Todos os capítulos de เสิ่นชีมารดาของวายร้ายทั้งสามจอมป่วนในจวนอ๋อง: Capítulo 81 - Capítulo 90

ความหนาวเหน็บกัดกินไปถึงกระดูกนั่นคือความรู้สึกแรกที่เจียงเปาเปาสัมผัสได้เมื่อลืมตาตื่นขึ้นมา กลิ่นอับชื้นของดินและเชื้อราชวนให้สะอิดสะเอียนลอยมาแตะจมูกเด็กหญิงกะพริบตาถี่ๆ เพื่อปรับโฟกัสสายตา เพดานเบื้องบนไม่ใช่ฝ้าเพดานสีขาวสะอาดตาในคอนโดมิเนียมหรูยุคปัจจุบัน แต่เป็นคานไม้ผุพังที่มีหยากไย่เกาะเต็มไปหมด ผนังห้องทำจากดินอัดที่ไม่สามารถกันลมหนาวจากภายนอกได้เลย ลมหวีดหวิวลอดผ่านรอยแตกเข้ามาบาดผิวเนื้อจนเจ็บแสบ"นางตัวดี หล่อนกล้าขโมยไข่ไก่ของฉันเหรอ"เสียงตวาดแหลมสูงดังทะลุเข้ามาในโสตประสาท เสียงนี้ช่างคุ้นหูเหลือเกินเป็นเสียงที่เปาเปาไม่มีวันลืมไปชั่วชีวิต เสียงของย่าเจียง หญิงชราใจร้ายผู้เป็นดั่งฝันร้ายในวัยเด็กของเธอเปาเปาก้มลงมองมือตัวเอง มันไม่ใช่เรียวมือของผู้ใหญ่ที่ผ่านการทำงานหนักในยุค 2024 อีกต่อไป แต่เป็นมือน้อยๆ ผอมแห้งจนเห็นข้อกระดูก ผิวหนังแตกเป็นขุยเพราะความหนาวและขาดสารอาหารนี่เธอย้อนเวลากลับมาจริงๆ หรือกลับมาในร่างของตัวเองตอนอายุแปดขวบ ช่วงเวลาที่เลวร้ายที่สุดในชีวิต"ไม่ได้ขโมยนะจ๊ะ ฉันแค่จะเอาไปให้เปาเปา แกตัวร้อนจี๋เลย" เสียงร้องไห้ปานจะขาดใจดังขึ้นขัดความคิดของเ

เจียงเปาเปานั่งนิ่งอยู่บนแคร่ไม้ไผ่ มองดูหยูหลิน ป้าสะใภ้รองที่ยืนค้ำเอวทำหน้ายักษ์อยู่หน้าประตู แทนที่จะหวาดกลัว เด็กหญิงกลับแสยะยิ้มบางเบาที่มุมปาก"ป้ารอง ฉันเพิ่งโดนย่าตบจนหน้ามืด ป้าจะให้ฉันไปเทกระโถนตอนนี้ก็ได้ แต่ถ้าฉันหน้ามืดเป็นลมทำกระโถนดินเผาใบโปรดของย่าแตก ป้าจะเป็นคนรับผิดชอบซื้อใบใหม่คืนย่าใช่ไหม"หยูหลินชะงักกึกทันที กระโถนใบนั้นเป็นสมบัติเก่าแก่ที่แม่สามีหวงแหนยิ่งชีพ ถ้าทำแตกขึ้นมา คนที่จะโดนด่าจนหูชาคงหนีไม่พ้นคนสั่งอย่างเธอ แถมหล่อนยังขี้งกยิ่งกว่าเกลือรักษาเนื้อ จะให้ควักเงินซื้อของใช้คืนแม่สามีคงเป็นเรื่องฝันกลางวัน"นังเด็กนี่ ปากดีนักนะ ก็ได้ วันนี้ฉันจะเว้นให้แกสักวัน แต่ถ้าแม่แกกลับมาเมื่อไหร่ บอกให้มันไปจัดการให้เรียบร้อยด้วย อย่าให้มีกลิ่นเหม็นลอยไปเข้าจมูกแม่สามีเชียว"หยูหลินสะบัดหน้าเดินกระแทกส้นเท้าจากไปพร้อมเสียงบ่นงึมงำเจียงเปาเปาถอนหายใจอย่างโล่งอก ร่างกายเด็กแปดขวบนี้อ่อนแอเกินกว่าจะไปต่อกรกับแรงผู้ใหญ่ได้จริงๆ เธอต้องรีบฟื้นฟูร่างกายให้เร็วที่สุดไม่นานนัก ประตูห้องก็เปิดออกอีกครั้ง เสิ่นจูเดินโซซัดโซเซเข้ามา มือไม้แดงเถือกจากการแช่น้ำเย็นซักผ้ากอง

