All Chapters of กุหลาบสีน้ำเงิน : Chapter 51 - Chapter 60

เบลมองสถานที่รอบข้าง เขาพาเธอมาสนามบินสุวรรณภูมิ ‘ทำไมกัน’ เขาเอื้อมไปหยิบบางอย่างในเก้และยื่นมาส่งให้เธอ            “พาสปอร์ต” เบลเบิกตามองและก็ต้องเบิกตากว้าง เมื่อมีตั๋วเครื่องบินเที่ยวไป “ญี่ปุ่น”            “ใช่ ฉันจะส่งเธอไปญี่ปุ่น”            “นานมั้ยคะ”            “ก็แล้วแต่มุมมอง”            “เบลไม่ไป”            “ฉันไม่ได้ขอร้อง แต่เป็นมันเป็นสิ่งที่ฉันต้องการ และเธอมีหน้าที่ต้องทำตาม”            “มันจะเกินไปแล้วนะคะ ประเทศนี้ไม่ใช่ของคุณรว

“ก็หมายความว่า อย่าเอ่ยชื่อนี้กับผม และผมขอสั่งให้คุณเลิกพยายามติดต่อกับเบล” คุณแป้งเข้าใจไม่ถามถึงเหตุผล ทำให้กลางหลี่ตามอง “เบลคงเล่าให้คุณฟังสินะ หวังว่าคุณคงไม่ได้เป็นใจกับเบลหรอกนะ”            “นี่คุณกลางคิดจริงๆ หรือคะว่าเบลเป็นคนแบบนั้น”            “ผมไม่ได้สนิทกับคุณแป้งมากนัก ส่วนเบลก็รู้จักกันไม่นานนัก ผมคงไม่ได้รู้จักตัวตนจริงๆ ของเขา ก็แค่ผู้หญิงที่ได้มาง่ายๆ” คุณแป้งสูดลมหายใจเข้าปอดยาวๆเป็นครั้งแรก และเธอต้องนิ่งเพราะยิ่งพูดไปก็มีแต่เข้าตัว            “คุณเลยเชื่อเพื่อนของคุณมากกว่า” คุณแป้งยิ้มเล็กน้อย “ดิฉันจะไม่ยุ่งเรื่องนี้ค่ะ” คุณแป้งพูดจบก็เดินจากไป กลางไม่พอใจแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ เขาได้แต่ขุ่นมัวและเดินขึ้นห้องของตัวเองไป            พรึ่บ! กลางนิ่

ต่อจากนั้นเบลไม่สนิทกับใครเกินขอบเขตที่ถูกกำหนด เธอเรียนรู้ที่จะไปไหนต่อไหนเพียงลำพัง จนกระทั่ง...วันเวลาผ่านไปปีแล้วปีเล่า เบลทำตัวอยู่ในกรอบแค่ไม่ข้องแวะกับผู้ชายคนไหน เธอก็จะไม่ต้องได้รับการ กวนใจให้ต้องขุ่นมัว เบลใช้เวลาอยู่ที่ญี่ปุ่นถึงห้าปี เธอใช้เวลาสี่ปีในการเรียนที่สถาบันบุนกะ จนเธอจบมีแบรนด์เล็กๆเป็นของตัวเองในที่สุด            “แม่ ย้ายนะคะ เบลอยากให้แม่อยู่สบาย เบลหาบ้านให้แม่แล้ว เบลคุยกับลุงแล้วค่ะ” เบลติดต่อทางบ้านเมื่อเธอซื้อบ้านให้แม่เพื่อออกจากที่เดิม ไม่ใช่เพียงแค่ให้แม่เธอสบาย เบลยังมีความต้องการอย่างอื่นแฝงไว้ด้วย แม้ความต้องการอย่างหลังดูเหมือนจะเป็นการคิดเข้าข้างตัวเองก็ตาม แต่เบลก็ต้องการกันไว้ดีกว่า            เบลวัยยี่สิบสี่ที่มีดีกรีมาจากสถาบันชื่อดังในญี่ปุ่น แม้เธอจะไม่ได้เข้าร่วมประกวดผลงานสร้างชื่อเสียง แต่เธอก็สร้างแบรนด์ออกแบบสินค้าขายผ่านออนไลน์จนเป็นที่รู้จักในกลุ่มเล็กๆที่พอให้เธอมีรายได้เพิ่มจากที่ได้รับเป็นประ

สามเดือนต่อมา...โฟว์ยิ้มเมื่อเห็นว่าหุ้นส่วนรุ่นน้องในช่วงสองสามสัปดาห์นี้เปลี่ยนไปมาก เบลตกลงคบหากับมอสอีกครั้ง ถึงขั้นที่ว่าเธอพามอสไปรู้จักกับแม่ซึ่งทำให้มอสดีใจเป็นอย่างยิ่ง            แต่ในทุกๆคืน ภาพครอบครัวสามพ่อแม่ลูกกลับทำให้เบลเก็บมาฝันแล้วฝันเล่า เฮ้ยยย ก็ทั้งๆที่รู้อยู่แล้วว่าเขาต้องแต่งงาน เมื่อแต่งแล้วก็มีภรรยามีลูกก็ถูกต้องแล้ว            “เอ้านี่” โฟว์วางกระดาษโปสเตอร์โฆษณาสถานที่แห่งหนึ่งตรงหน้าเบล            “อะไรเหรอคะ”            “ที่นี่เป็นรีสอร์ทของลูกค้าร้านเรา หน้าที่สานสัมพันธ์พี่มอบหมายให้เบลเป็นคนจัดการ พี่จองทุกอย่างไว้ให้แล้ว อาทิตย์หน้าต้องเดินทาง” เบลยิ้มและพยักหน้าอย่างเข้าใจ ซึ่งเบลไม่อยากให้คนที่รักและจริงใจต่อเธอต้องผิดหวังเสียใจ “อ๊ะ แล้วนั่นจะไปไหน”

เบลไม่ถามว่าเขาพยายามจะพาเธอไปไหนเพราะทิศทางเพียงไม่กี่ก้าวเธอที่รู้จักบ้านหลังนี้ดีก็รู้ว่าเขาพาเธอไปห้องนอนของเขา            ปึก และเบลก็เข้ามา ปึก เขาปิดประตูและยังไม่ปล่อยเธอ “คุณต้องการอะไร!” เขายิ้มให้กับเธอแต่เป็นรอยยิ้มที่เบลเกลียดที่สุด            “ฉันต้องการอะไร...เป็นคำตอบที่ถูกต้อง แล้วเธอละเบลเธอต้องการอะไร”            “ออกไปจากที่นี่และไม่ต้องเจอกับคุณอีกค่ะ”            “เพราะอะไร” เบลไม่ยิ้มแต่ส่ายหน้า            “รู้สึก...ความรู้สึกของเบลค่ะ”            “กำลังจะบอกว่ามันออกมาจากความรู้สึกที่เธอต้องการ...ดี! พูดได้ดี ตอนนี้ฉันไม่มีป