Todos os capítulos de เสิ่นชีมารดาของวายร้ายทั้งสามจอมป่วนในจวนอ๋อง: Capítulo 91 - Capítulo 100

ข่าวเรื่องเสิ่นจูถือมีดไล่ฟันแม่สื่อหวังและเถ้าแก่หลิวแพร่สะพัดไปทั่วหมู่บ้านเหอผิงรวดเร็วยิ่งกว่าไฟลามทุ่ง เช้าวันนี้เพื่อนบ้านต่างจับกลุ่มวิพากษ์วิจารณ์ถึงความอำมหิตของย่าเจียงที่คิดจะขายหลานสาวกิน และชื่นชมความใจเด็ดของสะใภ้สามที่ปกป้องลูกภายในบ้านตระกูลเจียงบรรยากาศเงียบสงัดราวกับป่าช้า ไม่มีใครกล้าเฉียดกรายเข้าไปใกล้ห้องเก็บฟืน เพราะเกรงกลัว "คนบ้า" ที่ถือมีดเมื่อวานเจียงเปาเปาตื่นขึ้นมาด้วยความสดใส แตกต่างจากคนในบ้านที่หน้าตาบอกบุญไม่รับ เธอหันไปมองแม่ที่กำลังนั่งเหม่อลอยอยู่ปลายเตียง แต่แววตาของแม่ไม่ได้ว่างเปล่าเหมือนเก่า มันเต็มไปด้วยความคิดและการตัดสินใจ"แม่จ๊ะ เราไปหาคุณปู่หัวหน้าหมู่บ้านกันเถอะ" เปาเปาเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบเสิ่นจูหันมามองลูกสาว "ไปทำไมหรือลูก""ไปแจ้งความจ้ะแม่" เปาเปาตอบเสียงหนักแน่น "เมื่อวานย่าพยายามจะขายหนู นี่คือการค้ามนุษย์ เป็นเรื่องผิดกฎหมายร้ายแรง ถ้าเราปล่อยผ่านไป วันหน้าย่าต้องหาทางขายหนูอีกแน่ หรือไม่ก็อาจจะแอบวางยาเราแล้วส่งตัวไปเงียบๆ เราต้องชิงลงมือก่อนจ้ะ ตีเหล็กต้องตีตอนร้อน ตอนที่ชาวบ้านยังเห็นใจเราอยู่"เสิ่นจูขบกรามแน่น ภาพที่เถ้าแก

ลมหนาวพัดกรูเกรียวผ่านทุ่งหญ้าแห้งแล้งที่ปกคลุมด้วยหิมะบางๆ เสิ่นจูจูงมือเจียงเปาเปาเดินลัดเลาะไปตามคันนา มุ่งหน้าสู่ท้ายหมู่บ้านที่เงียบสงบและรกร้างเบื้องหน้าของพวกเธอคือกระต๊อบไม้หลังเก่าคร่ำคร่าที่เอียงกระเท่เร่จนน่ากลัวว่าจะพังลงมาได้ทุกเมื่อ หลังคามุงจากมีรูโหว่ขนาดใหญ่หลายจุด ผนังไม้มีรอยแตกแยกจนลมลอดผ่านได้สบายๆ รอบตัวบ้านเต็มไปด้วยวัชพืชสูงท่วมหัวและใยแมงมุมหนาเตอะชาวบ้านเรียกที่นี่ว่า "บ้านผีสิง" เพราะเคยมีคนตายที่นี่เมื่อสิบปีก่อนและไม่มีใครกล้าเข้ามาเหยียบย่างอีกเลยเสิ่นจูยืนมองบ้านหลังใหม่ด้วยความหนักใจ นางกระชับมือลูกสาวแน่นขึ้น"เปาเปา เราจะอยู่กันได้จริงๆ หรือลูก สภาพมัน...""อยู่ได้สิจ๊ะแม่" เปาเปาตอบเสียงใส ดวงตากลมโตมองสำรวจโครงสร้างบ้านอย่างพินิจพิเคราะห์ "โครงเสาหลักยังเป็นไม้สักอย่างดี ไม่ผุเลย แค่หลังคากับผนังต้องซ่อมหน่อย ถางหญ้าออกก็ดูดีแล้วจ้ะ ที่สำคัญคือที่นี่มีพื้นที่กว้างขวาง ด้านหลังติดภูเขา ด้านข้างมีลำธาร เราจะปลูกผักเลี้ยงไก่ได้เต็มที่เลย""ฮ่าๆ แม่หนูน้อยพูดถูกแล้ว ทำเลตรงนี้ดีเยี่ยม เหมาะแก่การตั้งตัวที่สุด"เสียงห้าวดังมาจากด้านหลัง หลินเฟิงเดินแบ

