All Chapters of อ่านใจทรราช สนมปลาเค็มถล่มวังหลัง: Chapter 261 - Chapter 270

“หมอหลวงฉาง ควรจะทำอย่างไรก็ทำเถิด มิต้องกังวลมากเกินไป”หมอหลวงฉางเห็นแววตาที่แน่วแน่ของเจียงหวน แม้ใบหน้าจะซีดขาวแต่กลับแฝงไว้ด้วยพลังบางอย่าง ในใจก็สงบลง“พระสนมพ่ะย่ะค่ะ ขั้นตอนการรักษาจะเจ็บปวดอย่างยิ่ง ตอนนี้ฝ่าบาท...”“ไม่เป็นไรเพคะ” เจียงหวนขัดจังหวะเขา พลางกุมมือของฮั่วหลินไว้แน่น “เขาจะทนไหวแน่นอน”อาการบาดเจ็บของฮั่วหลินจะล่าช้าไม่ได้ ต้องรีบจัดการโดยเร็วที่สุดนางเชื่อมั่นในตัวฮั่วหลิน และเชื่อว่าความรู้สึกที่ฮั่วหลินมีต่อนางนั้น มากพอที่จะทำให้เขาทนต่อไปได้[เราได้ยินเสียงของนางแล้ว นางบอกว่าเราจะทนไหว][เช่นนั้นเราก็ต้องทนให้ไหว จะทำให้นางเป็นห่วงไม่ได้]ฮั่วหลินพยายามรวบรวมสติที่เหลืออยู่เล็กน้อย เสียงในใจอันแผ่วเบานั้นแฝงไว้ด้วยความไม่ยอมแพ้ดวงตาของเจียงหวนมีน้ำตาคลออยู่ นางมองฮั่วหลินอย่างลึกซึ้งแวบหนึ่ง ก่อนจะหลีกทางให้หมอหลวงหมอหลวงป้อนยาถอนพิษร้อยชนิดให้ฮั่วหลินก่อน นี่คือยาถอนพิษสูตรพิเศษของวังหลวง สามารถถอนพิษได้เกือบทุกชนิด เพียงแต่วัตถุดิบที่ใช้ล้ำค่า และปรุงได้ยากอย่างยิ่งจากนั้นหมอหลวงฉางก็เริ่มลงมือรักษา ความเจ็บปวดมหาศาลทำให้ร่างของฮั่วหลินกระต

ความรู้สึกสูญเสียและน้อยเนื้อต่ำใจอย่างใหญ่หลวงถาโถมเข้ามาในใจ ขอบตาของเจียงหวนพลันแดงก่ำในทันทีนางสูดจมูก พยายามสะกดเสียงสะอื้นในลำคอ พยายามรักษากิริยาท่าทางพื้นฐาน“หม่อมฉันเจียงหวน ถวายบังคมฝ่าบาทเพคะ”สายตาของฮั่วหลินหยุดนิ่งอยู่ที่ขอบตาแดงก่ำของนางชั่วขณะหนึ่งมีความรู้สึกบางอย่างแล่นผ่านเข้ามาในใจ รวดเร็วจนมิอาจคว้าไว้ได้ทันเขาเหม่อลอยไปชั่วครู่ แต่เพียงพริบตาเดียว ฮั่วหลินก็กลับคืนสู่ท่าทีของฮ่องเต้ผู้เย็นชาดังเดิม“ลำบากจวงเฟยที่เฝ้าอยู่ทั้งคืนแล้ว ในเมื่อข้าตื่นแล้ว จวงเฟยกลับตำหนักไปพักผ่อนเถิด มิต้องมาเหนื่อยอยู่ที่นี่”คำสั่งไล่แขกนี้ ช่างเป็นธรรมชาติเสียจนหัวใจของเจียงหวนจมดิ่งลงนางมองใบหน้าที่ยังคงหล่อเหลาแต่กลับเต็มไปด้วยความเย็นชาของฮั่วหลิน รู้สึกเพียงว่าช่างแปลกหน้าเหลือเกินนางอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ลำคอราวกับถูกบางสิ่งอุดตันไว้ พูดไม่ออกแม้แต่คำเดียวในที่สุด นางก็หลุบตาลงต่ำ รับคำเสียงเบา“หม่อมฉัน... ทูลลาเพคะ”นางหันหลังเดินจากไป แต่ด้วยอารมณ์ที่ถูกกระทบกระเทือนอย่างรุนแรง ประกอบกับความเหนื่อยล้าที่ไม่ได้นอนมาทั้งคืน ทำให้ฝีเท้าของนางดูโซเซอยู่บ้