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ณ ลานหน้าทึ่ทำการกองพลน้อยประจำหมู่บ้านชาวบ้านร้านตลาดต่างพากันมามุงดูเหตุการณ์ด้วยความอยากรู้อยากเห็น ย่าเจียงยืนหน้าดำคร่ำเครียดอยู่กลางวงล้อม ข้างกายคือหยูหลินที่มีผ้าพันแผลพันรอบหัวเข่าและฝ่ามือ ร้องโอดโอยสำออยเกินจริง"หัวหน้าหมู่บ้าน ท่านต้องให้ความเป็นธรรมกับสะใภ้รองของฉันนะ นังเด็กเปาเปามันวางกับดักทำร้ายป้าของมัน จิตใจโหดเหี้ยมอำมหิตตั้งแต่เด็ก" ย่าเจียงเปิดฉากฟ้องร้องก่อนด้วยเสียงอันดัง หวังชิงความได้เปรียบหัวหน้าหมู่บ้านสูบยาสูบมวนใบจาก พ่นควันสีเทาจางๆ ออกมาแล้วปรายตามองไปที่คู่กรณีอีกฝั่งเสิ่นจูนั่งก้มหน้าตัวสั่นงันงก โดยมีเจียงเปาเปาตัวน้อยยืนบังหน้ามารดาไว้ แววตาของเด็กหญิงแดงช้ำเหมือนผ่านการร้องไหมาทั้งคืน ร่างกายผอมโซในชุดเสื้อผ้าเก่าขาดวิ่นทำให้ผู้พบเห็นอดเวทนาไม่ได้"เปาเปา ย่าของเอ็งบอกว่าเอ็งวางกับดักทำร้ายป้า จริงหรือไม่" หัวหน้าหมู่บ้านถามเสียงเข้มเปาเปาสูดน้ำมูกเสียงดัง แล้วเงยหน้าขึ้นตอบด้วยน้ำเสียงสั่นเครือแต่ชัดเจน"คุณปู่หัวหน้าหมู่บ้านจ๋า เก้าอี้ตัวนั้นขาหักตั้งนานแล้ว แม่บอกว่าซ่อมไม่ได้เลยวางพิงตู้ไว้ ส่วนเศษถ้วยดินเผา หนูทำแตกเม

