เป็นนางร้ายกลับใจไม่ได้ง่ายถึงเพียงนั้น

เป็นนางร้ายกลับใจไม่ได้ง่ายถึงเพียงนั้น

last updateLast Updated : 2025-08-05
Language: Thai
goodnovel12goodnovel
10
2 ratings. 2 reviews
119Chapters
10.0Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

*3 ซีรีส์นางร้าย* 1. เป็นนางร้ายกลับใจไม่ได้ง่ายถึงเพียงนั้น คำโปรย...เมื่อต้องเข้าไปอยู่ในร่างสตรีร้ายกาจที่ทำชั่วมามากมาย อย่าว่าให้กลับตัวกลับใจเลย หนีไปยังจะง่ายซะกว่า โจทก์เยอะเหลือเกิน ทว่า..คนผู้นั้นไหนว่าเกลียดกันนักหนา เหตุใดจึงได้เอาตัวมาพัวพันกันไม่เลิกเล่า! 2. สตรีร้ายกาจผู้นี้อยากเป็นคนดีแล้ว คำโปรย...ทะลุมิติมาอยู่ในร่างสตรีร้ายกาจที่บ่าวไพร่ชิงชัง บุตรสาวหวาดหวั่น สามีห่างเหิน หนทางเดียวที่นางจะอยู่รอดคือจะต้องเปลี่ยนตนเองให้เป็นคนดี ทว่า...เหล่าคนที่เคยร้ายกับนาง นางก็ไม่อาจละเว้นไปได้เช่นกัน! 3. ผู้ใดก็ว่าข้าร้าย คำโปรย...เธอไม่คิดว่าการถูกจับพลัดจับผลูไปฟังเรื่องเล่าบนหินสลักเก่าแก่ที่มีอายุราวพัน ๆ ปีจะทำให้ชีวิตของเธอเปลี่ยนไปตลอดกาล….แต่เอาเถอะ ไปตบคนจอมเสแสร้งเหล่านั้นก็น่าจะสนุกดีเหมือนกัน!

View More

Chapter 1

ตอนที่ 1 : สถานการณ์นี้ไม่หนีก็ตาย

كان صوت الماء المتساقط يتردّد من داخل الحمّام.

كان رائد وهاب يستحمّ.

الساعة الثالثة فجرًا.

لقد عاد للتوّ.

وقفت ليان جابر أمام باب الحمّام، ترغب في التحدّث إليه بشأن أمرٍ ما.

كانت متوتّرة، لا تدري إن كان سيوافق على ما ستخبره به أم لا.

وبينما كانت تفكّر في الطريقة المناسبة لبدء الحديث، سمعت فجأة أصواتًا غريبة من الداخل.

أنصتت جيّدًا، لتفهم أخيرًا أنّه كان يحاول أن يُريح نفسه وحده.

تتابعت أنفاسه المكتومة، كضرباتٍ ثقيلة متلاحقة تهوي على صدرها، فأحسّت بألم ينتشر في كيانها كالموج، يغمرها حتّى كادت تختنق.

كان اليوم ذكرى زواجهما، مرور خمس سنوات على زفافهما، ومع ذلك لم يجمع بينهما شيء كزوجين.

أ فحقًا يفضّل أن يُريح نفسه...على أن يلمسها؟

ومع ازدياد أنفاسه اضطرابًا، دوّى صوته المكبوت فجأة: "رانيا..."

كانت تلك الكلمة آخر ما تبقّى من صبرها، كسرت ما في داخلها من تماسك.

وضعت يدها على فمها كي لا تبكي بصوتٍ مسموع، ثمّ استدارت مسرعة، لكنّها تعثّرت في خطوتها الأولى واصطدمت بحوض الغسيل، فسقطت أرضًا.

"ليان؟" جاء صوته من الداخل، لم يزل لاهثًا، يحاول أن يبدو متماسكًا.

قالت وهي تتلعثم: "كنتُ أريد دخول الحمّام، لم أعلم أنّك تستحمّ..." كانت تكذب كذبة ركيكة، فيما تتشبّث بحافة المغسلة محاولةً الوقوف.

لكنّ الأرض كانت مبلّلة، وكلّما استعجلت ازدادت ارتباكًا. وحين وقفت أخيرًا، خرج رائد من الحمّام مرتديًا روبا أبيض غير مرتّب، لكنّ حزامه كان مشدودًا بإحكام.

"هل سقطتِ؟ دعيني أساعدك." قال وهو يمدّ يده نحوها.

ألمعت الدموع في عينيها، لكنها دفعت يده برفقٍ وحزم: "لا حاجة، أستطيع وحدي."

