All Chapters of เป็นนางร้ายกลับใจไม่ได้ง่ายถึงเพียงนั้น: Chapter 81 - Chapter 90

ตอนที่[13]คำขอต่อบิดา“เจ้าว่าอย่างไรนะ อยากเรียนต่อสู้เช่นนั้นหรือ” แม่ทัพซือรู้สึกตกใจเป็นอย่างมาก ที่บุตรสาวผู้ที่วัน ๆ เอาแต่สนใจแค่เรื่องแต่งตัวและซื้อเครื่องประดับ กล่าวว่าอยากจะให้เขาสอนการต่อสู้ให้ นี่มันเกิดอะไรขึ้น และที่เขาตกใจยิ่งกว่านั้น ก็คือ เหตุใดยามนี้บุตรสาวของเขาจึงตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ ใบหน้าและการแต่งกายเช่นนี้หมายความอย่างไร มิใช่ว่าวันนี้คู่หมายนางมาพบเป็นครั้งแรกมิใช่หรือ “ท่านพ่ออย่าพูดเสียงดังสิเจ้าคะ เดี๋ยวท่านแม่ก็มาได้ยินพอดี” “เหตุใดต้องกลัวว่ามารดาเจ้าจะมาได้ยินด้วย” “มิใช่แค่ท่านแม่นะเจ้าคะ แม่นมถังด้วย รายนั้นไม่ยอมให้ข้าจับอาวุธแน่นอน”“ฟาเออร์ พ่อขอถามเจ้า เกิดอะไรขึ้นกับเจ้ากันแน่” นี่บุตรสาวของเขากำลังเล่นอะไรอยู่ ปกตินางมิใช่คนที่คิดอันใดที่ซับซ้อนมากอยู่แล้ว ซือเฟยฟายืดอกขึ้นก่อนจะกล่าว“ท่านพ่อ ตัวข้าเป็นถึงบุตรสาวแม่ทัพใหญ่ของแคว้น เรื่องของการต่อสู้ก็ควรจะรู้ไว้บ้างมิใช่หรือเจ้าคะ ทั้งเอาไว้ป้องกันตัว และในอนาคตข้างหน้า ไม่แน่ว่าข้าอาจจะได้ไปช่วยท่านพ่อออกรบก็ได้” “เจ้าน่ะหรือจะช่วยพ่อออกรบ!” นี่ฟ้ากำลังจะถล่มหรือไร บุตรสาวของเขาจึงมีคว

ตอนที่[14]อาจารย์สอนต่อสู้ในที่สุดเรื่องการฝึกของนางก็ถึงหูมารดาและแม่นมถัง แม้ว่าเรื่องนี้จะปิดปังต่อผู้อื่นในจวนทั้งหมด แต่สองคนนี้เห็นทีว่าจะปิดไม่ได้ ทั้งสองเข้ามาสอบถามนางเสียยกใหญ่ว่าเกิดอันใดขึ้น แต่เมื่อนางแสร้งทำน้ำเสียงจริงจัง ทั้งยังบอกว่าอยากเป็นคนที่แข็งแกร่งขึ้นเพื่อที่จะปกป้องทุกคนได้ ทั้งยังจะได้สมศักดิ์ศรีของบุตรสาวของแม่ทัพใหญ่ของแคว้นด้วย เพียงเท่านี้ทั้งสองก็น้ำตารื้น เข้ามาสวมกอดนางด้วยความภูมิใจหลังจากนั้นก็พร้อมใจเดินออกจากเรือนของนางไปให้นางได้พักผ่อนทันที แต่ถึงกระนั้นก็ได้ยินเสียงแว่ว ๆ มาว่า ‘ฟาเออร์โตแล้ว/ คุณหนูโตแล้วจริง ๆ’ นางลากสังขารไปอาบน้ำชำระกายแล้วกลับมาที่เตียงอย่างยากลำบาก หนิงอันก็เช่นกัน นางจึงต้องให้บ่าวผู้อื่นนำยามานวดร่างกายให้นางและหนิงอัน เพราะมิเช่นนั้น พรุ่งนี้คงลุกจากเตียงไม่ได้แน่ รองแม่ทัพผู้นั้นทำเกินไปจริง ๆ คอยดูเถอะ นางจะหาโอกาสเอาคืนเขาให้ได้! วันต่อมา เมื่อได้พบหน้ากัน ซ่างอวิ่นยอมรับว่ารู้สึกแปลกใจไม่น้อยที่วันนี้ยังพบหน้าอีกฝ่าย อีกทั้งวันนี้ซือเฟยฟาคล้ายจะแต่งตัวทะมัดทะแมงขึ้น แต่เรื่องสีสันของชุดนั้นยังเหมือนเดิม ไหนจ