เจียงเปาเปารีบดึงแขนแม่ให้หลบเข้าหลังชั้นวางกระป๋องนมข้นหวาน สายตาคมกริบของเธอยังคงจับจ้องไปที่เจียงซัว ลุงรองผู้ขี้เกียจสันหลังยาวภาพที่เห็นคือเจียงซัวกำลังล้วงเงินปึกใหญ่ออกมาจากกระเป๋ากางเกงชั้นใน จ่ายค่าหมูสามชั้นติดมันชิ้นโตน้ำหนักเกือบสองจิน และเหล้าขาวเอ้อกัวโถวอีกสองขวดใหญ่ ท่าทางของเขาดูลุกลี้ลุกลน คอยมองซ้ายมองขวาเหมือนกลัวใครมาเห็น"แม่จ๊ะ ลุงรองเอาเงินมาจากไหนเยอะแยะ ปกติย่าเจียงให้เงินติดตัวลุงแค่วันละไม่กี่เหมาไม่ใช่หรือจ๊ะ" เปาเปากระซิบถามเสิ่นจูขมวดคิ้ว "นั่นสิลูก หรือว่าแอบขายของเก่า... ไม่น่าใช่ หรือว่าไปขโมยใครมา""แม่ไม่ต้องสนใจหรอกจ้ะ ใครทำกรรมอะไรไว้ เดี๋ยวก็ต้องรับกรรมเอง เรากอบโกยของเราดีกว่า"เปาเปาพาแม่เดินเลี่ยงไปอีกทาง จัดการซื้อแป้งสาลีเนื้อละเอียด น้ำตาลทรายแดง ไข่ไก่สดใหม่ และน้ำมันหมูมาหนึ่งกระปุก ทั้งหมดนี้ใช้เงินไปเกือบสิบหยวน เสิ่นจูจ่ายเงินไปมือสั่นไป เสียดายเงินที่เพิ่งหามาได้"เปาเปา ลงทุนเยอะขนาดนี้ ถ้าขายไม่ได้เราจะแย่นะลูก""ขายได้แน่นอนจ้ะแม่ เชื่อฝีมือลูกสาวแม่เถอะ" เปาเปาตอบอย่างมั่นใจเมื่อกลับมาถึงกระต๊อบท้ายหมู่บ้าน เปาเปาก็เริ่มบัญชากา