ثمّ كادت أن تنزلق مرّة أخرى، فعرجت تتعثّر وهي تفرّ هاربة إلى غرفة النوم.

نعم...تهرب، فهذه الكلمة ليست مبالغة أبدًا.

طوال السنوات الخمس التي قضتها زوجة لرائد، كانت دائمًا تهرب.

تهرب من العالم الخارجي، وتهرب من نظرات الناس الغريبة، وتهرب أيضًا من شفقة رائد وتعاطفه—زوجة رائد... عرجاء.

كيف لامرأةٍ عرجاء أن تليق برجل ناجح متألّق مثله؟

لكنّها كانت تملك يومًا ساقين جميلتين...

خرج رائد خلفها بصوتٍ لطيفٍ قلق: "هل تألمتِ؟ دعيني أرى."

"لا، لا بأس." قالت وهي تغطّي نفسها بالبطّانية، تخفي خجلها وارتباكها.

"حقًّا لا بأس؟" سألها بصدقٍ واهتمام.

"نعم." أجابت وهي تدير ظهرها له.

"ألن تذهبي إلى الحمّام؟"

"لم أعد أرغب، دعنا ننام." همست بصوتٍ خافت.

"حسنًا، بالمناسبة، اليوم ذكرى زواجنا. اشتريت لكِ هدية، افتحيها غدًا لترَي إن كانت تعجبك."

"حسنًا." أجابت بهدوء. كانت الهدية موضوعة عند رأس السرير، وقد رأتها بالفعل، لكنّها لم تكن بحاجةٍ إلى فتحها لتعرف ما بداخلها.

كان الصندوق كلَّ عام بالحجم نفسه، وفي داخله الساعة نفسها تمامًا.

وفي درجها، مع هدايا أعياد ميلادها، ترقد تسع ساعات متطابقة، وهذه هي العاشرة.

انتهى الحديث عند هذا الحدّ، أطفأ الضوء واستلقى، فيما امتلأت الغرفة برائحة رطبة من صابون الاستحمام. ومع ذلك، بالكاد شعرت هي بانخفاض الفراش، فسريرهما ذو المترين، تنام هي عند هذا الطرف، ويستلقي هو عند أقصى الطرف الآخر، والمسافة بينهما تتّسع لثلاثة أشخاصٍ آخرين.

لم يتحدّث أيّ منهما عن رانيا، ولا عمّا حدث في الحمّام، كأنّ شيئًا لم يكن.

تمدّدت جامدة، وحرارة الدموع تلسع عينيها.

رانيا...رانيا قاسم، زميلته في الجامعة، حبيبته الأولى، ومعبودته.

حين تخرّجا، سافرت رانيا إلى الخارج، وافترقا. انهار بعدها رائد، وغرق في الشراب.

كانت ليان زميلته منذ المدرسة الإعدادية.

تعترف بأنّها أحبّته منذ ذلك الحين، بصمتٍ وخجل.

في ذلك الوقت، كان هو فتى المدرسة الوسيم، الطالبَ المتفوّق الباردَ الطباع.

أمّا هي، فكانت طالبةَ فنون، جميلة، لكنّ الفتيات الجميلات كثيرات، وفي عالم مدرسيّ تُقاس فيه القيمة بالدرجات وحدها، لم تكن طالبةُ الفنون لافتة إلى ذلك الحدّ، بل إنّ البعض كان يحمل تجاهها شيئا من التحامل.

فبقي حبّها سرًّا لا يُقال، يخصّها وحدها، لم يخطر ببالها يومًا أنّها ستقف أمامه يومًا ما.

إلى أن عادت، بعد تخرّجها من معهد الرقص لقضاء العطلة الصيفية في بيتها، فالتقت به، منهارًا لا يقوى على النهوض.

في تلك الليلة، كان سكرانًا، يمشي مترنّحًا في الشارع، وعندما همَّ بعبور الطريق دون النظر إلى الإشارة، انطلقت سيارة مسرعة. وكانت هي، التي تتبعه بقلق، مَن دفعته بعيدًا، لتصطدم هي بالسيارة بدلاً عنه.

كانت راقصة موهوبة، حصلت على قبول لمتابعة الدراسات العليا.

لكنّ تلك الحادثة تركت ساقها مصابةً بعرج دائم.

ولم تَعد قادرة على الرقص أبدًا.

بعدها أقلع هو عن الشرب، وتزوّجها.

كان يشعر تجاهها بالذنب إلى الأبد، ويظلّ ممتنّا لها إلى الأبد، ويتحدّث معها دائمًا بصوت خافت لطيف، ببرودٍ ثابت. وكان يغمرها بالهدايا والمال.

