All Chapters of อ่านใจทรราช สนมปลาเค็มถล่มวังหลัง: Chapter 251 - Chapter 260

ความโกรธเกรี้ยวบนใบหน้าของจางวางกรมพิธีการพลันแข็งค้าง ม่านตาหดเล็กลงอย่างรุนแรงจวงเฟยคือพระสนมคนที่ฝ่าบาทโปรดปรานมากที่สุด เรื่องนี้เหล่าขุนนางบุ๋นบู๊ทั่วทั้งราชสำนักมีหรือจะไม่รู้ความเย็นเยียบสายหนึ่งแล่นพล่านขึ้นมาจากก้นบึ้งของหัวใจ เขาแทบจะยืนไม่อยู่ เหงื่อเย็นผุดซึมจนเสื้อผ้าเปียกชุ่มในพริบตาทว่า ท่ามกลางความเงียบงันที่น่าอึดอัดนี้ กลับมีเสียงหนึ่งที่ไม่รู้จักกาลเทศะดังขึ้น“ฮ่า ๆ ๆ แม่นางคนงาม ข้าบอกแล้วว่าข้าไม่ได้ดูผิด ท่านพ่อ ท่านรีบจับนางกลับไปเร็วเข้า ข้าต้องการนาง!”นับตั้งแต่เจียงหวนเปิดหมวกม่านขึ้น หลิวเฉวียนเหรินก็ถูกความงามสะกดจนลุ่มหลงมัวเมา ไม่ได้ยินแม้แต่น้อยว่าหลังจากนั้นเจียงหวนพูดอะไรดวงตาของเขาแทบจะเกาะติดอยู่บนร่างของเจียงหวน เต็มไปด้วยความละโมบเจียงหวนมองไปยังหลิวเฉวียนเหรินด้วยสีหน้าขยะแขยงเจ้าคางคกน่ารังเกียจนั่นสติดีอยู่หรือไม่ นางบอกฐานะของตนเองไปแล้ว เขายังคิดจะให้พ่อของตนมาจับนางอีกสมองเพี้ยนไปแล้วหรือ?จางวางกรมพิธีการสะดุ้งตกใจกับเสียงของบุตรชาย เมื่อได้สติกลับมา ก็เหลือบมองหลิวเฉวียนเหรินอย่างไม่สบอารมณ์“เจ้าสารเลว ยังไม่หุบปากอีก”

สีหน้าของฮั่วหลินยังคงเคร่งขรึมเย็นชา เขาพยักหน้าเล็กน้อย เป็นเชิงบอกให้ทุกคนลุกขึ้นเขาหันไปมองหวังเต๋อกุ้ยที่ตามอยู่ข้างกาย แล้วออกคำสั่ง “นำตัวสองพ่อลูกสกุลหลิวและผู้สมรู้ร่วมคิดลงไป คุมขังอย่างเข้มงวด และดำเนินการสอบสวนตามพระราชโองการ อีกเรื่องหนึ่ง จัดการปลอบขวัญราษฎรและเจ้าของแผงลอยที่ตื่นตกใจในบริเวณนี้”“พ่ะย่ะค่ะ” หวังเต๋อกุ้ยรับคำ แล้วรีบสั่งให้คนไปจัดการทันทีสถานการณ์ที่วุ่นวายโกลาหลถูกควบคุมได้อย่างรวดเร็ว ฮั่วหลินจึงหันกลับมามองเจียงหวนอีกครั้ง ยื่นมือไปจัดหมวกม่านของนางให้เข้าที่การกระทำของเขาดูสุขุมเยือกเย็น แต่เสียงในใจกลับเผยให้เห็นความไม่สงบของเขาอย่างชัดเจน[ทั้งหมดเป็นความผิดของเรา เหตุใดเราต้องไปร้านตำรานั่นด้วย][หากเราอยู่เคียงข้างนางตลอดเวลา เจ้าพวกชั้นต่ำนั่นจะกล้าเข้าใกล้นางได้อย่างไร?][เมื่อครู่นางถูกล้อมไว้ หากองครักษ์ลับต้านไว้ไม่อยู่ หรือหากเรามาช้าไปเพียงก้าวเดียว...]ฮั่วหลินรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาในใจ เขาไม่อาจยอมรับผลที่อาจเกิดขึ้นได้เลยแม้แต่น้อยเจียงหวนได้ยินเสียงในใจที่เต็มไปด้วยความเป็นห่วงของเขา ความโกรธที่ยังหลงเหลือและความหวาดกลัวที่ถู

