Todos os capítulos de เสิ่นชีมารดาของวายร้ายทั้งสามจอมป่วนในจวนอ๋อง: Capítulo 61 - Capítulo 70

แสงอรุณส่องผ่านเข้ามาในม่านมุ้งสือเหมยเซียงกะพริบตาถี่ เมื่อคืนเหตุการณ์เลวร้ายได้เกิดขึ้นกับนางเมื่อคืนรอยเลือดบนผ้าปูบ่งชัด ว่านางมิได้ฝันไป ส่วนคนที่ทำร้ายนางยังคงนอนนิ่ง สือเหมยเซียงลุกจากเตียงไปเพียงไม่กี่ก้าวก็ล้มลง “เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง” เขารู้สึกตัวตอนนางลุกขึ้น “ข้าไม่เป็นไร” นางไม่อยากจะมองหน้าเขา ชายหนุ่มจะประคองนางลุกขึ้น “ไม่ต้อง” “อวดเก่งขนาดนี้ คงมีแรงเดิน” รัชทายาทสวมอาภรณ์แล้วเดินออกไป โอวหยางหลิงเซียนไม่คิดว่าเหตุการณ์นั้นจะเกิดขึ้น ถ้าไม่เพราะยาปลุกกำหนัด เขาไม่มีทางทำเรื่องเยี่ยงนั้น เรื่องนี้ต้องโทษชายารอง ชายหนุ่มมุ่งหน้ามาที่สวนดอกไม้ “อาเหิง” ไม่นานอาเหิงปรากฏตัวขึ้น “รัชทายาท” “อาเหิง ชายารองนางทำร้ายข้าเกือบตาย เมื่อคืนนางใช้ยาปลุกกำหนัด ข้าขอมอบนางให้เจ้าแล้วกัน” “ท่าน” “ต่อไปนี้นางจะเป็นฮูหยินของเจ้า อีกไม่นานข้าจะหย่ากับนาง” “ขอรับ” อาเหิงไม่ดีใจเลยแม้แต่น้อย ที่จะได้ภรรยาเยี่ยงชายารอง สตรีเยี่ยงเสิ่นฟางไม่เหมาะกับเ

สือเหมยเซียงที่ตัวเตี้ยมาก นางสูงประมาณเพียงแค่หน้าอกของเขาเท่านั้น หญิงสาวพยายามเขย่งปลายเท้าเพื่อให้สูงและแย่งถุงหอมของนางมาให้ได้ ชายหนุ่มเผยอยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย “แน่จริง เจ้าก็แย่งให้ได้สิ” สูงขนาดนั้นจะแย่งได้อย่างไร ลำแขนใหญ่ยกขึ้นอย่างสูง สือเหมยเซียงกระโดดตั้งหลายครั้ง ก็ยังแย่งถุงหอมจากเขาไม่ได้ “เอามานะ” นางกระโดดขึ้นอย่างสูงจนแย่งถุงหอมจากเขาได้สำเร็จ แต่ทว่าร่างบางเสียทรง หมายจะล้มลงไปกองกับพื้น แขนที่แข็งแกร่งรับนางไว้ได้ทัน จมูกรัชทายาทปะทะกับแก้มงามเข้าอย่างจัง “ปล่อยนะคนบ้า” รัชทายาทรีบปล่อยนาง อมยิ้มแทบมิหุบ “ข้าไม่กวนเจ้าแล้ว คืนนี้เจ้าพักผ่อน วันพรุ่งออกเดินทางไปเมืองลั่วกัน” “ไปทำไม” “เจ้าไม่ต้องรู้” กล่าวจบรัชทายาทสาวเท้าออกไป สือเหมยเซียงคิดในใจว่าเหตุใดต้องไปเมืองลั่วด้วยเล่า เกิดอะไรขึ้น… พิราบสื่อสารถูกส่งออกไปยามค่ำคืน ในเรือนขนาดใหญ่ บุรุษร่างหนานั่งที่เก้าอี้จันทร์หอม มือหนาจับจอกสุรา กระดกเข้าปากอย่างอารมณ์ดี “เรียนท่านอ๋องพิราบส่งไปแล้วขอรับ” อ๋อง

“รัชทายาท” เหล่าองค์ชายสามตามมาพบพอดี สือเหมยเซียงมองอาจูที่อยู่ในอ้อมอกองค์ชาสาม เกิดอะไรขึ้น “อาจู” “นางช่วยข้าไว้” องค์ชายสามเอ่ยขึ้นมองคนในออ้อมอก เมื่อทุกคนปลอดภัย รัชทายาทสั่งทหารนำตัวนายอำเภอจางออกจาถ้ำมา จากนั้นมุ่งกลับที่เมืองลั่ว เขาส่งพิราบสื่อสารบอกเรื่องราวต่าง ๆ ให้แก่ฮ่องเต้ เป็นที่เรียบร้อย ร่างงามนอนบนเตียงสือเหมยเซียงมองหน้าสาวใช้ที่ซีดเซียวไม่คิดว่า อาจูจะรับกระบี่แทนองค์ชายสาม สาวใช้ของนางช่างใจกล้านัก “คุณหนู” อาจูลืมตาขึ้น “เจ้าฟื้นแล้ว” สือเหมยเซียงพลันโล่งอก จังหวะนั้นองค์ชายสามสาวเท้าเข้ามาพอดี สือเหมยเซียงมองออกพอจะรู้ว่าองค์ชายสามคิดยังไงกับอาจู แต่วาสนาอาจูคงต้องเป็นเพียงอนุขององค์ชายสามเท่านั้น สือเหมยเซียงจะไม่ยุ่งเกี่ยว ให้สาวใช้ของนางจัดการปัญหาหัวใจเองแล้วกัน คิดได้กระนั้นสือเหมยเซียงจึงล่าถอยออกมา ปล่อยให้ทั้งสองได้พูดคุยกัน สวนดอกไม้ สือเหมยเซียงนั่งที่ม้าหินอ่อน เรื่องวันนี้ในตอนที่รัชทายาทกำลังจะโดนแทง นางเป็นห่วงเขาจริง ๆ ตอนนี้รัชทายาทเข้ามาในหัวใจนางตอนไหนก็มิรู้

