Todos os capítulos de Accidentally Yours, Mr. CEO!: Capítulo 241 - Capítulo 250

(Din pov) Pagkatapos kong ihiga si Lola ay lumabas na ako ng silid . Nakasalubong ko si Danilo. Sumenyas ako rito na mag usap kami sa labas. "Totoo ba na nakita mo kanina si Ate Dixie?" Tanong ko rito. Si Manilyn ang nagsabi sa akin. Nagsumbong ito agad pero hindi na ito inabutan ng mga pulis. "Bakit hindi mo sinabi agad? Alam mo naman na wanted siya di'ba?" Malungkot na yumuko ito bago ako sinagot. "Sorry, kuya. Pero nabigla din ako ng makita siya." Nag iwas ito ng tingin sa akin. Kahit hindi nito sabihin alam kong umaasa din ito na magbabago si Ate. Ako din naman noong una pero iba na ang sitwasyon ngayon. Simula ng malaman ko ang ginawa ni ate kay lola ay nanaig na sa akin ang hustisya kaysa ang timbang ng dugo. Kung alam lang ni Danilo ang ginawa ni Ate Dixie kay lola. Baka kamuhian nito si ate. Pero sa ngayon ililihim ko muna iyon. Gusto ko na si lola mismo ang magsabi sa kanya ng ginawa nito. Bumuntonghininga ako ng maalala ang kalagayan ni lola. Wala itong pahinga

(Annaliza pov) Nagngingitngit ang loob na ngumiti ako kay Din habang kumakain kami kahit ang totoo ay naiinis ako. I saw the way he looked at Katty, at aaminin kong nagseselos ako. Pero pinipigilan kong ipakita ito kay Din dahil baka mainis siya sa akin at hindi ako samahan na kumain. Gutom na talaga ako, hindi ako nagpapanggap lang. Hinintay ko talaga ito na dumating sa hospital dahil narinig ko na sa usapan nila ni Kuya Eliot kanina na darating siya. Tumingin ako sa kanya. Hindi ko mapigilan na lalong hangaan siya. Gwapo si Din, matangkad at may pagka-tsinito. Matangos ang ilong at moreno. Hindi ko alam kung hindi nito na malakas ang karisma niyang taglay at napaka gwapo niya, o wala lang talaga itong pakialam sa mga babaeng naghahabol sa kanya. Napansin ko kasi na hindi ito pala-kaibigan. Naalala ko noong una ko siyang nakilala, tumatak agad sa isip ko ang gwapo niyang mukha. Akala ko madali lang akong makakalapit sa kanya dahil friendly naman siya sa amin ni Anya. Pero forma

"Annaliza, sa sunod mo na lang bantayan si Ate Demi mo, nandito naman kami." Tumingin ako kay Cally. Alam kong sinabi lang yun ni Mommy para itaboy ako kasama si Cally. Ayokong iwan si Din pero mukhang mahalaga ang sadya ni Cally sa akin. Palabas na sana kami ng humahangos na dumating si Anya. Nanlaki ang mata namin nila Mommy ng makita itong nakasuot ng hospital gown. "What is the meaning of this, Anya? What happened?!" Nag aalalang tanong ni Mommy rito. Nag alala din ako kaya nilapitan ko ito. Namumutla ito at pinagpapawisan ng malapot. Mukhang nahihilo pa ito dahil humawak ito sa ulo nito. Namumula na niyakap niya si Mommy at ako. Nagulat kami ng malaman na na-aksidente siya kanina. Wala siyang galos pero nakaramdam siya hilo kaya nagpadala siya sa hospital. Inalalayan namin siya ni Mommy na ibalik sa kwarto niya. Pero hindi na daw kailangan dahil palabas na siya. Nakahawak sa ulo na nginuso ni Anya si Cally sa gilid na hindi maipinta ang mukha. Parang inis ito na hind

Hinawakan ko ang kamay ni Din. Iyak ako ng iyak habang sakay ito ng stretcher. Gusto akong kausapin ng mga pulis hingil sa nangyari pero wala ako sa sarili. Si Daddy na ang nakipag usap sa mga ito dahil abala din si Kuya sa pagdala kay Ate Demi sa silid nito. Inaresto na ng mga pulis ang ate ni Din na parang wala sa sarili. Pagdating ni Dad ay hindi ako makatingin sa kanya. Nasa labas na ako nf operating room kung nasaan si Din ng dumating ito. Natatakot kasi ako na mahalata nila na hindi lang ako nag aalala kay Din bilang kaibigan lang. Nang dumating si Mommy kasama si Lola ay umiiyak na yumakap ako kanya, niyakap ko din si Lola na ngayon ay bumabalong din ang luha. "Diyos ko ano ba ang nangyayari sa mga apo ko? Bakit nangyayari ito sa kanila!" Lalong nag unahan sa pagtulo ang mata ko. Awang-awa ako rito. Matanda na ito para humarap sa ganitong mga pagsubok. Mabuti naman silang tao kaya bakit dumadanas sila ng ganito. Habang umiiyak si Lola ay tahimik akong nagdarasal. Sinabi

Naalala ko ang sinapit ni Din. Humigpit ang hawak ko sa kamay niya. Hindi ko makuhang sabihin sa kanya ang nangyari. Alam kong tulog ito at hindi niya ako naririnig ngunit hindi ko magawang sabihin pa rin. Ayoko na kahit sa kawalan ay mag alala ang asawa ko. Nagtagis ang bagang ko sa galit ng maalala ang sinapit ng kapatid niya. Kung hindi ako dumating ay baka maging si Din ay napahamak sa kamay ni Dixie. Pati si Annaliza ay muntik ng mapahamak. Hinalikan ko ito sa noo. Nang dumating si Anya ay saka ako umalis para puntahan si Din sa Operating room. Pagdating ko doon ay naabutan ko sila Lola, Mommy at Daddy. Hindi ko nakita si Annaliza. Umalis daw ito at hindi nagpaalam. Nakahinga ako ng maluwag ng malaman na ligtas na ito. Damn! Mabuti na lang ay ligtas na ito. Hindi ko alam kung paano haharapin ang asawa ko kapag may nangyari sa kapatid nito. Mahal na mahal ni Demi ang mga kapatid niya. Alam kong dadamdamin niya ang nangyari kay Din kapag nalaman niya ito. "Bakit ang mga apo ko