لكنّه، وحده الشيء الذي لم يمنحه إيّاه: لم يحبّها يومًا.

ظنّت أنّ الزمن سيذيب الجليد بينهما، لكنّها كانت ساذجة.

لكنّها لم تتخيّل قط أنّه، بعد مرور خمس سنوات، ما زال اسم "رانيا" محفورًا في قلبه بهذا العمق، حتّى في لحظاته الخاصّة، لا يزال ينادي بهذا الاسم ذاته.

وفي النهاية...كانت هي الساذجة، كانت هي الطيّبة أكثر ممّا ينبغي.

لم تنم تلك الليلة.

ظلّت تحدّق في بريدها الإلكتروني، في تلك الرسالة التي قرأتها مائة مرّة.

عرض قبولٍ من جامعةٍ في الخارج لدراسة الماجستير. وكانت تنوي أن تسأله الليلة إن كان يوافق على سفرها.

لكن يبدو أنّها لم تعد تحتاج إلى سؤاله.

خمس سنواتٍ من زواج بارد، وليال لا تنتهي من الوحدة، صارت الآن تُعدّ أنفاسها الأخيرة.

حين استيقظ، كانت تتظاهر بالنوم. سمعته في الخارج يقول للخالة سعاد: "لديّ اجتماع الليلة، قولي لسيّدتي ألا تنتظرني، فلتنَم باكرًا."

ثمّ عاد يتفقدها قبل أن يغادر، وهي ما زالت تحت الغطاء، ودموعها قد بلّلت الوسادة.

كان في العادة، حين يذهب إلى الشركة، يجد ثيابه التي اختارتها له مسبقًا موضوعة بجانبه.

لكنّها اليوم لم تفعل ذلك.

فذهب إلى غرفة الملابس، واختار ثيابه بنفسه ثم غادر إلى عمله.

حين خرج، فتحت عينيها، تشعر بثقل في جفنيها.

رنّ منبّه الهاتف، الوقت المخصّص لدراسة اللغة الإنجليزية.

ومنذ زواجها، وبسبب إصابة ساقها، أمضت تسعين في المائة من وقتها حبيسة المنزل. لم تَعُد تخرج، وصارت تقطّع يومها إلى فترات صغيرة، تبحث في كل منها عمّا يشغلها وحدها.

أغلقت المنبّه، وبدأت تتصفّح التطبيقات بلا هدف.

ذهنها مشوّش، لا تركّز في شيء.

إلى أن ظهر أمامها فجأة مقطع فيديو على إنستغرام.

الوجه مألوف للغاية...

نظرت إلى اسم الحساب: رانو سي سي.

هذا زمن الخوارزميات فعلاً...

تاريخ النشر: البارحة.

ضغطت على الفيديو، فتعالت موسيقى صاخبة، وصوت يقول: واحد، اثنان، ثلاثة، مرحبًا بعودة رانيا! نخبكم!

