Lahat ng Kabanata ng Accidentally Yours, Mr. CEO!: Kabanata 251 - Kabanata 260

Napahinto ako ng makita ko siya. Bigla akong napaatras. Hindi ko alam kung paano ko sasabihin sa kanya. Baka hindi siya maniwala. Kumaway siya sa akin ng makita ako. "Kanina ka pa hinahanap ni lola! saan ka ba galing?!" "S-Sa labas lang... may binili lang ako." Tumango siya sa akin. "Alam mo may good news ang bayaw mo. Sinabi daw ng Doktor na bumuti ang lagay ng ate mo." "Talaga?" "Oo kaya nga tuwang-tuwa ang kuya at lola mo. Siya nga pala nakita mo ba si Ate Katty? Ang sabi kasi sa akin ni Anya parang nakita niya si Ate kanina. Teka ayos ka lang ba? Bakit parang namumutla ka yata." Puna nito sa mukha ko na nagkulay papel. "Ano kasi..." Nag ipon muna ako ng hangin sa dibdib bago ko siya hinila sa gilid. Mabait si Manilyn kaya nagustuhan namin siya ni lola. Ayoko ilihim sa kanya ang nakita ko. Alam kong labas na ako sa buhay nila ng ate niya. Pero naisip ko si Lola. Hanggat nasa poder namin siya kailangan namin maging maingat. Sana ayokong mapahamak si Manilyn. "Sandali

Kaya pala todo pag aalaga siya kay Kuya dahil gusto niya ito. Kinabukasan naabutan ko si Lola sa silid ni Ate Demi. Pinupunasan niya ito. Nilapag ko ang dala kong prutas sa mesa roon. Pagkapasok ko hindi ko kinakalimutan na daanan siya dito. Isa din kasi ako sa naghihintay na magising siya. Pagkalabas ko nakita ko ang bulto ng ate ni Manilyn sa malayo. Nagmamadali itong magtago pero nakita ko na ito. Ano ang ginagawa niya dito? Nagpanggap ako na walang nakita. Kunwari ay umalis na ako. Pero umikot lang ako para masundan siya. Nagdududa na rin tuloy ako dito. Tama si Ate Annaliza hindi magdududa si Manilyn ng walang dahilan. Habang sinusundan ko siya ay may nakabangga akong lalaki. Namutla ako ng makilala ito. Isa siya sa lalaking kausap ng ate ni Manilyn sa parking lot. Agad na nag iwas ako ng tingin at gumilid. Pero hindi siya umalis, tiningnan niya ako ng nakakatakot. Naramdaman ko na may matulis na bagay siyang tinutok sa tagiliran ko. "Bakit mo sinusundan si Katty?" "W-W

Paano niya nagawa iyon sa amin na kadugo niya at kapatid? "Apo, tumahan ka na. Wala na tayong magagawa pa. Hindi na magbabago ang ate mo kahit ano pa ang gawing pakiusap natin. Nilamon na siya ng inggit at galit." "Alam ko, Lola. Pero ganon na lang ba 'yon? Pipiliin niya na mapahamak kami kaysa ang pakawalan ang inggit sa puso niya? Lola, wala naman akong inaagaw sa kanya. Waka akong kasalanan sa kanya." "Iha, tama na. Magpahinga ka muna." singit ni Mommy. Napansin nito na bigla nag iba ang kulay ng labi ko. Sumenyas ito kay Eliot. Nang makita ni Eliot ang kulay ng labi ko ay sinabi niya kay lola. Ngumiwi ako dahil sobra ang sakit ng dibdib ko. Hindi pa hilom ang sugat ko kaya sumasakit pa din ito. Narinig ko na sinabi ng Doktor kanina na aabutin daw ito ng buwan bago tuluyang maghilom. Kaya kailangan ko ng dobleng pag iingat sa sarili ko. Dinala nila Mommy sila Eliana sa labas at iniwan kami ni Lola. Nang makalabas sila ay umiiyak na hinawakan ni lola ang kamay ko. "Sa ting

(Demi pov) Pawis na pawis ako ng magising ako. Naghahabol ako ng hininga habang sapo ang dibdib ko. "Mhie, may masakit ba?" Nag aalalang tanong ni Eliot. Pipindutin sana nito ang emergency button doon ng pigilan ko ito. "Ayos lang ako. Dhie. Nanaginip lang ako ng masama." Pawis na sagot ko. Niyakap niya ako. Nanginginig pa ako sa takot ng yakapin niya ako. Hinigpitan niya ang yakap sa akin ng umiiyak na nagsumbong ako. "Dhie, namatay daw kayo ng mga bata sa panaginip ko. P-Parang totoo kaya takot na takot ako." "Shhh, it was just a dream. Ligtas ako at ang mga bata kaya wag kang mag alala." "Paano ako hindi mag aalala. Hindi ko alam kung kailan darating ulit si Ate Dixie para guluhin ang pamilya natin. Hindi natin alam kung kailan ulit siya magpapakita para saktan ako." Naalala ko ang karumal-dumal na ginawa ni Ate Dixie sa mga anak ko sa panaginip ko. Binaril daw nito ang mga anak ko sa dibdib, sa tapat mismo ng kanilang puso. Muling dumaloy ang luha ko. "D-Dhie, pwede

Hindi ako makapaniwala na pati ang bunso namin na kapatid ay magagawa niyang saktan. Siya pala ang taong sumagasa sa kapatid namin... planado pala ni ate ang lahat. Akala ko ako lang ang kaya niya saktan, pati pala sila Lola ay kaya niyang saktan. Walang patid ang pagdaloy ng luha namin habang pinapanood ang kabaong ni ate na unti-unti ng binabaon sa kailaliman ng lupa. "Paalam, Ate Dixie. Hindi ka man naging mabuting kapatid noong lumaki na tayo, ikaw pa rin ang nag iisang ate namin at kapatid na maaasahan noong mga bata pa tayo. Sana kung nasaan ka man ngayon ay maging payapa pa kasama ang lalaking minamahal mo." Kahit sa huling sandali lang siya nagsisi, nagpapasalamat pa rin ako dahil naramdaman ko na kahit sa huli lang ay bumalik ang dating ate na minahal at nakikala ko. Sayang nga lang dahil hindi na nito makikilala ang mga anak ko. "A-Ate, pinapatawad na kita... mahal na mahal ka namin. P-Pero inaamin ko nasasaktan pa rin ako. K-kasi hindi ko talaga akalain na magagawa mo