"แม่! แม่เจ้าโว้ย! ข่าวใหญ่! ข่าวใหญ่จ้ะ!"เมิ่งอี้วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาในห้องโถงกลางบ้านตระกูลเจียง หน้าตาตื่นเต้นเหมือนไก่ตื่นไฟ ย่าเจียงที่กำลังนั่งดมยาดมแก้วิงเวียนศีรษะจากการสูญเสียเงินห้าสิบหยวน เงยหน้าขึ้นมองด้วยสายตาขุ่นมัว"แหกปากโวยวายอะไรของแก นังสะใภ้ใหญ่ เดี๋ยวฟ้าก็ผ่าตายหรอก""แม่ต้องไม่อยากเชื่อแน่ๆ จ้ะ" เมิ่งอี้รีบทรุดตัวลงนั่งข้างๆ กระซิบกระซาบด้วยน้ำเสียงอิจฉา "เมื่อกี้ฉันไปตลาด เห็นนังเสิ่นจูกับนังเด็กเปาเปาเดินออกมาจากร้านค้าสหกรณ์ ในตะกร้ามีของเต็มเลย ทั้งแป้ง ทั้งน้ำตาล แถมยัง... ยังแวะซื้อหมูสามชั้นชิ้นเบ้อเริ่มเทิ่มด้วยจ้ะแม่!""หมูสามชั้น!" ย่าเจียงตาโต หูผึ่งขึ้นมาทันที "มันเอาเงินมาจากไหน""นั่นสิจ๊ะแม่ เมื่อเช้ามันเพิ่งหอบผ้าออกจากบ้านไปตัวเปล่า แถมต้องแบกหนี้พ่อมันอีกห้าสิบหยวน ตกเย็นมาดันมีเงินซื้อหมูกินหน้าตาเฉย มันต้องแอบซุกซ่อนเงินไว้แน่ๆ เลยจ้ะ" เมิ่งอี้ใส่ไฟ "ดีไม่ดี เงินห้าสิบหยวนของแม่ที่หายไป อาจจะไม่ใช่ฝีมือน้องรองคนเดียวก็ได้นะจ๊ะ อาจจะเป็นนังเสิ่นจูแอบขโมยไปก่อนหน้านี้ก็ได้"คำยุยงของเมิ่งอี้ได้ผลชะงัด ย่าเจียงที่กำลังหาที่ระบายอารมณ์อยู่แล้ว

ความเงียบเข้าปกคลุมห้องเล็กๆ จนได้ยินเสียงลมหายใจที่ติดขัดของเสิ่นจู ใบหน้าของนางขาวซีดไร้สีเลือด มือที่จับตะเกียบสั่นระริกจนตะเกียบร่วงลงพื้นเคร้งเสียงตะเกียบกระทบพื้นเหมือนสัญญาณระฆังเริ่มยก เจียงฉงถือวิสาสะผลักประตูเข้ามาโดยไม่รอคำอนุญาต สภาพของเขาดูไม่ได้เลย เสื้อผ้าเนื้อดีที่เคยสวมใส่เมื่อห้าปีก่อนตอนนี้เก่าซีดและขาดวิ่น ผมเผ้ายาวรุงรังเหมือนรังนก ใบหน้าตอบเซียว ดวงตาแดงก่ำและลึกโหลบ่งบอกถึงการใช้ชีวิตที่สำมะเลเทเมาและอดอยาก"จำผัวตัวเองไม่ได้หรือไง นังเสิ่นจู"เจียงฉงแสยะยิ้มที่เห็นฟันเหลืองอ๋อย กลิ่นตัวเหม็นสาบสางคลุ้งไปทั่วห้องจนกลบกลิ่นหอมของเกี๊ยวซ่าสายตาของเขาตวัดไปมองหลินเฟิงที่นั่งหน้านิ่งอยู่ข้างๆ ภรรยาของตน ความหึงหวงหน้ามืดตามัวพุ่งพล่านขึ้นมาทันที ทั้งที่ตัวเองทิ้งลูกเมียไปนานปี"มิน่าล่ะ ถึงรีบขอแยกบ้าน ที่แท้ก็แอบพาชู้มาซุกหัวนอนนี่เอง! นังแพศยา! กูไม่อยู่แค่ไม่กี่ปี มึงกล้าสวมหมวกเขียวให้กูเหรอ!"เจียงฉงตวาดเสียงดังลั่น ถลันตัวจะเข้าไปตบหน้าเสิ่นจูหมับ!ฝ่ามือหยาบกร้านของเจียงฉงถูกหยุดไว้กลางอากาศอีกครั้ง แต่คราวนี้แรงบีบที่ข้อมือนั้นรุนแรงกว่าตอนย่าเจียงโดนหลา