وكان الصوت... صوت رائد.‬

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters

reviews

Nattery
Nattery
สนุก ชอบเรื่องที่สาม พลิกแล้วพลิกอีก ขอบคุณที่อัพเดทจนจบ
2026-03-02 15:00:01
1
0
Neena Yin
Neena Yin
สนุกทุกเรื่องค่ะ ......
2025-08-27 08:20:42
2
0
119 Chapters
ตอนที่ 1 : สถานการณ์นี้ไม่หนีก็ตาย
ตอนที่[1]สถานการณ์นี้ไม่หนีก็ตายท่ามกลางเสียงความรื่นเริงอันดังครึกโครมที่กระจายไปทั่วบริเวณ ผู้คนใบหน้าต่างเต็มไปด้วยความสุข ร่วมฉลองและอวยพรให้กับเจ้าของงานนี้กันอย่างอุ่นหนาฝาคั่ง วันนี้เป็นวันเกิดของอดีตเจิ้งกวนโหวฮูหยินหรือก็คือมารดาของเจิ้งกวนโหวคนปัจจุบัน ตระกูลเจิ้งมีน้ำหนักในพระทัยฝ่าบาทเพียงใดมิมีผู้ใดไม่รู้ ดังนั้นงานในวันนี้หากผู้ใดมีโอกาสต่างก็เลือกที่จะเข้าร่วมอย่างไม่มีปฏิเสธ ทว่า…มิมีผู้ใดล่วงรู้เลยว่าไม่ไกลจากสถานที่จัดงานที่พวกเขาสนุกอยู่นั้น อีกด้านกำลังมีคนที่อยู่ในสถานการณ์ที่ราวกับจะฆ่าแกงกันก็ไม่ปาน เจิ้งกวนโหว หรือนามหนึ่งคือ เจิ้งซวี่จื่อ เขากำลังใช้สายตาอันแดงก่ำเต็มไปด้วยโทสะมองไปยังสตรีน้อยนางหนึ่งที่กระทำการต่ำช้าเพียงเพื่อให้ได้สิ่งที่ต้องการราวกับจะฆ่าอีกฝ่ายให้ตายตกเสียตรงนี้ ชายหนุ่มขบฟันแน่นจนปรากฏเป็นสันกรามปูดโปนมองสร้างความประหวั่นพรั่นพรึงแก่ผู้ที่ได้เห็นเป็นอย่างมาก แต่กระนั้น อันลู่เพ่ย ก็ยังทำใจกล้า พยายามที่จะนำมือของตนเข้าไปแตะต้องเขาอย่างไม่กลัวตายราวกับว่านี่เป็นโอกาสเดียวที่จะทำให้ตนสมหวัง หากคืนนี้นางและเจิ้งกวนโหวไม่ตกล่องปล่องชิ้นก
Read more
ตอนที่ 2 : ที่ที่เคยรังเกียจ 1/1
ตอนที่[2]ที่ที่เคยรังเกียจเสียงล้อรถม้าดังกุกกักเหยียบย่ำไปตามถนนหนทางที่ยิ่งเดินทางออกไปมากเท่าไรก็ดูเหมือนว่าเส้นทางจะยิ่งขรุขระมากขึ้นเท่านั้น เพ่ยเพ่ยเปิดม่านออกเพื่อดูบรรยากาศด้านนอก ทิวทัศน์ชนบทที่เขียวขจีแบบนี้เธอไม่ได้เห็นมานานแล้ว ด้วยเกิดและโตรวมถึงทำงานอยู่แต่ในเมืองกรุง นาน ๆ ทีถึงจะกลับไปเยี่ยมญาติที่ต่างจังหวัด จึงไม่ค่อยมีโอกาสที่จะเห็นบรรยากาศที่ไร้มลพิษและฝุ่นควันเช่นนี้ ไหนจะตึกสูงที่ไม่มีให้เห็นอีก แต่ว่าการที่ย้อนกลับมาในยุคที่ยังไม่มีอะไรมากเช่นนี้ก็ต้องแลกมาด้วยความสะดวกสบายที่น้อยลง ดังเช่นรถม้าที่เธอนั่งมาทั้งคืนนี้ หาได้นั่งสบายเฉกเช่นยานพาหนะในโลกที่เธอจากมา หลังจากที่ผ่านการเดินทางทั้งคืนเพ่ยเพ่ยก็รู้สึกว่าร่างกายเมื่อยขบไม่น้อย จึงได้พยายามที่จะยืดเส้นยืดสายในรถม้าไปพลาง ๆ หวังว่ามันจะช่วยได้ หลังจากที่รวบรวมความคิดที่กระจัดกระจายมาจนครบถ้วนแล้ว เธอก็พบว่าเธอกำลังพบเจอกับเรื่องมหัศจรรย์พันลึกอยู่ก่อนหน้านี้เธอกำลังเล่นน้ำทะเลอยู่กับเพื่อนสนิทอีกสองคน พวกเราวางแผนกันนานมากว่าจะเก็บเงินแล้วหาวันหยุดไปท่องเที่ยวกันที่เกาะที่พวกเธอใฝ่ฝันมาตลอดและเมื่อวันน
