All Chapters of บ่วงเล่ห์บำเรอรัก: Chapter 21 - Chapter 30

เรื่องการพัวพันกับผู้หญิงไม่ได้เพิ่งเกิดขึ้นครั้งแรก...เขาจะมัวกังวลอะไรกับผู้หญิงที่ซื้อได้ด้วยเงิน...อีกไม่นานทุกอย่างก็จะถูกกลืนหายไปกับกาลเวลา...มันจะกลายเป็นแค่อดีต...“อืม...”แวซ็องรับคำ เขาเดินไปทิ้งตัวนั่งหลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ ปล่อยให้เซดริกเดินอมยิ้มออกไปจากห้องคนเดียวหนุ่มหล่อจอมเจ้าเล่ห์เดินออกมาและหยุดมองเฟริเซีย เมื่อหล่อนกำลังทำหน้านิ่วคิ้วขมวดโดยมีเอกสารปึกใหญ่กองอยู่ตรงหน้า“มีปัญหาอะไรคนสวย?” เขาสัพยอกเธอ แล้วจึงทิ้งสะโพกอิงกับขอบโต๊ะทำงาน ถือวิสาสะเอื้อมมือหยิบเอกสารแผ่นหนึ่งขึ้นมาเปิดดูคร่าวๆ“เอกสารพวกนี้...ไม่รู้ที่มาที่ไปค่ะ และเฟริเซียก็ไม่กล้าถามบอสด้วย!!” หล่อนยิ้มเหยเกแล้วจึงพูดตอบเสียงอ่อยๆเซดริกกวาดตามองเอกสารเขาครางในอก เป็นการบริจาคให้กับสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าแห่งหนึ่งในประเทศไทย...นี่พี่ชายเขาเป็นคนใจบุญขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไร? เซดริกยิ้มมุมปาก...เขาขยับกายยืดตัวตรงๆ โดยไม่คิดจะคืนเอกสารนั้น“อย่าไปสนใจเลยเฟริเซีย...แค่นี้เงินในบัญชีของบอสคุณ ไม่พร่องไปสักเท่าไรหรอ

สายตาคมดุกวาดมองรอบตัว ก่อนจะหยุดอยู่ที่น้องชายตัวแสบ ต่อให้มีหูผี จมูกมด แต่หากคนในไม่แพร่งพรายให้รู้ มีหรือคนนอกจะดมกลิ่นจนเจอ เพราะฉะนั้นคนใกล้ตัวเขานี่แหละคือต้นตอ... ไอ้น้องเวรหาเรื่องปวดหัวให้เขาแท้ๆ “การถูกหักหลังจากคนที่ตัวเองไว้ใจนี่มันเจ็บ...ฉิบหาย!”เซดริกกดปิดทีวีจอยักษ์ เขายิ้มประจบพี่ชาย “บางทีพี่อาจจะขอบใจฉันก็ได้นะ สำหรับความหวังดีครั้งนี้”หลุยส์หลบไปอย่างรู้หน้าที่ ปล่อยให้สิงห์หนุ่มตกลงกันเอง“ขอบใจแก!! เรื่องที่แกทำให้ฉันปวดหัวแทบแตกมากว่า1 อาทิตย์นี่นะ!”แวซ็องยกมือเท้าสะเอว เขาเดินหมุนไปหมุนมา เหมือนคิดไม่ตก ตรองไม่ถูก“อาการพี่ย่ำแย่เกินเยียวยา และฉันคิดว่านี่เป็นทางเดียวที่ทำให้พี่รู้สึกดีขึ้น”ชายหนุ่มหมุนตัวขวับ เขาถลึงตาให้น้องชาย “อย่ามารู้ใจฉัน ดีกว่าตัวฉันเอง” แวซ็องเค้นเสียงแหบแห้งตอกกลับ เขาคิดไม่ตกเรื่องเมวิกาจริงๆ แต่ไม่เคยคิดที่จะย้อนกลับไปหาเธอ เมื่อเขากับเธอ...ต่างกันเกินไป...“เอาน่า...ไหนๆ เธอก็มาฝรั่งเศสแล้ว พี่ไม

เขาดูดีตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ดวงตาคมดุนั่น เฉยชาจนเธอใจหาย...ชายหนุ่มอึ้ง! เขารู้ว่าเมวิกาสวย...แต่ไม่คิดว่าอดัมจะดึงจุดเด่นของเธอมาล่อ อวดสายตาผู้คนได้ ผิวของเมวิกาขาวลออ ระเรื่อด้วยผิวขาวอมชมพู ผิวที่มีกลิ่นหอมๆ แทรกอยู่ในนวลเนื้อ กลิ่นที่เขาไม่เคยลืมว่าหอมจรุงใจแค่ไหน? เธอดูซูบไปนิด แววตาร้าวรานนั่น ทำให้เขาอยากเข้าไปปลอบประโลม...เธอดูเหมือนกวางน้อย กลางฝูงหมาป่า ที่รอยคอยเวลากระโจนทึ้ง!!ชายหนุ่มกำมือแน่น เขาขบฟันกรามจนเป็นสันนูน...ไอ้หมอนั่นอยู่ใกล้เธอเกินไป และดูเหมือนจะสนิทสนมกับเมวิกาเกินเหตุ เขาเห็นมันก้มลงไปกระซิบ ข้างๆ หูหล่อน ปลายจมูกนั่นเฉียดผิวแก้มเธอไปนิดเดียว...สติแวซ็องเกือบหลุด! ยิ่งเมวิกาอิงแอบใกล้ชิดอดัมเท่าไร เขาก็ยิ่งใกล้สติหลุดมากขึ้นเท่านั้นเสียงรอบตัวพูดอะไรกัน!! ไม่ได้เขาหูแวซ็องสักนิด เมื่อเวลานี้สายตาของเขาจ้องมองเมวิกาเพียงคนเดียวด้วยสายตาคั่งแค้น...แค้นที่หล่อนใกล้ชิดผู้ชายคนอื่น...มากกว่าตัวเขาเองไอ้คนพวกนั้นไม่มีสิทธิแตะต้องหล่อน...เมวิกาเป็นของเขาคนเดียว...หล่อนจะต้องเป็นกรรมสิทธิ์ของเขา...แต่เพียงผู้เดียว...ในหัวของแวซ็องคิดอยู่แค่นั้น“อดัม!!

บทที่13.งานวิวาห์เคล้าน้ำตา“แม่หูฝาดใช่ไหม? แวซ็อง”มาดามแลงก้าพูดเสียงขุ่น นางพิจารณาใบหน้าบุตรชาย เขาสงบเกินไปสมาชิกในโต๊ะอาหารเงียบกริบ โดยเฉพาะเซดริก...ชายหนุ่มใช้มีดปาดเนยและบรรจงทาลงบนผิวขนมปังอย่างประณีต แต่อารมณ์ดีสุดๆ“เอียน...กันคนนอกออกไปก่อนสิ...”แวซ็องร้องสั่งลูกน้องคู่ใจ เขายกผ้าเช็ดปากขึ้นซับมุมปาก แล้วจึงค่อยๆ ผุดลุกขึ้นยืน โดยที่ยังไม่ได้แตะต้องอาหารเช้าเลยสักหยิบมือเดียวสาวใช้ แม่บ้าน รวมถึงบัตเลอร์ประจำคฤหาสน์ ‘ออกัสตัส’ ถูกกันออกไป ภายในห้องอาหารจึงเหลือแค่สมาชิกในบ้านแค่นั้นเอง“อธิบายมา แม่รอฟังอยู่...ข่าวลือบ้าๆ นั่นไม่เป็นความจริงใช่ไหม!”มาดามแลงก้ายกแก้วกาแฟขึ้นจิบ นางพูดเสียงเคร่งและมองหน้าบุตรชายอย่างจริงจัง“ทุกเรื่องเป็นเรื่องจริง ผมไม่มีทางเลือกครับแม่”ชายหนุ่มตอบเสียงอ่อนๆ และเซดริกก็ได้ยิน เขาเลิกคิ้วขึ้น ส่ายหน้าเดี๊ยะ เมื่อมารดาหันมาถลึงตาให้“ฟังไม่ขึ้

“เขาจะต้องดีใจ เมื่อได้เห็นเธอ หนูเม...ไอ้หนุ่มนั่นไม่ใช่คนโง่ สักวันเขาจะรู้ใจตัวเอง”อดัมรู้ถึงความประหม่าของเมวิกา เขากระซิบปลอบใจ พร้อมทั้งให้กำลังใจเธออีกด้วย“ไม่ต้องสนใจแม่ผัวไฮโซของเธอหรอกนะ ฉันยังอยู่ข้างเธอเสมอไม่ต้องวิตกไป” อดัมปรายตามองมาดามแลงก้า นางนั่งคอแข็ง ทำเป็นเชิดหน้าตั้ง แสดงอาการเป็นปฏิปักษ์กับว่าที่ลูกสะใภ้ ทั้งที่ยังไม่ได้สัมผัสเนื้อแท้ของเมวิกาสักนิด “ใจแคบ!” อดัมอดไม่ได้ที่จะบริภาษ เมื่อมาดามแลงก้าขึ้นชื่อเรื่องหยิ่งยโส“มีอะไรไม่สบายใจก็แวะไปหาฉันที่ปารีสเพรส ยังไงเธอก็เป็นเหมือนน้องสาวฉันคนหนึ่ง สู้ๆ ล่ะเธอไม่ได้ตัวคนเดียวหรอก” อดัมยังคงปลอบใจ เพราะเมวิกาตัวสั่น เธอคงรู้สึกกลัวเพราะต้องเผชิญหน้ากับ ‘ออกัสตัส’ ทั้งตระกูลครั้งแรกหากมาดามแลงก้ามีความยุติธรรมในกมลสันดานสักนิด นางก็น่าจะเห็นใจลูกนกหลงรังอย่างเมวิกา ไม่ใช่เอาแต่ทำท่ารังเกียจ รังงอน เหมือนกับว่าหญิงสาวมาทำให้ ‘ออกัสตัส’ เสื่อมเสียหนักหนาเช่นนี้อดัมเดินมาส่งเมวิกาถึงหน้าแท่น เธอจับมือหญิงส