All Chapters of เสิ่นชีมารดาของวายร้ายทั้งสามจอมป่วนในจวนอ๋อง: Chapter 51 - Chapter 60

ความรักของเสิ่นชีกับชินอ๋องนับวันดีขึ้นหลังจากวันงานเทศกาลล่าสัตว์ สามแฝดตัวติดบิดาอย่างมากแม้แต่ไปที่ค่ายทหารสามแฝดยังไปกับบิดาพวกนางฝึกยิงธนูส่วนเสิ่นชีในยามนี้อยู่ที่โรงหมอเสิ่นเหมือนเดิม แต่ทว่ามีเรื่องมงคลเกิดขึ้นกับฟ่านเหอและเซียวหวานแน่นอนว่าฟ่านเหอกับเซียวหวานปลูกต้นรักกันมาสักระยะหนึ่งแล้วอีกทั้งยามนี้เซียวหวานก็เป็นหลานไท่ชางหวงกับเสวียนไทเฮากระนั้นจึงได้เกิดสมรสราชทานขึ้นระหว่างเซียวหวานกับฟ่านเหอเสวียนไทเฮาพระราชทานงานมงคลนี้ให้ส่วนองค์หญิงหกผู้ก่อความวุ่นวายบัดนี้นางได้ถูกส่งตัวไปแต่งงานกับชนเผาหูเป็นที่เรียบร้อยแล้วฮ่องเต้เซียวตี้ได้รับพระราชสาส์นจากฮ่องเต้แคว้นอันองค์รัชทายาทฉู่เซียนจะเสด็จมาที่แคว้นต้าเยียนมีเรื่องสำคัญกระนั้นในวันที่รัชทายาทแคว้นอันมาถึงพระองค์ได้มอบหมายให้ชินอ๋องเป็นคนรับหน้าที่ดูแลรัชทายาทแคว้นอันเสิ่นชีในยามนี้นางมองสามแฝดที่นั่งเหงาอยู่ที่ศาลาดอกบัวปกติสามแฝดจะออกไปค่ายทหารกับบิดาแต่ทว่าวันนี้ชินอ๋องทำหน้าที่ต้อนรับคณะทูตทางแคว้นอันได้ยินมาว่ารัชทายาทแคว้นอันเสด็จมาต้าเยียนมีเรื่องสำคัญ"แค่วันเดียวเท่านั้น พวกเจ้าทั้งสามถึงกับหน้าเศร้าเชียวร

บรรยากาศหน้าจวนรัชทายาทเต็มไปด้วยฝนฟ้าคะนอง เมฆหมอกอึมครึม สายฝนเม็ดใหญ่พรั่งพรูลงมา ดรุณีน้อยในอาภรณ์สีแดงลายดอกไห่ถัง กลางสายฝนอาภรณ์ของนางเปียกชื้นไปด้วยน้ำฝน ทำให้คนตัวเล็กหนาวสั่น สือเหมยเซียงมองประตูสีแดงขนาดใหญ่หน้าจวนรัชทายาท เหตุใดเขาไม่ออกมาเสียที นางยอมสละเกียรติเพื่อมาขอร้องเขาให้ช่วยครอบครัวของนาง มีแต่รัชทายาทเท่านั้นที่จะช่วยครอบครัวนางได้ “รัชทายาท โปรดช่วยครอบครัวข้าด้วย” สือเหมยเซียงเอ่ยท่ามกลางสายฝนอีกทั้งยังโขกศีรษะนับครั้งไม่ถ้วนเพื่อให้รัชทายาทเห็นใจ เรื่องราวมันจะไม่เกิดขึ้นหากบิดาของนาง คือราชครูสือจิงไม่สมคบกับต่างแคว้นอย่างแคว้นเยี่ยน ในจดหมายนั้นสือจิงได้ให้ข้อมูลของแคว้นม่อเป่ยในจดหมาย แต่ถูกจับได้เสียก่อน บัดนี้ราชครูสือจิงได้ถูกขังคุกที่คุกหลวงในศาลตุลาการของเมืองหลวงหนานอันเพื่อรอคำพิพากษา เรื่องนี้ทำให้คุณหนูใหญ่สือเหมยเซียงต้องบากหน้ามาขอร้องรัชทายาทที่หน้าจวน “คุณหนูสือกลับไปเสียเถอะ รัชทายาทไม่ต้องการพบท่าน” ทหารนายหนึ่งเดินถือร่มออกมารายงานนาง รัชทายาทช่างสารเลวยิ่งนัก นางอุตส่าห์มาขอร้องให้ช่วยบิดาของนาง เขาช่างแ

