I UNINTENTIONALLY MARRIED MY CEO BOSS のすべてのチャプター: チャプター 11 - チャプター 20

WALA akong ibang dalang gamit maliban sa handbag ko. Ito lang ang nabitbit ko nang dalhin kami kanina sa presinto.Alam kong hindi na ako makakauwi sa amin. Ayokong sumugal dahil alam na alam ko ang ugali ng pamilya ko. Baka kapag pumasok ako ng bahay ay hindi na ako lalabas nang buhay.Nangako naman si Emie na tutulong para makuha ang mga gamit ko. Ang inaalala ko lang ay si Papa. Siguradong hinahanap na ako nito.Mula sa pinagkukublihan ko sa likuran ng nakaparadang cargo truck ay muli akong napasilip. Iilan na lang ang naglalakad sa kalsada dahil hatinggabi na.Nasa kasunod akong barangay. Maliit lang ang lugar namin. Madali akong matutunton doon ng Papa ko. Marami itong kaibigan na kapreho rin nito ang ugali na walang kahit kaunting pagpapahalaga sa buhay ng iba.''Bakit ang tagal niya?'' sambit ko sa sarili ko habang iginagala ko ang mga mata ko sa paligid.Alam naman ni Emie kung nasaan ako. Ito ang nagdala sa akin sa lugar na iyon. Pero halos mag-aapat na oras na ang lumipas. S

NAPUTOL ang paghikab ni Josh nang madatnan pa sa komidor ang kanyang abuwelo. Nagpatanghali na nga siya ng gising para makaiwas dito. Pero mukhang ang plano nito ay hintayin siya."Good morning, Lo.""Sana maganda ang tulog mo.""Hindi nga po. Hindi man lang ako dinalaw ng antok.""Dahil ba pinag-iisipan mo ang magiging sagot mo ngayon sa akin?""Medyo lutang pa ang isip ko dahil kulang ako sa tulog.""Kung binabalak mo akong iwasan, huwag mo nang ituloy. Susundan at susundan kita kahit saan ka pumunta. Ayaw mo naman siguro akong maging anino mo, hindi ba?"Naglagay siya ng pagkain sa plato nang hindi tumitingin sa abuwelo dahil baka masira lang ang kanyang umaga."So, I need to hear your answer today. Not tomorrow, not the next day or another day. It must be TODAY," pagdidiin nito sa huling kataga."Lo, I still need more time to think. Hindi lang maliit na bagay ang hinihingi niyo.""I know. But we don't have enough time. Kinakausap na ng walang kuwenta mong ama ang ilan sa ating mga

MAAGA akong nagising kahit inumaga na akong matulog. Sanay naman akong makitulog sa ibang bahay, sadya lang na may body clock ako.Bago ako lumikha ng ingay ay inalam ko muna kung may tao na roon. Pero nasa sala ako kaya malalaman ko naman kung may dumating.Hinawi ko ang ilang kurtina para may liwanag na makapasok mula pa lang sa papasikat na araw.Maliit ang bahay, pero halos kumpleto iyon ng gamit. Nag-init muna ako ng tubig at nagkape. Merong stock ng mga pagkain sa kabinet. Papalitan ko na lang ang magagamit ko."Nasaan kaya si Josh? Bakit hindi siya umuwi?" tanong ko sa sarili ko.Ang totoo, hinihintay ko talaga siya para makausap ko siya at makiusap na rin na kung puwede muna akong makituloy sa kanyang bahay hanggang wala pa akong trabaho. Maghahanap naman ako. Pero matatagalan nga lang dahil magsisimula ako sa pagkuha ng mga documents na kailangan ko sa pag-apply.Kung hindi lang sana sinunog ng mga hipag ko ang mga gamit ko, wala akong problema ngayon. Madali naman akong naka

"DID you just say I cheat?"Ilang mga kostumer na ang nakatuon sa aming direksiyon. Ramdam ko na rin ang pagtaas ng tensyon. Gusto ko na sanang hatakin na lang si Josh palabas sa shop, pero baka ma-wrong move ako at uminit sa akin ang ulo niya."Hindi ba?""I did not!""Really?" Tumingin si Josh kay Hector. "So be it. Sinabi mo, e. Wala rin namang baho ang 'di sumisingaw. Anyway..."Tumingin ako kay Josh nang bumaling siya sa akin. Ngumiti siya, pero nakikita ko ang lungkot sa kanyang mga mata."Hon, pumili ka na ng gown. And I want the most beautiful and expensive one. It is our very special day, so I will give you the best wedding."Ngumiti rin ako. At lalong pinagpawisan. Mukhang mapapasubo si Josh. Wala nga siyang pampaayos ng gate niya. At kahit piliin ko ang pinakamura, alam ko naman na pricey pa rin iyon."Let's go," pagyaya ni Hector. "Pumunta na lang tayo sa ibang shop.""And why?" asik ni Chelsea. "Nauna tayo rito. Hindi natin kailangang umiwas sa kanila!"Uminit ang ulo ko

NAGMAMADALI na akong lumabas ng shop. Hinabol ko si Josh na malayo na rin ang nalalakad.Wala yata siyang balak na hintayin ako. Iisang lugar at bahay lang naman ang uuwian namin. Sabay na sana kami sa taxi para makatipid din ako ng pamasahe. At medyo mabigat ang bridal box na tangan ko sa mga braso."Sandali nga."Humarang ako sa daraanan niya. Pero umiwas at lumiko siya na animo'y walang nakita."Haist!" Hinabol ko ulit siya at hinarang. "Bakit mo ito binayaran?" sabay turo ko ng tingin sa tangan ko na box. "Hindi ka man lang ba muna nag-isip? Kalahating milyon ang halaga nito. Teka. Isinama ba nila rito ang high heels? One hundred eighty rin 'yon. Sandali at titingnan ko. Huwag kang aalis. Mag-uusap pa tayo.''Inilapag ko muna sa natapatan namin na wooden bench ang box at tinanggal ko ang cover.''Nakalimutan yata nilang ilagay. Sandali at babalikan ko. Sayang din iyon.''Nang tumayo ako ng tuwid matapos kong isara ang cover ng box at bitbitin iyon, wala na si Josh. Nakasakay na si