“แย่แล้วเจ้าค่ะ นายหญิง คุณหนูกระโดดสระบัวเจ้าค่ะ” สาวใช้เข้ามารายงานนายหญิงของจวนอี้ หรืออวี้หลันที่เป็นฮูหยินของอี้เพย ตอนนี้นายท่านอี้เพยได้เสียชีวิตไปนานแล้วกิจการตระกูลอี้ร้านค้าผ้าแพรจึงตกมาเป็นของอวี้หลันกับบุตรสาวของนาง อี้เพยมีบุตรชายหนึ่งคนหายไปเมื่อห้าปีก่อน ได้ข่าวว่าอี้เล่อเซวียนอยู่ในกองทัพทหารบัดนี้ได้เป็นท่านแม่ทัพใหญ่ของแว่นแคว้น แคว้นฉิน นายหญิงอวี้หลันนั่งบนรถเข็นเกิดความกลัวขึ้นมา เรื่องในอดีตที่บุตรสาวของนางทำร้ายอี้เหมยเซียนจนตกหน้าผาตาย ทำให้นางเป็นห่วงบุตรสาว จึงเร่งให้มู่เสี่ยวม่านเร่งแต่งงานออกไป แต่ไม่คิดว่าบุตรสาวของนางจะสิ้นคิดกระโดดน้ำหวังฆ่าตัวตาย นางผู้เป็นมารดาหาทางออกให้บุตรสาว ไยบุตรสาวถึงโง่เขลาเยี่ยงนี้ ถ้าเกิดอี้เล่อเซวียนกลับมาแล้วมาทำร้ายบุตรสาวของนางเล่าจะทำอย่างไรดี “เหลือเวลาอีกหนึ่งชั่วยามเท่านั้น เกี้ยวเจ้าบ่าวก็จะมารับแล้ว พาข้าไปหานาง” นายหญิงอวี้หลันสั่งให้สาวใช้เข็นนางมุ่งหน้ามาที่เรือนของบุตรสาว นางแค่มาเอาสินเดิมให้บุตรสาวแค่นั้น ไม่คิดจริง ๆ อี้เสี่ยวม่านจะคิดสั้น ร่างบางนอนบนเตียงดวงหน้าซีดเซียว

ย่ามบ่ายคล้อยมู่เสี่ยวม่านกำลังเก็บอาภรณ์ วันพรุ่งนางจะต้องไปที่ค่ายทหารกับคนผู้นั้น เกิดมานางมิเคยต้องปรนนิบัติผู้อื่นเลย ในโลกปัจจุบันนางเป็นถึงลูกคุณหนูด้วยซ้ำ“คุณหนูท่านต้องไปค่ายทหารบ่าวใจหาย” เสี่ยวจูเก็บอาภรณ์ใส่ห่อผ้าให้เจ้านาย“ข้ามิเป็นไร”“ม่านเอ๋อร์” นายหญิงอวี้หลันเข็นรถเข็นเข้ามาในเรือนนอนบุตรสาว“เจ้าออกไปก่อน” นายหญิงอวี้หลันไล่สาวใช้ออกไป คล้อยหลังสาวใช้“ท่านแม่มีอันใด”“เจ้าแน่ใจรึ ว่าจะเป็นสาวใช้ของอี้เล่อเซวียน”“มีทางเลือกอื่นด้วยหรือเจ้าคะ” มู่เสี่ยวม่านคิดหนัก อยากจะกลับไปโลกปัจจุบันก็ทำมิได้ อวี้หลันสงสารบุตรสาวตัวเองเหลือเกิน“นายหญิงเจ้าคะ แม่นางอวี้เซียงมาขอพบเจ้าค่ะ” อวี้เซียงอย่างนั้นรึ แสดงว่าอี้เล่อเซวียนคงส่งคนไปทวงหนี้แล้วกระมังศาลาแปดเซียนสตรีร่างบางใบหน้านั้นพอกด้วยเครื่องประทินโฉม ดวงหน้าบิดเบี้ยวอย่างมิพอใจ อวี้เซียงมาหาพี่สาวเพื่อต้องการที่จะยืมเงิน“พี่หญิง” อวี้เซียงเห็นพี่สาวเข้ามาในศาลาพร้อมกับสาวใช้เข็นรถเข็นให้“เจ้ามีอันใด” นายหญิงอวี้หลันแกล้งถาม“จะมีอะไรเล่า ก็ลูกเลี้ยงของท่านไปทวงหนี้ข้าจนหมดตัวเมื่อตอนเช้า ทำให้ข้ามิมีเงินติดตัวเลยแ