جميع فصول : الفصل -الفصل 110

เช้าตรู่วันเปิดตัวรถเข็นคันใหม่ เจียงเปาเปาตื่นขึ้นมาด้วยความมุ่งมั่น วันนี้ไม่ใช่วันขายของธรรมดา แต่เป็นวันประกาศศักดาว่าสองแม่ลูกตระกูลเสิ่นและเจียงมีดีกว่าที่ใครคิดเด็กหญิงมองดูมารดาที่กำลังง่วนอยู่หน้ากระจกบานเล็ก ผิวพรรณของเสิ่นจูที่เคยหมองคล้ำและหยาบกร้านจากการทำงานหนัก บัดนี้เริ่มขาวผ่องและเนียนละเอียดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ผลพวงจากการดื่มน้ำวิเศษติดต่อกันหลายวัน ผสมกับความสบายใจที่ได้หลุดพ้นจากความเครียด ทำให้ความงามที่ซ่อนอยู่เริ่มฉายแสง"แม่จ๊ะ วันนี้แม่ต้องสวยที่สุดในตลาดนะจ๊ะ" เปาเปาพูดพลางวิ่งไปหยิบหวีไม้มาช่วยสางผมให้แม่"จะสวยไปอวดใครกันลูก แม่เป็นแม่ค้าขายขนมนะ ไม่ใช่นางเอกงิ้ว" เสิ่นจูหัวเราะเขินๆ"อวดลูกค้าสิจ๊ะ แล้วก็อวดพวกคนตาถั่วที่เคยดูถูกแม่ด้วย"เปาเปาจัดการเกล้าผมให้แม่เป็นมวยต่ำแบบเรียบหรู ปักปิ่นไม้แกะสลักรูปดอกเหมยที่หลินเฟิงแอบฝากมาให้เมื่อวันก่อน แล้วบังคับให้แม่ทาแป้งฝุ่นบางๆ และแตะสีแดงจากกระดาษชาดที่ริมฝีปากเล็กน้อยเมื่อเสิ่นจูหันกลับมา เจียงเปาเปาถึงกับปรบมือรัว"โอ้โห! นี่ใช่แม่หนูจริงๆ หรือจ๊ะ นึกว่านางฟ้าลงมาโปรด สวยจนจำแทบไม่ได้เลย"เสิ่นจูในวันนี้

เช้าตรู่วันใหม่ที่สดใส เจียงเปาเปาตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกไม่สบายใจแปลกๆ สัญชาตญาณบางอย่างเตือนว่ามีสิ่งผิดปกติเกิดขึ้นที่หน้าบ้านเด็กหญิงรีบวิ่งออกไปดูที่โอ่งน้ำใบใหญ่ข้างกระต๊อบ ซึ่งเป็นหัวใจสำคัญของการทำน้ำเต้าหู้และขนมไข่ ทันทีที่เปิดฝาโอ่งไม้ไผ่ออก กลิ่นฉุนกึกของสารเคมีบางอย่างก็พุ่งเข้าจมูกจนต้องผงะ"น้ำมันก๊าด!"เปาเปาอุทานเสียงเบา มองดูคราบน้ำมันวาววับที่ลอยฟ่องอยู่บนผิวน้ำใสสะอาด น้ำในโอ่งนี้ถูกวางยา!ถ้าเธอไม่เอะใจและตักน้ำนี้ไปทำน้ำเต้าหู้หรือขนมไข่ขาย ลูกค้าคงปวดท้องหรืออาเจียนกันระนาว ชื่อเสียงร้านที่เพิ่งสร้างมาคงพังพินาศในพริบตา และดีไม่ดีแม่ของเธออาจจะโดนตำรวจจับข้อหาขายอาหารเป็นพิษ"เลวระยำจริงๆ"เปาเปากัดฟันกรอด นึกถึงเงาตะคุ่มเมื่อคืน คนที่ทำแบบนี้ได้ต้องมีจิตใจอิจฉาริษยาและอำมหิตเกินคน จะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากคนบ้านตระกูลเจียง ฝีมือแบบนี้ดูเหมือนจะเป็นลุงรองขี้เมา หรือไม่ก็ป้าสะใภ้ใหญ่ขี้อิจฉาโชคดีที่เธอมีมิติลับเปาเปารีบถ่ายเทน้ำเปื้อนน้ำมันก๊าดทั้งหมดทิ้งไปที่ร่องน้ำหลังบ้านแล้วใช้น้ำวิเศษจากในมิติออกมาล้างโอ่งจนสะอาดเอี่ยมอ่อง ก่อนจะเติมน้ำวิเศษลงไปใหม่จนเต็ม

