All Chapters of THE HIDDEN WIFE’S TEARS: Chapter 141 - Chapter 150

Dalawang araw pa ang lumipas bago nagising si Noah. “Ma’am, si Sir Noah gising na siya!” Nagmamadaling pinuntahan ni Catherina ang anak. “Where’s Aiah?! Tell me where is she! P-Please, dad, I’m begging you, bring her to me!” Nangilid ang luha niya ng makita ito. Ibang-iba ito sa anak niya na malamig at matapang noon. He was hurt and suffering, para itong batang humahagulhol at nagmamakaawa, paulit-ulit nitong tinatawag si Aiah at ang anak nila. “N-no, that’s not true. M-my princess is alive. D-Dad, n-nagmamakaawa ako, d-dalhin ninyo ako sa mag ina ko. G-Gusto ko siyang makita, gusto ko siyang makasama.” Pinagtulungan itong hawakan para awatin na huwag lumabas, nanghihina pa ito at hindi pa nakakabawi ng lakas kaya kailangan nito magpahinga. Dahil malaking tao rin ito kagaya ng ama nito ay nahirapan itong pigilan ng dalawa, kinailangan pa ng limang tao para ilugmok ito sa kama. “M-mommy… si Aiah, sabihin mong ligtas siya. I’m begging you…” Tumalikod siya at humagulhol n

Napakasakit bilang magulang na makitang wala ng ganang mabuhay ang kaisa-isa mong anak, maihahalintulad ito sa isang bangkay. Humihinga ngunit wala ng init. Sa tuwing nakikita niya ang walang buhay niyang anak habang nakatanaw sa malayo ay parang pinipiga ang dibdib niya sa sakit. As of now ay under monitoring pa rin si Noah, walang senyales na nakitaan ito ang kaunting pagbabago, gano’n parin ang behavior nito simula ng magising ito. Minsan ay nakikita nila ito na nakatingin sa picture ni Aiah. Wala silang magawa para mapagaan ang dibdib nito, naging malamig na ito sa lahat, kahit sa kanila ni Nickolas. Even his friends couldn’t do about his condition, ni hindi ang mga ito kinakausap o hinaharap ni Noah. Tatlong buwan na ang matulin na lumipas. Marami na ang nangyari. Nanagot na sila Mr. Kong at magulang ni Aiah, amg lahat ng nasa likod ng nangyari sa dalawa ay humihimas na nang rehas. Nagmo-move na ang lahat, subalit hindi ang kanyang anak. Lugmok pa rin ito sa kalungkutan a

“Mom, miracle is not true. Believe me. Tao ang gumagawa ng kapalaran nila.” Ito ang palagi niyang sinasabi noon sa mommy niya. He don’t believe in miracle —lahat ng mangyayari sa buhay mo ay ikaw ang gagawa. Iyon ang paniniwala niya hanggang sa nakilala niya si Aiah. Akala niya hindi siyang magmamahal, na makukuntento nalang siya sa mga one night stand at fling. Pareho ang motto nilang magkakaibigan—bakit magtitiis sa isang babae kung pwede ka naman tumikim ng marami ng hindi nagpapatali. But that’s how he thought hanggang sa nakilala niya si Aiah. Tama ang mommy niya na totoo ang himala. Humigpit ang hawak niya sa kamay ng babaeng mahal na mahal niya. Akala niya ay tuluyan na itong mawawala sa kanya. Ilang beses itong ni-revive ng mga doctor simula ng mailabas ang anak nila. Sa tuwing sinusubukan itong iligtas ng mga doktor at kinakain ng matinding takot ang puso niya. Walang araw na hindi niya sinabi na lumaban ito para sa kaniya… para sa kanila ng anak nila. Hinalikan n

Pagmulat ng mata ay hinanap agad ni Aiah si Noah. Nag init ang sulok ng kanyang mata ng makita ito habang karga ang anak nila. ‘Hindi panaginip ang lahat. Magkasama na sila at himalang nagising siya.’ Pinahid niya ang luha ng nag aalala itong lumapit sa kanya. “S-sorry. Hindi ko mapigilan, masaya lang kasi ako.” Pagkatapos alalayang umupo ay humalik ito sa kanyang noo. Pumikit siya at hinayaan na halikan siya nito. “Me too, Aiah.” Madamdaming wika nito. Lahat ng sakit, paghihirap, takot, sakripisyo at pangungulila nila ay nagbunga. Narito siya gising at kasama ang mag ama niya. Nilapag nito si Miracle sa ibabaw niya. Gusto niya itong buhatin pero wala pa siyang lakas, kaya nagkasya na muna siyang pagmasdan ito. Tama si Noah. Napakaganda ng baby nila. Para itong anghel.

PINUNO muna niya ng hangin ang dibdib bago siya tuluyang pumasok. Ito ang unang beses na nagpunta siya dito. Hindi lingid sa kaalaman ni Noah ang ginagawa niya ngayon sa lugar na ito. Hindi sumama si Noah sa kanya, at naiintindihan niya ito. Sa katunayan ay siya ang kauna-unahang dumalaw sa taong ito. Inabot kasi ng tatlong buwan bago siya tuluyang maka-recover ng lakas. Nag-angat siya ng tingin ng umupo ang lalaking sinadya niya. Nang maalala niya ang huli nilang pagkikita ay wala siyang nakapa sa dibdib na pananabik, bagkus ay puno siya ng galit at hinanakit. Tila nadoble ang edad ng daddy niya rito sa loob ng kulungan. Wala na ang matikas nitong pangangatawan. Sa sobrang payat nito ay nakakapanibago. "A-anak.” Nabasag ang boses nito ng makita siya. “A-Aiah anak ko… kamusta ka na?” agad na bumalong ang luha at humagulhol ito ng makita siya. Ayaw niyang magsayang ng luha. Kapag naaalala niya ang ginawa nito kay Noah at balak nitong pag abort sa kaniyang anak ay nababalot