ตอนที่[16]อยากเล่นกับพี่สาววันรุ่งขึ้นสองหนุ่มสาวหลังจากผ่านสมรภูมิกันอย่างหนักหน่วงมาทั้งคืน ก็ไม่ได้รีบกลับเมืองหลวงแต่อย่างใด ทั้งคู่ยังคงนอนกกกอดกันด้วยร่างกายเปลือยเปล่าเช่นนั้น ผู้นำฉิงก็ไม่ได้รบกวนพวกเขา แต่ให้คนมาบอกว่าที่นอกเรือนว่า หากวันนี้พวกเขาอยู่ต่ออีกก็คงจะได้เที่ยวเล่นงานเทศกาลเที่ยวชมสระบัวหลวงประจำปี ด้านสือหนิงอ้ายที่กล่าวว่าตนไม่เคยเที่ยวชมงานนอกเมืองแบบนี้มาก่อน โจววั่งซูจึงถือโอกาสเอาใจสาวงาม พานางอยู่ต่ออีกวัน แต่ก่อนที่จะออกไปก็ยังร่วมรักกันอีกหลายรอบกันอย่างมีความสุข โดยที่ทั้งคู่ต่างก็ไม่ได้คิดเลยว่า หากซือเฟยฟาป่วยหนักและกำลังรอคอยยาจากพวกเขา นางจะเป็นเช่นไร แต่ดีที่ซือเฟยฟายามนี้นางไม่ได้ป่วยและมีความสุขดีมาก ตอนนี้ก็กำลังคิดถึงเรื่องแผนการสำคัญของตน ‘แผนการช่วยฮองเฮาจากโจรป่า’ ที่นางเคยบอกว่ากำลังจะวางแผนช่วงชิงวาสนาจากผู้อื่น ผู้นั้นก็ไม่ใช่ใครที่ไหน ก็คือสหายรักของนางสือหนิงอ้ายนั่นเอง เพราะครั้งนั้นอีกฝ่ายช่วยฮองเฮาจึงได้กลายเป็นท่านหญิงเจียวลู่ จนสามารถเชิดหน้าชูตาได้ ครั้งนี้จะต้องไม่เป็นเช่นนั้นอย่างแน่นอน เพราะนางนี่แหละจะแย่งชิงโอกาสนั้นมาเอง

ตอนที่[17]ผูกด้ายแดงเมื่อกล่าวไปเช่นนั้นแน่นอนว่าหลังจากนั้นบิดาของนางก็รับปาก ส่งผลให้ซือจางจิ้งต้องมาที่เรือนของนางทุกครั้งยามที่นางส่งคนไปเรียกหา เห็นสีหน้าอมทุกข์ของอีกฝ่ายแล้วนางรู้สึกเป็นสุขอย่างยิ่ง “พี่ใหญ่ข้ารู้สึกปวดเท้าเหลือเกิน ท่านมานวดให้ข้าหน่อยสิ” ซือจางจิ้งแม้จะพยายามอิดออดแต่อย่างไรสุดท้ายก็ต้องทำอยู่ดีและก็เป็นเช่นนี้ไปอีกหลาย ๆ วัน จวบจนกระทั่งวันหนึ่งทางตระกูลโจวส่งจดหมายมาว่าได้ผลไม้จากเมืองเหนือมาเป็นจำนวนมากเลยอยากจะนำมามอบให้ตระกูลซือด้วยตนเอง กล่าวว่าจะมากันทั้งเสนาบดีโจว โจวฮูหยินและโจววั่งซู พบกันในอีกสามวันข้างหน้า หากให้นางคาดเดาเรื่องราวแล้วละก็.....เสนาบดีโจวคงระแคะระคายที่โจววั่งซูไปสนิทสนมกับสือหนิงอ้ายมากเกินไป จนกลัวว่าแผนการทุกอย่างจะล้มเหลว เลยต้องให้โจววั่งซูมากระชับความสัมพันธ์กับนางเสียหน่อย และสามวันนั้นก็มาถึงอย่างรวดเร็ว แม้ว่าบิดาของนางจะไม่อยากต้อนรับสักเท่าไหร่ด้วยไม่ชอบใจในความมากเล่ห์ที่มีมาตลอดของเสนาบดีโจว แต่ก็ต้องต้อนรับอีกฝ่ายอย่างเลี่ยงไม่ได้เพราะพระราชทานสมรส..... นางนั้นได้รับรายงานจากบ่าวที่ให้ไปดูต้นทางประจำจุดต่าง ๆ แล้

ตอนที่[19]ช่วยเหลือฮองเฮาสือหนิงอ้ายที่รับกับความเปลี่ยนไปของสหายไม่ทันจึงได้รีบแต่วิ่งตามสหายไป “เฟยฟา รอข้าด้วย” เหตุใดตนรู้สึกว่าซือเฟยฟาเปลี่ยนไปมากเช่นนี้ คล้ายกับว่า จะฉลาดเฉลียวขึ้น? “มีอันใดหรือหนิงอ้าย” “นั่นเจ้าจะไปที่ใดหรือ” “ข้ากำลังจะไปทำธุระน่ะ”“ธุระอันใดเจ้าบอกข้าได้หรือไม่” ซือเฟยฟาเห็นว่าอีกฝ่ายดูท่าว่าจะเกาะติดตนจึงคิดบางอย่างออก ทันใดนั้นก็แสร้งตีสีหน้าเศร้าสร้อย “หนิงอ้าย ที่จริงแล้วข้ามีเรื่องราวไม่สบายใจ” “อันใดหรือ” “ข้า...ข้าเพียงรู้สึกว่าคุณชายโจวเปลี่ยนไป” สือหนิงอ้ายเมื่อได้ยินว่าเป็นเรื่องของชายคนรักก็มีปฏิกิริยาตอบกลับทันที “เปลี่ยนไปอย่างไรหรือ” แหมเสียงแข็งเลยนะ“ก็.... ช่วงนี้เขาทำตัวห่างเหินจากข้ามาก และข้าก็กำลังสงสัยว่าเขากำลังติดพันอยู่กับคนผู้หนึ่ง”“ผู้ใดหรือ” ในยามนี้สือหนิงอ้ายราวกับคนที่มีชนักติดหลังจึงได้แต่ถามออกไปไม่เต็มเสียงนัก “พี่ใหญ่ของข้า ซือจางจิ้ง ตั้งแต่วันที่เขาและครอบครัวไปกินข้าวที่บ้าน ทั้งคู่ได้พบกัน หลังจากนั้นก็มีคนมาบอกข้าว่าพบเห็นทั้งคู่อยู่ด้วยกันบ่อยครั้ง แต่ข้าไม่อยากคิดอันใด พี่สาวข้าจะทำเช่นนั้นกับข้าหรือ แล