Todos os capítulos de เสิ่นชีมารดาของวายร้ายทั้งสามจอมป่วนในจวนอ๋อง: Capítulo 71 - Capítulo 80

เพียะ !!!ฝ่ามืองามตบที่ใบหน้าอี้เล่อเซวียนอย่างแรง“เจ้ากล้าตบข้า”“ท่านจูบข้า ทำไมเล่า”“เจ้ายั่วข้าก่อนมิใช่รึ”“ข้ามิได้ยั่วท่าน ข้าแค่มาอาบน้ำ ท่านหลับตาข้าจะออกไปเอาเสื้อผ้า” แค่นี้นางอายแทบตายอยู่แล้ว“มาให้ท่าข้าขนาดนี้แล้ว จะหนีไปง่าย ๆ อย่างนั้นรึ” ดวงตาดุจน้ำทะเลลึกมองดวงหน้างามที่พลันเปลี่ยนสีมู่เสี่ยวม่านมิชอบสายตาเยี่ยงนี้เอาเสียเลย เรียวปากหนาประกบริมฝีปากงามอีกครั้ง ไม่นะนางจะไม่ยอมตกเป็นเบี้ยล่างของเขาเป็นอันขาด นางใช้แรงเฮือกสุดท้ายผลักเขาออก กำปั้นอัดที่ใบหน้าเขาอย่างแรง จนชายหนุ่มกุมที่เบ้าตาอย่างเจ็บปวด“เจ้า” มู่เสี่ยวม่านหยิบผ้าได้แล้วสวมใส่ สาวเท้าออกไปโดยมิสนใจเขาเลยแม้แต่น้อยค่ำคืนนั้นในกระโจมคนใช้ มู่เสี่ยวม่านนอนมิหลับ นางพลันจับที่ริมฝีปาก หวนคิดสัมผัสคนหื่นกามมอบให้นาง คนสารเลวกล้ากินเต้าหู้นาง“คุณหนูเป็นอันใดเจ้าคะ” เสี่ยวจูเห็นเจ้านายพลิกกายไปมาราวกับปลาย่าง“ข้านอนมิหลับ”“คุณหนูอดทนหน่อยนะเจ้าคะ ก่อนออกจากจวนมานายหญิงอวี้ กำชับบ่าวให้ดูแลคุณหนูให้ดี นายหญิงบอกว่ารอให้หาเรือนได้ก่อน นายหญิงจะมารับพวกเราออกจากสถานที่แห่งนี้” รอถึงวันนั้น นางคงเหลือแต

ยามบ่ายคล้อยแสงแดดส่องลงมาอย่างอบอุ่นโชคดีวันนี้แดดมิแรงเหมือนวันก่อน ลานประลองยุทธ์ ทุกคนต่างต้องมายิงธนูเป็นเพื่อนรัชทายาท “เอาล่ะ ผู้ใดยิงเข้าเป้าเรามีเงินรางวัลให้” รัชทายาทเอ่ยขึ้นต่อหน้าทุกคน “หม่อมฉันว่า ยิงธนูเข้าเป้าสีแดงมันมิสนุกเพคะ” เหรินเหมี่ยวเอ่ยขึ้นอย่างมีเลศนัย “แล้วจะทำอย่างไรให้สนุกเล่า” รัชทายาทเอ่ยถามเหรินเหมี่ยว “ให้มู่เสี่ยวม่านเป็นเป้าเจ้าค่ะ ผิงกัววางบนศีรษะนางเจ้าค่ะ” เหรินเหมี่ยวเอ่ยขึ้นเยี่ยงนี้ ทุกสายตาต้องมองมาที่มู่เสี่ยวม่าน “แม่นางเหริน มันจะมิมากไปหน่อยหรือ” แน่นอนว่ารัชทายาทมิเห็นด้วยอย่างแน่นอน มู่เสี่ยวม่านมองเหรินเหมี่ยวอย่างมิกะพริบตา สตรีนางนี้หาเรื่องนางมิหยุดเสียที “รัชทายาท กระหม่อมว่า มิเห็นจะเป็นอันใดเลย แค่ให้มู่เสี่ยวม่านยืนเฉย ๆ กระหม่อมเชื่อในฝีมือเหรินเหมี่ยว” อี้เล่อเซวียนเข้าข้างคู่หมั้นของเขาอย่างเห็นได้ชัด “มู่เสี่ยวม่าน เจ้าว่าอย่างไร” รัชทายาทหันไปถามความเห็นนาง “ได้เพคะ แต่ถ้าคุณหนูเหรินยิงไม่ถูกเป้า ข้าขอให้คุณหนูเหรินเป็นเป้านิ่งให้