ภายในห้องครัวของบ้านตระกูลเจียงที่เต็มไปด้วยคราบเขม่าควัน เจียงลี่ยืนกอดอกสั่งการพี่สะใภ้ทั้งสองราวกับผู้คุมนักโทษ"ใส่ไข่ให้น้อยลงอีก! แป้งน่ะใส่เข้าไปเยอะๆ แล้วก็น้ำตาลทรายแดงมันแพง ใช้ ขัณฑสกร ดีน้ำตาลแทน หวานเหมือนกันแต่ถูกกว่าร้อยเท่า" เจียงลี่สั่งเสียงเขียวเมิ่งอี้และหยูหลินหน้ามันย่องง่วนอยู่หน้าเตา ทั้งสองคนเหงื่อตกพลั่กๆ ขณะพยายามทำ "ขนมไข่" เลียนแบบสูตรของเสิ่นจู ตามคำบัญชาของน้องสามีผู้มีการศึกษา"อาลี่ แต่ถ้าใส่น้ำเยอะขนาดนี้ ขนมมันจะไม่ฟูนะ แถมกลิ่นคาวไข่ก็แรงด้วย" เมิ่งอี้ท้วงติง นางเคยแอบดูเสิ่นจูทำขนมมาก่อน พอจะรู้ว่าต้องใช้ไข่ล้วนๆ ถึงจะอร่อย"พี่อย่ามาอวดรู้หน่อยเลย" เจียงลี่เชิดหน้า "ชาวบ้านพวกนั้นลิ้นจระเข้จะตาย แยกไม่ออกหรอกว่าอันไหนของดีของเลว ขอแค่หวานๆ มันๆ ราคาถูกๆ พวกมันก็ซื้อกันแล้ว เป้าหมายของเราคือแย่งลูกค้าและทำลายร้านนังเสิ่นจูให้ย่อยยับ ไม่ใช่ทำขนมส่งประกวด"ย่าเจียงนั่งนับเงินลงทุนก้อนสุดท้ายที่ขูดรีดมาจากเจียงซัว เงินที่ซ่อนไว้และยังไม่ได้ใช้กินเหล้านางมองดูขนมไข่หน้าตาบิดเบี้ยว สีซีดเซียว และมีกลิ่นตุๆ ที่เพิ่งนึ่งเสร็จ"มันจะขายได้แน่เหรอลูก หน้าตา

กิจการร้าน "ครัวเสิ่นจู" ดำเนินไปได้อย่างสวยงามเกินความคาดหมาย เพียงเปิดร้านได้ไม่ถึงเดือน เสิ่นจูก็สามารถคืนทุนค่าตกแต่งร้านได้ทั้งหมด และเริ่มมีเงินเก็บก้อนโตนอนนิ่งอยู่ในบัญชีธนาคารเที่ยงวันนี้ ลูกค้าแน่นร้านจนแทบไม่มีที่เดิน กลิ่นหอมของบะหมี่เนื้อตุ๋นสูตรลับ ใส่น้ำวิเศษ ลอยอบอวล ผสมกับเสียงพูดคุยจอแจอย่างมีความสุข เสิ่นจูในชุดเถ้าแก่เนี้ยสวยสง่ายืนคิดเงินอยู่ที่เคาน์เตอร์ด้วยรอยยิ้มแต่ทว่า ความสงบสุขมักอยู่ได้ไม่นาน"เฮ้ย! หลีกไป! กูจะเข้าไปหาเจ้าของร้าน!"เสียงตะโกนหยาบคายดังมาจากหน้าร้าน พร้อมกับร่างผอมโซของชายวัยกลางคนในชุดสกปรกมอมแมมที่เดินเบียดลูกค้าเข้ามา กลิ่นตัวเหม็นเปรี้ยวของเขาทำให้ลูกค้าหลายคนต้องยกมือปิดจมูกด้วยความรังเกียจเจียงฉงมาถึงแล้วหลังจากได้รับจดหมายยุยงจากเจียงลี่ ความโลภก็บังตาจนลืมความกลัวคุกตะราง เขารีบเดินทางกลับมาจากที่ซ่อนตัวทันทีที่รู้ข่าวว่าอดีตเมียรวยล้นฟ้า"เสิ่นจู! นังเสิ่นจู! ออกมาหากูเดี๋ยวนี้!" เจียงฉงตะโกนลั่นร้าน ตบโต๊ะเก็บเงินดัง ปังเสิ่นจูเงยหน้าขึ้นจากสมุดบัญชี ทันทีที่เห็นหน้าอดีตสามี แววตาของนางไม่ได้มีความกลัวหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงค

เสียงประทัดหมื่นนัดดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วอำเภอ ควันสีขาวลอยคลุ้งพร้อมกับกลิ่นดินปืนที่หอมอบอวล วันนี้คือวันมงคลสมรสระหว่าง หลินเฟิง นายทหารหนุ่มอนาคตไกล และ เสิ่นจู เถ้าแก่เนี้ยร้านอาหารชื่อดังร้าน "ครัวเสิ่นจู" ถูกเนรมิตให้เป็นสถานที่จัดงานเลี้ยงที่ดูหรูหราและอบอุ่น ตัวอักษร "ซังฮี้" ความสุขคู่ สีแดงตัวใหญ่ถูกติดไว้ทั่วร้าน โคมไฟสีแดงส่องสว่าง แขกเหรื่อมากมายทั้งนายทหาร เพื่อนบ้าน และลูกค้าขาประจำต่างมาร่วมแสดงความยินดีอย่างคับคั่งเสิ่นจูอยู่ในชุดเจ้าสาวกี่เพ้าสีแดงสดที่ตัดเย็บด้วยฝีมือตัวเอง โดยมีจักรเย็บผ้าสินสอดเป็นตัวช่วยขับผิวขาวผ่องให้ดูเปล่งประกายราวกับไข่มุกเม็ดงาม ใบหน้าแต้มเครื่องสำอางบางเบาแต่ดูสวยสะกดทุกสายตา"แม่สวยที่สุดในโลกเลยจ้ะ" เจียงเปาเปาในชุดกระโปรงสีชมพูฟูฟ่องวิ่งเข้ามากอดเอวแม่"ลูกสาวแม่ก็น่ารักที่สุดจ้ะ" เสิ่นจูยิ้มหวาน หัวใจพองโตด้วยความสุขที่แท้จริงแต่ในมุมมืดหน้าร้าน รถเก๋งเก่าๆ คันหนึ่งแล่นมาจอดเงียบๆ เจียงลี่ก้าวลงมาจากรถในชุดเดรสสีขาวที่ดูสุภาพเรียบร้อย แต่แววตาซ่อนมีดโกนไว้ นางถือถาดไม้ที่มีกาน้ำชาและถ้วยชาเคลือบใบสวยมาด้วย โดยมีเจียงฉงเดินตามหลังมา