับสนุนจากนางสนมปีศาจ เราจะได้แข่งขันกันอย่างเที่ยงธรรมเสียที”“แข่งขันอะไร?”ฉินเหย่สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ และพยายามกดขาตัวเองไว้ไม่ให้สั่นเทา “แข่งความกล้าหาญ”ฉินหมิงเดินเข้ามา และหยิบหน้าไม้กลมาจากเอวของทหารราชสำนักคนหนึ่ง จากนั้นหยิบลูกศรมาหกดอก โดยหักปลายศรไปห้าดอกเหลือเพียงลูกศรดอกเดียวที่ยังมีปลายศรอยู่เมื่อใส่ลูกศรทั้งหกลงในหน้าไม้ ฉินหมิงก็ขยับหน้าไม้อย่างสุ่ม ๆ เขายิ้มและกล่าวว่า“ด้านในมีลูกศรเพียงหนึ่งดอกที่ฆ่าคนได้ เราสองคนจะผลัดกันยิงคนละครั้ง จนกว่าจะมีคนตาย ว่าอย่างไรเล่า?”“เจ้า...เจ้าบ้าไปแล้วหรือ!”ฉินเหย่ตกใจอย่างยิ่ง จนรีบถอยหลังไปสองสามก้าว ฉินหมิงยังคงมีสีหน้านิ่งสงบ “กลัวรึ?”

แนวคิดที่ฉินหมิงเสนอออกมานี้ แท้จริงแล้วผ่านการไตร่ตรองมาอย่างถี่ถ้วนหากไม่อาจถอนรากถอนโคนคนของราชสำนักออกไปได้ เขาก็เป็นเพียงผู้ยึดครองพื้นที่ของต้าเฉียนเท่านั้นโดยส่วนใหญ่แล้ว ยามที่พวกเขายึดครองพื้นที่เหล่านี้ จำต้องเรียกใช้ขุนนางเดิมของราชสำนักให้ทำงานต่างหน้า ซึ่งนั่นทำให้พวกเขาถูกขัดแข้งขัดขาอยู่บ่อยครั้งเพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้สถานการณ์เช่นนี้เกิดขึ้น ฉินหมิงจึงเตรียมการถ่ายเลือดครั้งใหญ่ ผู้ที่ยอมสวามิภักดิ์ก็ให้รั้งอยู่ต่อ หากผู้ใดไม่ยอมจำนน ก็ให้ไสหัวไปเสียโดยใช้เฉินซื่อเม่าและเฉียนไฉเข้ามาแทนที่ พวกเขาย่อมมีประโยชน์อย่างมหาศาลแน่นอน!“เรื่องนั้นย่อมทำได้ ทว่าในด้านเสบียงและเงินทอง...”เฉินซื่อเม่าเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม หยิบยกปัญหาที่สำคัญที่สุดขึ้นมา การทำการใดย่อมต้องใช้เงิน โดยเฉพาะการปฏิรูปที่ครอบคลุมพื้นที่ขนาดใหญ่ถึงสองแห่งเช่นนี้ ยิ่งจำเป็นต้องใช้เงินตำลึงและเสบียงจำนวนมหาศาลเพื่อปูทาง“เรื่องนี้ท่านอาจารย์วางใจเถิด ข้ามีอยู่เหลือเฟือ”ตลอดหลายปีที่ฉินหมิงบริหารจัดการหลิ่งหนาน รากฐานอำนาจของเขาเพิ่มพูนขึ้นอย่างต่อเนื่องเมื่อได้ยินเช่นนั้น เฉินซื่อเม่า

“ตัวอย่างพวกนี้มีเยอะหรือไม่?”หลังจากหยิบของเหล่านี้ขึ้นมาดู ฉินหมิงก็หันไปถามเฉาชวนด้วยความอยากรู้อยากเห็นเฉาชวนได้ยินดังนั้น จึงหันกลับไปหยิบห่อผ้าขนาดใหญ่มาจากด้านหลัง“มีเยอะอยู่ขอรับ ยี่สิบกว่ากระบอกเห็นจะได้”“เช่นนั้นก็ดี เรียกอู่ชิงเหย่และหลิวฉ่วงมาพบข้า”ฉินหมิงทดสอบด้วยตนเองย่อมไม่เห็นผลลัพธ์ที่ชัดเจนนัก จำเป็นต้องให้พวกเขานำไปลองใช้ในสนามรบจริง จึงจะแสดงประสิทธิภาพออกมาได้อย่างแท้จริงระยะนี้ฉินหมิงทุ่มเงินทั้งหมดไปที่โรงฝึกฝีมือ ทำให้คนจำนวนมากในค่ายทหารเกิดความไม่พอใจไม่ต้องพูดถึงเฉาชวนที่ดูแลเสบียงและยุทโธปกรณ์ ซึ่งรู้สึกว่าทำเช่นนี้ไม่ถูกต้องมาโดยตลอดแม้แต่หลิวฉ่วงและอู่ชิงเหย่ที่ออกไปรบพุ่งอยู่ภายนอก ก็ยังรู้สึกว่าฉินหมิงลำเอียงไม่นานนัก หลิวฉ่วงและอู่ชิงเหย่ก็กลับเข้ามาภายในเมืองเซี่ยซา“ท่านอ๋อง เรียกพวกกระหม่อมหรือขอรับ?”“ที่นี่มีอาวุธสองชนิด ล้วนเป็นของใหม่ล่าสุด พวกเจ้านำคนไปทดสอบดู เปรียบเทียบกันว่าฝ่ายใดจะทำผลงานได้มากกว่ากัน”ฉินหมิงมอบปืนห้าลำกล้องให้แก่หลิวฉ่วง ส่วนปืนไฟกลนั้นมอบให้แก่อู่ชิงเหย่เมื่อได้เห็นของเหล่านี้ ทั้งสองต่างก็ประหลาดใจ