Read more
ตอนที่ 3 : ที่ที่เคยรังเกียจ 1/2
ตอนที่[2]ที่ที่เคยรังเกียจเรื่องราวมันดำเนินความรุนแรงไปเรื่อย ๆ และในตอนที่ยื้อยุดกันจนล้มลงไปนั้น ศีรษะของอันลู่เพ่ยก็กระแทกกับพื้น ในตอนนั้นเองที่วิญญาณของอีกฝ่ายก็ออกจากร่างไปและกลายเป็นเพ่ยเพ่ยที่เข้ามาแทนที่อันลู่เพ่ย “…..”วางแผนมาตั้งนาน ตายง่าย ๆ แบบนี้เลย?เพ่ยเพ่ยคิดถึงเรื่องราวต่าง ๆ ก็ได้แต่ทอดถอนลมหายใจออกมา เพราะว่าเป็นแบบนี้นางถึงไม่คิดจะอยู่ที่นั่น เพราะเธอจำสายตาของเจิ้งกวนโหวได้ ถ้าเขาฆ่าอันลู่เพ่ยได้เขาทำไปแล้ว และเขารังเกียจอีกฝ่ายมากแค่ไหน ในตอนที่กัดที่แขนตนเองเพื่อที่เรียกสติไม่ให้ไปอันลู่เพ่ยสมดังใจนั่นก็รู้แล้วดังนั้น หากปล่อยให้เขาสติกลับมา และคนอื่นเข้ามาเห็นโดยทั่วกันบอกเลยว่าเธอตายแน่ เป็นเธอที่ต้องตายอีกรอบเพราะตอนนี้เธอก็คืออันลู่เพ่ยยังไงเล่าบรื๋อ คิดแล้วก็ขนลุก“แม่นาง…เรากำลังจะเข้าไปในตำบลจิ้นจง ท่านจะซื้ออะไรหรือไม่ขอรับ” เสียงของคนบังคับรถม้าเรียกสติเพ่ยเพ่ยให้กลับมา ในเมื่อเรื่องมันเกิดขึ้นแล้ว ก็ต้องตั้งสติให้เร็วแล้วรีบก้าวเดินไปข้างหน้า ยิ่งอยู่ในยุคโบราณแบบนี้ต้องมีสติทุกลมหายใจ “ซื้อ ๆ แต่ก่อนอื่นช่วยแวะร้านขายยาให้ข้าที” เอาละ ตอน
Read more
ตอนที่ 4 : ความร้ายกาจช่างเดินทางไกลนัก 1/1
ตอนที่[3]ความร้ายกาจช่างเดินทางไกลนักหลังจากที่ตระกูลอันกลับไป ตระกูลเจิ้งก็ได้หามีความสงบสุขไม่เมื่อเจิ้งกวนโหวกลับเข้ามาที่ห้องนอนส่วนตัวของตนก็พบว่าเงินที่ตนวางเอาไว้จำนวนไม่น้อยนั้นหายไป เมื่อสอบถามจากคนสนิทก็ไม่มีผู้ใดรู้ถึงเงินที่หายไป สืบสาวไปก็ไม่พบ เพราะไม่มีผู้ใดได้เข้ามาที่เรือนนอนของเขาอีก ดังนั้นจึงคิดได้อย่างเดียวว่าต้องเป็นอันลู่เพ่ยที่ฉกชิงไปเป็นแน่สตรีผู้นั้นนอกจากทำเรื่องเลวทรามกับเขาแล้วยังคิดจะเป็นโจรขโมยเบี้ยอีกหรือ หนำซ้ำเมื่อกระทำผิดแล้วยังหนีไปซึ่ง ๆ หน้าอีก คนเช่นนี้สมควรที่จะได้รับบทเรียนอะไรให้สาสมหรือไม่ แม้ว่าตระกูลอันจะเข้ามาขอโทษพร้อมรับผิดชอบทุกอย่างในสิ่งที่บุตรสาวของตนกระทำแล้ว อีกทั้งไม่ได้ถามหาความรับผิดชอบดังเช่นที่หลาย ๆ ตระกูลมักจะถามหาเมื่อบุตรสาวสูญเสียสิ่งล้ำค่าให้กับบุรุษผู้หนึ่งไป โดยที่ไม่ว่าความจริงจะเป็นเช่นไรอย่างไรฝ่ายบุรุษก็ต้องเป็นฝ่ายรับผิดชอบ แต่ตระกูลอันนั้นกลับขอโทษและรับปากว่าจะนำตัวอันลู่เพ่ยมาขอโทษพวกเขาอีกราวกับรู้ดีแก่ใจว่าบุตรสาวตนเองเป็นเช่นไรจะไม่ให้รู้ได้อย่างไร เพราะเสนาบดีอันนั้นได้สอบถามสาวใช้คนสนิทของอันลู่เพ่ยแ