“นี่มันท่าทีอะไรกัน ฝ่าบาททรงลืมเจ้าไปแล้ว นั่นก็เพราะวาสนาของเจ้าไม่ดีพอ ดูสภาพเจ้าตอนนี้สิ เสแสร้งให้ใครดู!”“กุ้ยเฟยกล่าวเกินไปแล้วเพคะ หม่อมฉันเพียงแค่เหนื่อยล้าจากการเฝ้าไข้เมื่อคืน จนทำให้กุ้ยเฟยเข้าใจผิดไป ส่วนเรื่องพระทัยของฝ่าบาทนั้น...”เจียงหวนหัวเราะเบา ๆ ในที่สุดก็ยอมมองตรงไปยังเจียกุ้ยเฟย“ไม่ว่าจะทรงลงโทษหรือทรงเมตตา ล้วนเป็นพระมหากรุณาธิคุณทั้งสิ้น อย่างน้อยหม่อมฉันก็เคยได้รับมาแล้ว อีกอย่างตอนนี้ฝ่าบาททรงพระประชวรอยู่ ต้องการการพักผ่อนอย่างสงบ พวกหม่อมฉันที่เป็นพระสนม ก็สมควรที่จะสงบเสงี่ยมเจียมตัว กุ้ยเฟยว่าจริงหรือไม่เพคะ?”เจียกุ้ยเฟยถูกคำพูดของนางตอกหน้าจนพูดไม่ออก สีหน้าเปลี่ยนเป็นแดงสลับขาวนี่ไม่ได้กำลังพูดว่านางไม่เคยได้รับความโปรดปรานจากฝ่าบาท แถมยังไม่สงบเสงี่ยมเจียมตัวหรอกหรือ!นางมาเพื่อที่จะดูเจียงหวนโศกเศร้าเสียใจร้องไห้ฟูมฟาย ไม่ใช่มาฟังนางพูดจาแดกดันเช่นนี้เจียกุ้ยเฟยชี้หน้าเจียงหวน เสียงแหลมสูง“บังอาจ! เจียงหวน เจ้าคิดว่าตัวเองยังเป็นพระสนมคนโปรดที่ฝ่าบาททรงประคบประหงมอยู่ในมืออีกหรือ? ฝ่าบาททรงจำไม่ได้แล้วด้วยซ้ำว่าเจ้าเป็นใคร เป็นแค่สตรีที่