แสงแดดอ่อนๆ ยามสายพอจะช่วยบรรเทาความหนาวเย็นลงได้บ้าง เจียงเปาเปาบอกลาแม่โดยอ้างว่าจะขึ้นเขาไปเก็บฟืนและหาผักป่ามาทำแกงจืด แม้เสิ่นจูจะเป็นห่วงแต่ก็ไม่อาจห้ามลูกสาวที่มีแววตามุ่งมั่นได้ นางกำชับให้ลูกระวังตัวและรีบกลับเปาเปาสะพายตะกร้าไม้ไผ่ใบเก่าเดินมุ่งหน้าขึ้นภูเขาหลังหมู่บ้าน ร่างเล็กเดินฝ่ากองหิมะที่เริ่มละลายจนรองเท้าผ้าใบเปียกชุ่ม แต่จิตใจของเธอกลับเบิกบานยิ่งนักเมื่อเดินลึกเข้าไปจนแน่ใจว่าลับตาคน เปาเปาก็เริ่มปฏิบัติการทันทีเธอวักน้ำวิเศษจากในมิติออกมาใส่ในกะลามะพร้าวที่เตรียมมา แล้ววางล่อไว้ใกล้กับพุ่มไม้หนาทึบ กลิ่นหอมสดชื่นของน้ำวิเศษไม่เพียงแต่ดึงดูดมนุษย์ แต่ยังมีผลกับสัตว์น้อยใหญ่ด้วยเพียงไม่กี่อึดใจ ไก่ป่าขนสีสวยตัวอ้วนพีตัวหนึ่งก็โผล่หัวออกมาจากพุ่มไม้ มันทำจมูกฟุดฟิดดมกลิ่นหอมยวนใจ ก่อนจะจิกกินน้ำในกะลาอย่างกระหายเปาเปารอจังหวะที่ไก่ป่ากำลังเพลิดเพลิน หยิบก้อนหินขนาดเหมาะมือขึ้นมา เล็งเป้าด้วยสายตาแม่นยำโป๊กก้อนหินกระแทกเข้าที่หัวไก่ป่าอย่างจัง มันกระตุกสองสามทีแล้วแน่นิ่งไป"เสร็จโจร" เปาเปายิ้มร่า วิ่งไปคว้าไก่ป่าตัวนั้นโยนเข้าในมิติเก็บของทันที ไก่ตัวนี้หนัก

เช้าวันนี้อากาศดูแจ่มใสเป็นพิเศษ ท้องฟ้าเปิดโล่งไร้เมฆหมอก แสงแดดสาดส่องลงมากระทบหิมะขาวโพลนจนแสบตา เสิ่นจูแต่งตัวด้วยเสื้อผ้าชุดที่ดีที่สุดเท่าที่มี (ซึ่งก็ยังมีรอยปะชุนอยู่ดี) เพื่อเตรียมตัวพาเจียงเปาเปาเข้าเมืองไปหาลู่ทางทำมาหากินตามที่ลูกสาวบอก"แม่จ๊ะ วันนี้เราจะไปดูราคาผ้าเช็ดหน้ากับรองเท้ากันนะจ๊ะ เผื่อแม่จะรับจ้างเย็บผ้าได้" เปาเปาพูดเจื้อยแจ้วขณะช่วยแม่จัดทรงผมเสิ่นจูยิ้มรับ ถึงแม้ในใจจะยังกังวลเรื่องเงินค่ารถ แต่ความกระตือรือร้นของลูกสาวทำให้ปฏิเสธไม่ลงขณะที่สองแม่ลูกกำลังจะก้าวเท้าออกจากประตูรั้วบ้าน เสียงเรียกของย่าเจียงก็ดังขัดจังหวะขึ้นเสียก่อน"จะไปไหนกัน!"เสิ่นจูสะดุ้งเฮือก รีบหันกลับไปก้มหน้าตอบ "ฉัน... ฉันจะพาเปาเปาไปเยี่ยมญาติห่างๆ ที่ในเมืองจ้ะแม่ เผื่อเขาจะช่วยหางานให้ฉันทำได้บ้าง"นี่เป็นข้ออ้างที่เปาเปาเตรียมไว้ให้ย่าเจียงหรี่ตามองสองแม่ลูก สายตากวาดมองเจียงเปาเปาตั้งแต่หัวจรดเท้า วันนี้หลานสาวคนเล็กดูหน้าตาสดใส ผิวพรรณที่เคยแห้งกร้านเริ่มมีน้ำมีนวลขึ้น แก้มเริ่มมีสีเลือดฝาด ดูน่ารักน่าเอ็นดูผิดหูผิดตา"เออ ไปก็รีบไปรีบกลับ อย่าไปก่อเรื่องให้ขายขี้หน้าล่ะ"ผ