Read more
ตอนที่ 5 : ความร้ายกาจช่างเดินทางไกลนัก 1/2
ตอนที่[3]ความร้ายกาจช่างเดินทางไกลนักเพราะไม่มีอุปกรณ์ช่วยใด ๆ ไม่มีไฟแช็กหรือเชื้อเพลิงอะไรเลย นางไม่รู้ว่าในยุคนี้จะต้องจุดไฟยังไง ถ้าเป็นในละครสมัยก่อนก็ต้องเอาหินมาเคาะใส่กันใช่หรือไม่ แล้วใครจะทำเป็นเล่า? เพ่ยเพ่ยครุ่นคิดอยู่นานทะเลาะกับตัวเองก็หลายที สุดท้ายนางจึงตัดสินใจว่าจะออกไปหาซื้อของกินแถว ๆ นี้ดู ดีว่ายามนี้ก็เป็นยามเช้า น่าจะมีตลาดเช้าในหมู่บ้านอยู่บ้างกระมัง คิดได้ดังนั้นจึงรีบล้างหน้าล้างตารวมถึงแต่งกายให้เรียบร้อย จากนั้นสองขาเรียวก็ออกจากบ้านเพื่อที่จะออกไปสำรวจด้านนอกทันที มือบางลูบไปที่ท้องของตนเอง ตอนนี้นางหิวมากจริง ๆ สายตาสอดส่ายหาสิ่งที่ต้องการระหว่างที่ก้าวเท้าเดินไป ทว่าเมื่อเดินออกไปนอกจากตัวบ้าน และเริ่มพบบ้านเรือนของชาวบ้าน นางก็ต้องพบกับสายตาของใครหลายคนที่มองมาด้วยสายตาแปลก ๆ บ้างก็เป็นความสงสัยใคร่รู้ บ้างก็มองมาอย่างไม่เป็นมิตร แต่นางก็พยายามที่จะไม่สนใจตอนนี้นางมองหาแค่แหล่งอาหารเท่านั้นจวบจนกระทั่งเดินออกจากบ้านไปเรื่อย ๆ จึงพบว่ามีสิ่งที่นางต้องการนั้นอยู่ไม่ไกลจากครรลองสายตามีตลาด มีตลาดจริง ๆ ด้วย!ไม่น่าเชื่อว่าที่หน้าหมู่บ้านจะมีตลาดที
Read more
ตอนที่ 6 : เอาตัวรอดในยุคโบราณ 1/1
ตอนที่[4]เอาตัวรอดในยุคโบราณนางจ้าวมีสีหน้าฉงนเล็กน้อยเมื่อได้ยินเช่นนั้น แต่เมื่อนึกบางอย่างออกก็ได้แต่คิดในใจ นั่นสินะ ท่านเป็นคุณหนูสูงศักดิ์จะทำเรื่องเช่นนั้นได้อย่างไร…“ว่าแต่…. คุณหนูไม่มีบ่าวรับใช้มาด้วยหรือ” จ้าวชุนแปลกใจไม่น้อยเสนาบดีอันปล่อยให้บุตรสาวกลับมาที่นี่โดยที่ไม่มีบ่าวรับใช้ได้อย่างไร และที่แปลกไปกว่านั้นคือสตรีตรงหน้า นางกลับมาที่นี่ทำไม ถ้อยคำล่าสุดที่อีกฝ่ายกล่าวเมื่อครั้งนั้นคือจะไม่กลับมาเหยียบหมู่บ้านห่างไกลความเจริญเช่นนี้อีก“ท่านยาย ที่จริงข้ามาที่นี่เพียงผู้เดียว” เพ่ยเพ่ยเผยสีหน้าลำบากใจ “อย่างไรไปคุยกันที่บ้านข้าดีหรือไม่เจ้าคะ ข้าจะเล่าให้ฟัง” ...“ว่าอย่างไรนะ จะมาอยู่ที่นี่ผู้เดียวหรือ!”หญิงชราเอ่ยขึ้นด้วยความตกใจเพ่ยเพ่ยบอกเพียงว่านางกระทำผิดบางอย่างแต่มิได้ไปฆ่าคนแต่อย่างใด จึงอยากกลับมาสงบจิตใจที่บ้านท่านตาท่านยาย แต่กระนั้นก็อาจจะไม่ได้กลับไปที่เมืองหลวงอีก โดยคิดว่าจะเริ่มต้นใหม่ที่นี่ นางจ้าวรู้ดีว่าเด็กสาวตรงหน้าคงลำบากใจที่จะเอ่ยถึงเรื่องราวจึงไม่ได้เค้นถามลึกลงไป รับฟังแค่ที่อีกฝ่ายเล่าและคิดตามไปด้วย ที่ที่อันลู่เพ่ยเลือกมาพักใจ