ฮั่วหลินข่มความไม่พอใจนั้นไว้ น้ำเสียงยังคงเรียบเฉย แฝงไว้ด้วยอำนาจของฮ่องเต้ที่ไม่ยอมให้ผู้ใดกังขา“คืนนี้ข้าจะค้างที่นี่”ประโยคนี้ทำเอาเจียงหวนถึงกับมึนงงไปหมดตอนนี้ฮั่วหลินสูญเสียความทรงจำ ลืมเรื่องราวระหว่างพวกเขาไปแล้ว ดังนั้นการที่เขามาในยามดึกเช่นนี้ ก็เพียงเพื่อมาใช้สิทธิ์ของความเป็นฮ่องเต้เท่านั้นหรือ?เขามองนางเป็นเพียงพระสนมธรรมดา ๆ คนหนึ่งที่สามารถมาหลับนอนด้วยเมื่อไรก็ได้อย่างนั้นหรือ?ในใจของเจียงหวนเจ็บปวดรวดร้าว ยิ่งคิดก็ยิ่งโมโหฮั่วหลินที่อยู่ตรงหน้านี้ ไม่ใช่คนรักที่จะเคารพและรักใคร่นาง แต่เป็นฮ่องเต้อย่างแท้จริงขอบตาของเจียงหวนแดงก่ำขึ้นเล็กน้อย นางไม่อาจยอมรับความใกล้ชิดเช่นนี้ได้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในตอนที่เขาลืมนางไปจนหมดสิ้น“ฝ่าบาทเพคะ” น้ำเสียงของเจียงหวนสั่นเทาเล็กน้อย นางพยายามทำให้น้ำเสียงของตนฟังดูสงบ “พระวรกายของฝ่าบาทเพิ่งจะทรงฟื้นฟู ไม่ควรเหนื่อยล้าเกินไป วันนี้หม่อมฉันเองก็รู้สึกไม่ค่อยสบาย ไม่กล้าที่จะปรนนิบัติฝ่าบาท ฝ่าบาทเสด็จกลับไปบรรทมที่ตำหนักหย่างซินเถิดเพคะ”คิ้วของฮั่วหลินขมวดเข้าหากันในทันทีเหอะ ช่างเป็นข้ออ้างที่ตื้นเขินสิ้นดีเ

เดิมทีฮั่วหลินก็อารมณ์ไม่ดีอยู่แล้ว พอเห็นนางเข้ามาใกล้ถึงเพียงนี้ กลิ่นเครื่องประทินโฉม กลิ่นเครื่องหอมบนกายก็โชยปะทะใบหน้า ยิ่งทำให้รู้สึกรำคาญมากขึ้นเขาเอนตัวไปข้างหลังตามสัญชาตญาณ เพื่อหลบช้อนที่ยื่นมาถึงริมฝีปาก“วางลง ข้าจะกินเอง”การกระทำของเจียกุ้ยเฟยชะงักไป รอยยิ้มบนใบหน้าแทบจะรักษาไว้ไม่อยู่นางฝืนทำท่าทีอ่อนน้อม วางถ้วยน้ำแกงลงบนโต๊ะเล็กข้างกายฮั่วหลิน “เป็นหม่อมฉันที่ล่วงเกินไปแล้วเพคะ ฝ่าบาทโปรดเสวยช้า ๆ ”ฮั่วหลินยกถ้วยน้ำแกงนั้นมาจรดที่ปลายจมูก กลิ่นหอมที่เข้มข้นเกินไปนั้น ทำให้เขารู้สึกผิดปกติขึ้นมาโดยสัญชาตญาณในฐานะฮ่องเต้ เขาเติบโตขึ้นมาในวังหลวงตั้งแต่เด็ก เล่ห์เหลี่ยมสกปรกเช่นไรบ้างที่ไม่เคยพบเห็น?ความระแวดระวังต่อสิ่งที่นำเข้าปากนั้น แทบจะสลักลึกเข้าไปในกระดูกกลิ่นหอมนี้ดูไม่ค่อยจะถูกต้องนัก มีกลิ่นหอมหวานจาง ๆ ปนอยู่ ไม่เหมือนกับกลิ่นของตัววัตถุดิบเองสายตาของฮั่วหลินพลันคมกริบดุจใบมีดในทันที เขาเหลือบมองเจียกุ้ยเฟยแวบหนึ่งเจียกุ้ยเฟยถูกมองจนใจเต้นรัว ฝืนทำท่าสงบแล้วก้มหน้าลง แต่มือกลับบิดผ้าเช็ดหน้าไว้แน่นด้วยความประหม่าการกระทำเล็ก ๆ น้อย ๆ เช่น