ยามเช้าตรู่ของวันถัดมาแสงแดดสาดส่องเข้ามาในจวน สือเหมยเซียงเพิ่งแต่งกายเสร็จ นางนั้นหมายจะไปรับสำรับอาหารกับบิดาและมารดาที่ห้องเรือนใหญ่ อาจูสาวเท้าเข้ามารายงานเจ้านาย “คุณหนู รัชทายาทส่งของหมั้นมาให้ท่านเจ้าค่ะ ตอนนี้นายท่านกับฮูหยินใหญ่อยู่ห้องโถวใหญ่เพื่อตรวจดูของหมั้นเจ้าค่ะ” สือเหมยเซียงรีบย่างกรายไปที่ห้องโถวเรือนใหญ่ทันที ห้องโถวเรือนใหญ่ในยามนี้ คนสนิทของรัชทายาทอย่างอาเหิง นับของหมั้นนับยี่สิบหีบมามอบให้สกุลสือ วางเรียงรายกันอย่างงดงาม ราชครูสือทำหน้าพอใจยิ่งนัก ที่ได้เห็นของหมั้นมากมายก่ายกองขนาดนี้ “อีกสามวัน ให้คุณหนูสือแต่งกายรอได้เลย ขบวนเจ้าสาวจะมารับ” อาเหิงเอ่ยขึ้น เขารับคำสั่งจากรัชทายาทให้มามอบของหมั้นให้เจ้าสาว “ขอรับท่านองครักษ์” “ข้าขอตัว” คล้อยหลังอาเหิงสองสามีภรรยาเปิดดูของหมั้น ต่างต้องตาโตราวกับไข่ห่าน อัญมณีของมีค่ามากมายส่งมาให้บุตรสาวของพวกเขา บุตรสาวของพวกเขา แต่งเป็นอนุหาใช่ชายารองไม่ ทั้งร้านค้า โฉนดที่ดินนับร้อยไร่ “ท่านพ่อ ท่านแม่” สือเหมยเซียงสาวเท้าเข้ามามองหีบนับ

สองนายบ่าวถูกลากตัวมาที่หน้าเรือนเสน่หา คือเรือนของชายารองเสิ่นฟาง ร่างทั้งสองร่างถูกวางขนานกับตั่งยาว เพื่อเตรียมการที่จะโบย สือเหมยเซียงไม่ผิด นางจะไม่ยอมถูกโบย ขนาดนางอยู่อย่างเงียบ ๆ ทำไมต้องมีคนมาสาดโคลนกับนางด้วยเล่า “ข้าไม่ผิด ข้าไม่ได้ทำ” “โบยนางสิ รออันใด” ชายารองสั่งการ“ช้าก่อน” ร่างสูงโปร่งย่างกรายเข้ามา ในมือถือพัดโบกสะบัดไปมา สาวใช้หมายจะหวดก้นของสือเหมยเซียงกับอาจู จำต้องหยุดเสียก่อน “รัชทายาท” ชายารองยิ้มให้รัชทายาท เหล่าสาวใช้ต่างก็ยอบกายคำนับ “เกิดอันใดขึ้น” โอวหยางหลงเซียนแกล้งถามทั้งที่รู้อยู่ในใจอยู่แล้ว “รัชทายาท นางทำอาภรณ์ของข้าเลอะเจ้าค่ะ” เสิ่นฟางทำหน้าร่ำไห้พร้อมเกาะแขนรัชทายาท ตีหน้าเศร้าเล่าความเท็จ สือเหมยเซียงไม่คิดว่าชายารองจะร้ายกาจถึงเพียงนี้ โอวหยางหลิงเซียนจะร่วมเล่นละครนี้ด้วยกับชายารอง ดวงตาดอกท้อมองร่างบางที่นอนราบกับตั่งเตี้ย “ไหนหลักฐาน” รัชทายาทเอ่ยถามหาหลักฐาน ชายารองรีบส่งผ้าผับนั้นให้รัชทายาท สือเหมยเซียงขอเพียงเขาไม่เชื่อชายารอง นางก็จะพอใจแล้ว

นางลืมตาขึ้นมาพบว่านอนอยู่ในกระโจม ใช่แล้วตอนนั้นลูกธนูอีกลูกจะปักที่ศีรษะของนาง คิดได้กระนั้นสือเหมยเซียงจับที่ศีรษะตัวเอง ไม่เป็นอันใด ค่อยโล่งอกไปหน่อย “ตื่นแล้วรึ” “ท่าน” “ถ้าข้าไม่ช่วยเจ้าไว้ เจ้าตายไปนานแล้ว” นางต้องขอบคุณเขารึ ที่ช่วยชีวิตนาง เพราะเขานั่นล่ะที่ทำให้นางเกือบเอาชีวิตไม่รอด “เอาล่ะ ไหน ๆ ก็ตื่นแล้ว กลับจวนกันเถอะ” “เจ้าค่ะ” สือเหมยเซียงเดินตามรัชทายาทออกจากกระโจม รถม้าใช้เวลาไม่นานก็มาถึงจวนรัชทายาทก็พลบค่ำพอดี ชายารองเสิ่นฟางเตรียมสำรับไว้รอรัชทายาท แต่ทว่ารัชทายาทให้คนไปรายงานคืนนี้ เขาไม่ต้องการรับสำรับร่วมกับนาง จึงทำให้ชายารองบันดานโทสะไม่น้อย “ข้าทำอันใดผิด รัชทายาทถึงไม่สนใจข้า หลายเดือนมานี้ รัชทายาทยังคงรักแต่นังสือเหมยเซียง สารเลวสิ้นดี” นางจำได้ก่อนที่รัชทายาทจะแต่งกับนาง เขาเคยชอบสือเหมยเซียง แม้บิดาของสือเหมยเซียงร่วมมือกับกบฏรัชทายาทยังช่วยให้พ้นข้าครหา “พระชายาใจเย็น ๆ เจ้าค่ะ” เสี่ยวชิงปลอบเจ้านาย “จะให้ข้าใจเย็นได้อย่างไร เดิมทีค