Read more
ตอนที่ 7 : เอาตัวรอดในยุคโบราณ 1/2
ตอนที่[4]เอาตัวรอดในยุคโบราณ“ไหว…เจ้าค่ะท่านยาย เพียงแค่ใช้พลังมากไปหน่อย ขอบคุณมากนะเจ้าคะ” ว่าแล้วก็หยิบเงินจ่ายให้หญิงชราเป็นค่าตะบันไฟ ทว่าเมื่อนางจ้าวเห็นเงินที่อีกฝ่ายมอบให้เป็นจำนวนเงินไม่น้อยจึงปฏิเสธที่จะรับ “ที่บ้านข้ามีสองอัน อันนี้เจ้าเอาไปใช้ก่อนเถิด คาดว่าน่าจะใช้ได้ไม่นานมาก หากหมดแล้วก็ค่อยไปซื้อใหม่นะ” “เช่นนั้นก็ขอบคุณท่านยายอีกครั้งนะเจ้าคะ รบกวนท่านยายมาเสียเวลานานเลย…”“มิเป็นไร เช่นนั้นข้าขอตัวกลับบ้านก่อน หากเจ้ามีอันใดอยากให้ข้าช่วยเหลือก็ไปที่บ้านได้เลยนะ” ว่าแล้วก็ชี้ไปยังบ้านที่อยู่ไม่ไกลออกไป“ได้เลยเจ้าค่ะ ต้องรบกวนท่านยายหลายเรื่องเชียว” เพ่ยเพ่ยว่าอย่างติดตลกจึงทำให้นางจ้าวหัวเราะออกมา แม้แต่อู้หลิงที่ไม่ค่อยเข้าใจอันใดมากก็หัวเราะเบา ๆ ด้วย บรรยากาศระหว่างพวกเขานั้นผ่อนคลายขึ้นมาก คล้อยหลังสองย่าหลานกลับบ้านไป เมื่อมองไปยังไฟที่ติดอยู่เพ่ยเพ่ยก็เร่งต้มยาเป็นอันดับแรก ยาห้ามครรภ์ที่ซื้อมานางจะไม่ลืมเด็ดขาด อย่างไรก็ต้องป้องกันไว้ก่อน จะให้เกิดเหตุไม่คาดฝันไม่ได้ หลังจากดื่มยาแล้วค่อยไปเร่งทำความสะอาดส่วนที่เหลือทั้งหมด พร้อมจัดเก็บของที่ซื้อมาเข้า
Read more
ตอนที่ 8 : สังหรณ์ใจแปลก ๆ
ตอนที่[5]สังหรณ์ใจแปลก ๆ“เจ้าว่าจะขายอะไรนะ”“ขายน้ำเต้าหู้เจ้าค่ะ” นางไปเดินดูจนทั่วตลาดก็พบว่าไม่มีน้ำเต้าหู้ขายเลย ตลาดเช้าไม่มีน้ำเต้าหู้ได้อย่างไร นอกจากนั้นยังพบอีกว่าถั่วเหลืองมีราคาที่ถูกมาก สามารถเอาเงินไปลงทุนกับอย่างอื่นเช่น น้ำตาลได้ เช่นนั้นทุกอย่างจึงเข้าเค้า ได้ข้อสรุปว่านางจะขายน้ำเต้าหู้ ซึ่งน้ำเต้าหู้ก็ต้องกินคู่กับปาท่องโก๋ แต่ว่านางจะไม่ขายปาท่องโก๋เพราะท่านยายจ้าวนั้นขายแป้งย่าง ซึ่งนางคิดว่าน่าจะกินเข้ากันกับน้ำเต้าหู้เช่นกัน จึงคิดอยากจะขายควบคู่ไปกับท่านยายมากกว่า จะได้ไม่เป็นการแย่งลูกค้ากันอีกทั้งทำให้ทุกคนเห็นว่าหากซื้อคู่กันก็จะยิ่งอร่อย นางลองชิมแป้งย่างท่านยายแล้วก็พบว่าอร่อยไม่น้อย แบบนี้ก็ไม่มีปัญหาใด ๆ “ข้าจะขายน้ำเต้าหู้เจ้าค่ะ แต่ว่าขอเวลาทดลองทำสักสามวันก่อน หากได้แบบสมบูรณ์แล้วจะเอาไปให้ท่านยายแล้วก็หลิงเออร์ลองชิมนะเจ้าคะ” “ได้ ๆ ข้าเป็นกำลังใจให้เจ้านะเพ่ยเพ่ย”“ข้า ข้าด้วยขอรับ” อู้หลิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่เพ่ยเพ่ยก็ยังได้ยิน จึงได้ฉีกยิ้มสดใสให้กับเด็กน้อยการทำน้ำเต้าหู้นั้นไม่ยากมากนักแต่จะเสียเวลาตรงที่ต้องบดถั่วเหลืองที่แช่น้ำให้
