All Chapters of Accidentally Yours, Mr. CEO!: Chapter 211 - Chapter 220

“Sorry, Demi ha. Dapat nakinig na ako sayo noong una pa lang.” kanina pa hingi ng hingi ng tawad sa akin si Andrea. “Wala kang kasalanan, Andrea. Kung may dapat man humingi ng tawad sila iyon.” Lalong nainis ang Coach sa sinabi ko. Kahit anong sabihin niya hindi ako hihingi ng tawad dahil wala akong kasalanan. Maninindigan ako kung ano ang tama. Nandito na kami ngayon sa office ng Director mismo ng Unibersidad, kasama namin ang grupo nila Aries, ang anak ng mismong Director, at may ari nitong unibersidad. On the way na rin ang daddy ni Aries patungo dito. “Pagbibigyan kita, Demi. Pumayag ka lang na maging nobya ko ay ako mismo ang kakausap kay Dad na bigyan ka ng special treatment sa university namin. Come on, wag ka ng magpakipot. Makikinabang ka naman, hindi naman mahirap ang inuutos ko.” “Dude, wag mo ng paiyakin, baka bumaha na ng luha dito! Tinatakot mo naman si Demi, eh!” Sabat ng kaibigan nito sabay tawanan ng malakas. Akala nila umiiyak ako sa takot. Naiiyak kamo

Pagkapasok pa lang sa kwarto ay agad akong sinunggaban ng halik n Eliot sa labi ko. Aangal pa na ako at magpakipot eh nag iinit din ako. Bumaba ang halik niya sa leeg ko, habang ang kamay niya ay abala sa pagtanggal ng saplot ko. Nang matanggal ang saplot ko ay agad niyang sinus0 ang dibdib ko. “Ahhh!” Napatingala ako sa sarap at magkahalong kiliti ng laruin niya ang dila ko. Nanigas ang ut0ng ko sa sarap ng ginagawa niya rito. Napasabunot pa ako sa buhok niya at lalo siyang pinagduldulan dito. Hindi malikot ang kamay ko sa tuwing nagtatalík kami. Pero this time ay gusto kong gawin ang nasa imahinasyon ko… gusto ko ako naman ang may gagawin para mapaligaya ang asawa ko. Ako na lang kasi ang pinapaligaya niya. Bilang asawa gusto ko rin may magawa ako para sa kanya. Gusto ko siyang mapaligaya… para hindi na siya humanap ng iba. Gusto kong maging wild kahit paminsan-minsan lang. “M-mhie… ahhh…” Ung0l si Eliot ng itaas-baba ko ang aking kamay sa pagkalalakê niya. Napakagat-labi

After one week ay pumayag na sila Daddy at Mommy na makasal siya. Pero si Eliot nagmamatigas pa. Kaya naman kinausap ako ni Annaliza na kumbinsihin ang kuya niya at kausapin ito. "Sige na, Ate Demi. Alam kong makikinig si kuya sayo." Ngumiti ako. "Titingnan ko ang magagawa ko, Annaliza. Pero ayokong mangako. Mahal na mahal ka lang kasi ng kuya mo kaya siya tumututol. Wag mo sanang masamain ang ginagawa niya." "Alam ko naman 'yon, Ate." Bumuntonghininga siya. "Pero malaki na ako, hindi na ako bata. Kaya ko na ang sarili ko." Sumilay ang ngiti sa labi nito. Ang kislap ng mata niya ay nagpapahiwatig kung gaano siya kasaya. "Akala ko din hindi pa ako handa. Pangarap lang noong una ang nasa isip ko. Pero noong nakilala ko siya bigla na lang akong nagkaroon ng isa pang pangarap. Wala naman masama doon di'ba? Nagmahal lang naman ako kagaya ninyo ni kuya?" "Oo naman. Pero kuya mo siya, natural lang na mag alala sayo ang kuya mo. Nagmamahal lang din ang kuya mo. Mahalaga kasi kayo sa ka

Simula ng lumabas si Lola ay napansin namin ni Din na palagi itong matamlay at nakatingin sa kawalan. Paminsan-minsan ay nahuhuli namin ito na nakatingin sa malayo. Hinala namin si Ate Dixie ang iniisip niya. Umaasa siguro ito na bibisitahin ni Ate noong nasa hospital siya. Pagkagaling ko sa unibersidad ay hinatid ako diretso ni Eliot sa hospital. Kami kasi ni Din ang maghahatid kay Lola pagka-discharge. Papasok na sana kami ng masalubong namin si Din na namumula ang mata. “May problema ba?” Kinabaha ako. Akala ko ano na ang nangyari kay Lola. Nakahinga ako ng maluwag ng makita ito kasama ang nurse na mukhang maayos naman at walang problema. Napansin ko na nakayuko ang nurse at namumula din ang mata ni Lola. Hindi rin ako sinagot ni Din kaya lalo akong nagtaka. Parang masama ang loob nito ng umalis kasama si Danilo. Mukhang kararating lang nito dahil naka uniporme pa sila. “Dhie, sandali lang, kakausapin ko lang si Din.” Paalam ko kay Eliot. Nang maabutan ko sila Din ay agad k

Kahit busy sa unibersidad ay hindi ako nawawalan ng oras sa mga bata. Pagkauwi ko ay dumadaan ako kina Mommy para kunin sila. Hindi na ako kumuha ng bagong yaya dahil natakot na ako maulit sa kanila ang ginawa ni Mina. Hands on naman ang Lola,’Tita at mga Tito nila na tulungan akong alagaan sila kapag may libreng araw sila. Na-trauma na kasi ako na kumuha ng ibang mag aalaga. I’m thankful because they are here to help me. Malaking tulong sila sa amin. Naglalaan din ng oras si Eliot, may araw na nagwowork from home ito para maalagaan ang mga anak namin. Sumalubong ng yakap sila Eliana at Devin ng makita ako. Bumes0 ako kay Mommy. “Mamaya ka na umuwi, kumain ka muna. Tamang-tama nagluto ako. Tawagan mo si Eliot padaanin mo dito.” Tinawagan ko ito. Hindi ako tumatanggi kapag gusto ni Mommy na makasama kami tuwing dinner. Way niya kasi ito ng paglalambing sa amin at kapag gusto niya kaming makasama ng mga bata. Magkasunod lang na dumating si Eliot at si Daddy Elijah. Nasa Hongkong