หลังจากที่จัดการเผ่าซ่งเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ทำให้ขาวบ้านที่อยู่ชานนอกเมืองรู้สึกอบอุ่นขึ้น งานนี้ต้องมองความดีความชอบให้กับท่านแม่ทัพอี้เล่อเซวียนที่ลงทุนแปลงกายเป็นสตรี เพื่อจับโจรเผ่าซ่ง กระนั้นรัชทายาทเซียวจวิ้นจึงได้จัดงานเลี้ยงฉลองที่ค่ายทหารนอกเมือง ยามราตรีมืดมิดพร้อมกับหมู่ดาวพราวแสงเป็นเพื่อนแสงจันทรางามเด่นอยู่บนท้องนภา บรรยากาศยามนี้ไร้ลมไร้ฝน กลางลานประลองยุทธ์ หมู่สาวงามต่างย่างกายอย่างแช่มช้อย มืองามโบกสะบัดไปมา น่องเรียวงามเฉิดฉายท่ามกลางกองไฟที่ส่องสว่าง ทำให้คนดูตื่นตาตื่นใจไปกับหมู่บุปผาที่ย่างกรายอย่างงดงาม อี้เล่อเซวียนกระดกเหล้าเข้าปาก สายตามองที่เหล่าสาวงาม ทำการแสดงร่ายรำ รัชทายาทนั้นนั่งไม่ไกลจากอี้เล่อเซวียนนัก ข้างกายรัชทายาทมีมู่เสี่ยวม่านคอยรินสุราให้ นางยิ้มแย้มให้รัชทายาทจนคนมองดูอย่างอี้เล่อเซวียนนึกหมั่นไส้ขึ้นมา เสิ่นหวายแอบมองท่านแม่ทัพ เขาพอจะรู้ว่าท่านแม่ทัพต้องเป็นสมภารกินไก่วัดเป็นแน่แท้ ดูแล้วไหน้ำส้มคงจะแตกแล้วจริง ๆ (หึง) มุมปากรองแม่ทัพกระตุกขึ้นมาเล็กน้อย มู่เสี่ยวม่านมิคิดว่ารัชทายาทจะให้นางมารินสุราให้ อี

อี้เล่อเซวียนนั่งในกระโจมจิบน้ำชาเมื่อคืนนี้เขานอนกับมู่เสี่ยวม่านใช้แรงกายเป็นอย่างมากจึงสั่งให้เสิ่นหวายนำไข่ลวกมาให้เขา รองแม่ทัพเดินเข้ามาพร้อมชามไข่ตุ๋น “ท่านแม่ทัพ” เสิ่นหวายวางไว้ที่โต๊ะเตี้ย “อือ” “ข้าว่าท่านก็ทำร้าย คุณหนูมู่เกินไปแล้ว” เสิ่นหวายสอดปากขึ้นมา อี้เล่อเซวียนปรายตามองลูกใต้อาณัติ เรื่องของเขาเสิ่นหวายมีสิทธิ์วิจารณ์ได้อย่างนั้นรึ “เรื่องของข้า เจ้ามิต้องยุ่งจะดีกว่า” อี้เล่อเซวียนต่อว่าเขาอย่างมิสบอารมณ์ ทำให้รองแม่ทัพถึงกับหน้างำลงไปทันที “เรียนท่านแม่ทัพ คุณเหรินมาขอรับ” นายทหารที่อยู่หน้ากระโจมเดินเข้ามารายงาน “ให้นางเข้ามา” คนที่อยู่หน้ากระโจมเมื่อได้ยินคำสั่ง นางรีบเข้ามาทันที เสิ่นหวายรู้ความขอตัวออกไป เหรินเหมี่ยวสำนึกได้ว่า นางไม่ควรจะโกรธเขา เพราะถึงได้อย่างไร เขาก็คือคู่หมั้นนาง อีกอย่างนังแพศยามู่เสี่ยวม่านแต่งเข้ามาก็เป็นได้แค่อนุ หาใช่ภริยาเอกเช่นนาง “เจ้ามิใช่ยังโกรธข้าอยู่รึ” อี้เล่อเซวียนเอ่ยถามนาง “เมื่อวานข้าขอโทษพี่อี้ด้วย ที่หุนหันไปหน่อย ตอนนี้ข้า

รถม้าแล่นออกจากค่ายทหารมู่เสี่ยวม่านได้รับการช่วยเหลือจากรัชทายาท นางโชคดียิ่งนัก ทั้งมารดาของนางด้วย เสี่ยวจูก็เช่นกัน พวกนางทั้งสามหมายจะไปใช้ชีวิตอยู่บนหมู่บ้านหุบเขาที่ไกลแสนไกล นายหญิงอวี้หลันมองท้องบุตรสาวที่ป่องขึ้นในใจก็ก่นด่าอี้เล่อเซวียนไม่มีชิ้นดี“เจ้าลืมความทุกข์เถอะลุกข้า ต่อไปนี้ พวกเราจะไปเริ่มต้นชีวิตใหม่” มืองามกุมมือบุตรสาวไว้ มู่เสี่ยวม่านหมดทุกข์เสียทีกับบุรุษหยาบช้าอย่างอี้เล่อเซวียนบุรุษสวมชุดแดงควบอาชามุ่งมาในค่ายทหาร กระโดดลงจากหลังอาชาเข้าไปในกระโจมพบเพียงความว่างเปล่านางไปจากเขาแล้ว ในตอนนั้นฝนห่าใหญ่ได้ตกลงมาอย่างหนัก อี้เล่อเซวียนนั่งคุกเข่าบนพื้นท่ามกลางสายฝนที่เย็นเฉียบ ภาพเหตุการณ์ในวันต่าง ๆ ที่เขาทำร้ายนางผุดขึ้นมาในหัว“มู่เสี่ยวม่าน ข้าขอโทษ”หลายเดือนต่อมามู่เสี่ยวม่านได้คลอดบุตรชายเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ในตอนนี้นางมีความสุขกับเสี่ยวเปาบุตรชายของนางนัก เรื่องในอดีตรัชทายาทส่งพิราบมาบอกนางว่า นางไร้มลทิน นางไม่มีความผิดอี้เหมยเซียนกลับมาแล้ว เหรินเหมี่ยวเข้าคุกหลวง อี้เล่อเซวียนกลายเป็นเทพสงครามที่เย็นชา ทุกอย่างเป็นเยี่ยงนี้ดีแล้วหมู่บ้านบนหุบเขาร