Read more
ตอนที่ 9 : ข่าวใหม่ที่ได้รับ
ตอนที่[6]ข่าวใหม่ที่ได้รับวันเวลาผันผ่านไปเพ่ยเพ่ยก็ขายน้ำเต้าหู้ได้ครบสามเดือนแล้ว แล้วก็เป็นวันที่เพ่ยเพ่ยมาอยู่ในยุคโบราณที่แปลกใหม่ได้ครบสามเดือนแล้วเช่นกัน แม้ในตอนแรกจะรู้สึกเคว้งคว้างแต่ก็โชคดีที่ได้พบกัลยาณมิตรที่ดีที่นี่ ทุกคนต่างให้โอกาสนาง ไม่มีสายตาที่แปลก ๆ ให้กันเช่นตอนที่นางมาที่นี่ครั้งแรกอีกแล้วส่วนตัวนางก็ปรับตัวได้อย่างรวดเร็ว ทำให้ชีวิตในแต่ละวันเต็มไปด้วยความสุข ผักบุ้งที่ปลูกเอาไว้ก็เก็บขายได้หลายรอบแล้ว นอกจากจะมีรายได้จากการขายน้ำเต้าหู้นางยังขายผักได้อีก คราแรกคิดว่าตนเองเป็นคนปลูกอะไรก็ไม่รอด พอมาอยู่ที่นี่ผสานกับการมีดินที่ดี ปุ๋ยที่ดี ผักที่ได้ลงมือปลูกไม่ว่าอะไรก็ล้วนสมบูรณ์ทั้งนั้น จึงทำให้ขายง่ายมีแต่ลูกค้าจับจองอยากจะซื้อมากมาย ในแต่ละวันนับเงินจนมือแทบเป็นตะคริว เงินที่นางขโมย เอ่อ นำมาจากคนผู้นั้นนางไม่แตะอีกเลย หนำซ้ำจำนวนที่ใช้ได้ไปก็เอาคืนไว้เรียบร้อย ทำให้มันยังคงกองเป็นฟ่อน ๆ ในที่ที่ปลอดภัยเช่นเดิม พูดถึงคนผู้นั้นแล้ว ไม่รู้ว่าผ่านไปสามเดือนแล้วเขาจะลดโทสะที่มีต่อนางลงแล้วหรือยัง เพราะจู่ ๆ รู้สึกใจคอไม่ดีตั้งแต่เมื่อวานที่ขนลุกแปลก ๆ แล้วเ
Read more
ตอนที่ 10 : ผู้ร้ายพรากพรหมจรรย์
ตอนที่[7]ผู้ร้ายพรากพรหมจรรย์หลังจากที่กลับมาจากหาหมอที่ตำบลเพ่ยเพ่ยก็เริ่มต้มยาสำหรับบำรุงเจ้าก้อนแป้งที่อยู่ในท้อง จะว่านางไม่กังวลอะไรก็ไม่ได้ ด้วยยุคนี้เครื่องไม้เครื่องมือแม้กระทั่งยายังไม่ล้ำหน้าเช่นในยุคที่นางจากมา จึงทำให้รู้สึกกังวลถึงประสิทธิภาพและความปลอดภัยว่าจะเป็นอย่างไร ยิ่งเมื่อนึกถึงยามคลอดที่ต้องคลอดด้วยหมอตำแยแล้วละก็…คิดแล้วก็รู้สึกหวาดหวั่นจนต้องเลิกคิดไป ด้วยความเป็นคนที่ทำอะไรรวดเร็ว หลังจากที่วางหม้อต้มยาบนเตาไฟเรียบร้อยแล้ว เพ่ยเพ่ยก็เตรียมที่จะหมุนกายเพื่อที่จะออกไปเก็บผักจะได้ทำอาหารสำหรับเย็นนี้ แต่จู่ ๆ ร่างกายที่เคยปกติก็เกิดอาการวิงเวียนหน้ามืดและทรงตัวไม่อยู่ขึ้นมากะทันหัน เมื่อทัศนวิสัยถูกความมืดเข้าบดบัง ร่างกายก็โงนเงนอย่างทรงตัวไม่ได้ กรี๊ดดดดแม้จะตกใจทว่าด้วยสัญชาตญาณบางอย่างเพ่ยเพ่ยเอามือกุมท้องของตนเอาไว้ด้วยความหวงแหนในหัวครุ่นคิดว่าจะล้มลงอย่างไรให้กระทบกระเทือนเด็กในครรภ์น้อยที่สุด ทว่าในช่วงเสี้ยวเวลาที่คิดว่าตนกำลังจะล้มลงไปกระแทกกับพื้นแข็ง ๆ จู่ ๆ ก็มีอ้อมกอดของใครบางคนมารับเอาไว้หมับ!เอ๋หญิงสาวค่อย ๆ ลืมตาขึ้นเพื่อดูว่าเป็นผู้ใด
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status