Accidentally Yours, Mr. CEO!의 모든 챕터: 챕터 231 - 챕터 240

Ang sarap… ahhh! Halos magdugo ang labi ko sa diin ng kagat ko sa sarap. “D-Dhie, sandali…” awat ko. “May usapan kami nila Anya. Pagkatapos namin mag shopping ay tuturuan nila ako mag drive. Wag kang mag alala dahil si Anya naman ang magmamaneho.” Sabi ko. Parang tutol kasi siya kay Annaliza kanina kaya naisip kong banggitin si Anya. Malay mo makalusot. “Alright. But before that, let continue our sexy time!” Hinugot niya ang daliri sa loob ko. Napaung0t ako dahil nabitin ako. Pero ano daw… alright? Ibig sabihin nakalusot at pumayag siya! Bago pa ako mapangiti sa tagumpay ko ay mabilis ng nahubad ni Eliot ang loose pants na suot nito. Sumaludo sa harapan ko ang naghuhumindig na sandatâ nito—sobrang laki at taba! Nakakatakot sa laki at haba. Kahit ilang beses ko ng nakita ito hindi yata magbabago ang tingin ko dito. Talagang napakalaki nito—hindi ordinaryo! Tinalikod niya ako at pinaharap sa desk niya pagkatapos hawiin ang mga gamit sa ibabaw. Pinadapa niya ako habang nakatalik

Hinila ako ni Annaliza papasok ng kotse dahil nakita namin na pabalik na si Cally sa sasakyan nito. Paano na 'to ngayon? Sigurado na lagot ako kay Eliot. Nangako pa naman ako na iingatan ang kotse nito. Hindi ko naman akalain na kukulayan ito ng pink ni Annaliza. Air paint spray pa ang ginamit nito—ang isa sa pinagmamalaking product ng kumpanya. Isang permanent Air paint spray ito, hindi na matatanggal. Binuhay ni Annaliza ang makina ng sasakyan. Akala ko ang kulay lang ng kotse ng asawa ko ang iisipin ko ngayon. Pero noong nagsimula ng sundan ni Annaliza ang kotse ni Cally ay napagtanto ko kung bakit gano'n na lamang ang reaksyon nila Eliot ng malaman na si Annaliza ang magmamaneho. Kaskasera pala ito! Halos maiwan ang kaluluwa ko sa takot ng magseryoso na ito sa pagmamaneho. Buti na lang naka-seatbelt ako, kung hindi ko agad sinunod ang bilin ni Dad ay baka kanina pa ako nasa backseat at nalamog. "Woahhhh!!!!" Pasigaw-sigaw pa si Annaliza habang nagda-drive tapos ako eto

Hindi lang si Eliot ang pinag practisan ni Eliana, kahit si Daddy Elijah ay hindi nakaligtas. Tawa ng tawa tuloy sila Mommy. Nandito kami ngayon kina Mommy para pumasyal. Naging hobby na namin ang pumunta dito para dalhin ang mga bata at madalaw na rin sila. Routine na namin ang dalawin sila kapag wala akong pasok sa unibersidad. Minsan kasama namin sila lola kapag pumupunta kami dito. May deliver kasi si Lola ngayon ng mga basahan kaya hindi ito nakasama sa amin ngayon. Busy si Lola masyado sa bagong business na tinayo nito. Bukod sa patahian ng basahan, tumatanggap na rin ito ng mga pre-order na mga uniporme, o mga costumes ngayon, kasama nito sa gumagawa ang mga naging kaibigan nito sa dating barangay na tinirhan namin noon. Naging malapit na kaibigan ni lola ang mga kapitbahay namin noon, kahit ang asawa ng kapitan namin ay naging kaibigan nito. Hindi lang sila sa Zumba magkakasama, maging sa negosyong pinasok. Maging si Anya ay napahawak sa tiyan sa kakatawa ng makita ang ay

(Eliot pov) I cried while holding her hand. Hindi ko ugali ang umiyak at magdasal pero noong oras na ‘yon ay paulit-ulit akong lumuluha na sana ay iligtas niya ang asawa ko. “Sir, hindi kayo pwedeng pumasok sa loob.” Harang ng nurse sa akin. “I… I…” Humigpit ang hawak ko sa kamay ni Demi. Ayoko itong bitawan, kabaklaan man pero natatakot ako na baka hindi ko na muling makita ang asawa ko. This is not the right time to think this but I couldn’t help myself. Masyado akong duwag pagdating sa kaniya. Gano’n ko siya kamahal. I glance at her. My heart aches when I see her beautiful face. My body is trembling in fear. Oh god no, please don’t take my wife, I’m begging you. Dahan-dahan kong binitawan ang malamig niyang kamay. Hindi ko mabilang kung ilang beses kong sinuntok ang pader doon para ibuhos ang aking galit. “N-no… not her… not my wife…” Hindi ko na mabilang kung ilang beses akong nagdasal at nagmakaawa. Naglalaro sa isip ko ang magandang ngiti niya sa akin kanina.

SUMALUBONG sa akin ang pulis na pinagkakatiwalaan ko kasama si Noel. Pumunta ito dito para pakiusapan ako na ipakulong na lang ang kanyang ama sa nagawa nito. But I declined, wala sa plano ko ang patawarin ang ama nito. I want to torture his father until he's dead. At nakita niya ang galit ko kaya alam niya na wala na siyang magagawa sa desisyon ko. "Look, pare. Alam ko kung gaano ka kagalit, pero hindi mo na kailangan gawin ito. Sa tingin ko nagbabayad na siya ng kasalanan ngayon." kumunot ang noo ko. Sumasang ayon naman na tumango ang pulis sa sinabi nito. "What do you mean?" "Take a look for yourself." Pumasok ako sa loob. Mainit ang ulo ko dahil hindi pa rin naililipat sa ibang kulungan ang ama ng kaibigan ko. Mainam daw kung titingnan muna ang kondisyon nito bago ako magpasya na ipalipat ito. "Fvck!" Mura ko ng makaamoy ng mapanghe at mabaho. Lalong bumabaho ang amoy habang naglalakad kami papunta sa dulo kung saan nakakulong ang ama ng kaibigan ko. "There he is, par