ฮั่วหลินขมวดคิ้วแน่น สายตากวาดมองอาคารโดยรอบ สุดท้ายก็ไปหยุดอยู่ที่ภัตตาคารแห่งหนึ่งซึ่งตั้งอยู่ริมน้ำในระยะที่ไม่ไกลนักอาคารนั้นแม้จะไม่สูงนัก แต่ด้วยความที่ตั้งอยู่ริมน้ำ ทิวทัศน์จึงเปิดกว้าง เหมาะแก่การชมทัศนียภาพเป็นอย่างยิ่ง“ไปกัน จะพาเจ้าไปที่อื่น”ฮั่วหลินตัดสินใจอย่างเด็ดขาด ค่อย ๆ คุ้มกันเจียงหวนมาอยู่ข้างกายอย่างแนบเนียนท่าทางของเขาดูสบาย ๆ แต่แท้จริงแล้วแฝงไว้ด้วยพละกำลัง ช่วยกันผู้คนที่เบียดเสียดรอบข้างออกไปให้นางได้อย่างพอเหมาะพอเจาะหวังเต๋อกุ้ยเข้าใจในทันที รีบส่งสัญญาณมือไปยังเงามืด มีองครักษ์ลับคนหนึ่งล่วงหน้าไปยังภัตตาคารเพื่อเตรียมการก่อนอย่างเงียบเชียบภัตตาคารอยู่ไม่ไกลจากที่ที่พวกเขาอยู่ ใช้เวลาเพียงครู่เดียวก็มาถึงในเวลานี้ องครักษ์ลับที่มาก่อนได้จัดการทุกอย่างในภัตตาคารไว้เรียบร้อยแล้วเถ้าแก่ออกมาต้อนรับด้วยตนเอง นำทางพวกเขาไปยังห้องรับรองบนชั้นสามด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม“คุณชายกับฮูหยินเชิญตามข้าน้อยมาขอรับ ห้องชมจันทร์นี้เป็นห้องรับรองที่ดีที่สุดของภัตตาคารเรา หันหน้าเข้าหาแม่น้ำพอดี ทิวทัศน์ยอดเยี่ยมมากขอรับ”เถ้าแก่แนะนำไปพลางนำทางไปพลา

เศษเถ้าของดอกไม้ไฟค่อย ๆ จางหายไป เหลือทิ้งไว้เพียงกลิ่นดินปืนจาง ๆ ในอากาศ และเสียงผู้คนที่ยังคงจอแจอยู่บนสองฝั่งแม่น้ำภายในห้องรับรอง แสงสีเหลืองนวลสว่างขึ้น“คุณชาย ฮูหยิน จะรับอาหารเลยหรือไม่ขอรับ? อาหารของหอจุ้ยเซียนของเรานั้น มีชื่อเสียงเลื่องลือมากเลยนะขอรับ”เถ้าแก่ปรากฏตัวขึ้นอย่างถูกจังหวะ เอ่ยถามด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มฮั่วหลินมองไปทางเจียงหวน ใช้สายตาขอความเห็นจากนางเจียงหวนรู้สึกหิวอยู่บ้างจริง ๆ จึงพยักหน้า “ดีเลย รบกวนเถ้าแก่ นำอาหารขึ้นชื่อของที่นี่มาอย่างละหนึ่งที่”“ได้เลยขอรับ ข้าน้อยจะรีบไปจัดการให้ รับรองว่าท่านต้องพอใจแน่นอนขอรับ” เถ้าแก่ถอยออกไปอย่างยินดีในไม่ช้า อาหารเลิศรสหลายจานก็ถูกนำมาจัดวางบนโต๊ะปลากะพงนึ่งเนื้อนุ่ม ผักตามฤดูกาลสีเขียวสดใส น้ำแกงปลาสีขาวขุ่นที่เคี่ยวจนหอมกรุ่นหนึ่งถ้วย และยังมีเครื่องเคียงรสเลิศอีกสองสามจานฮั่วหลินและเจียงหวนนั่งอยู่ตรงข้ามกัน ดื่มด่ำกับช่วงเวลาอันเงียบสงบหลังจากดอกไม้ไฟได้มอดดับลงหน้าต่างของห้องรับรองไม่ได้ปิดสนิท เสียงจอแจและความคึกคักจากริมฝั่งก็ค่อย ๆ ซึมซาบเข้ามาทีละน้อยสายตาของเจียงหวนถูกสภาพค

ภายในห้องรับรองเงียบสงัด เหอหลิงทรุดอยู่บนพื้น เผยให้เห็นดวงตาที่เต็มไปด้วยความตกตะลึงเสียงสัญญาณเตือนอิเล็กทรอนิกส์อันเย็นเยียบในหัวของเธอยังคงดังแหลมแสบแก้วหู ทำให้เธอใจคอไม่ดีเกิดอะไรขึ้น คนผู้นี้ควรจะหลงใหลในตัวเธอไม่ใช่เหรอ? ทำไมถึงไม่เหมือนกับที่ระบบบอกไว้เลยเธอหมอบอยู่บนพื้น ในหัวสับสนวุ่นวายไปหมดขณะที่เธอกำลังคิดคำนวณว่าท่าทางแบบไหนที่จะช่วยแก้ไขสถานการณ์และกระตุ้นความเวทนาสงสารของฮ่องเต้ได้ดีที่สุด มือข้างหนึ่งก็ยื่นมาตรงหน้าเธอมือนั้นขาวผ่องราวกับหยก เล็บถูกตัดแต่งอย่างเรียบร้อยหมดจด ภายใต้แสงไฟสีเหลืองนวลในห้องรับรองส่องประกายอ่อนละมุน“เป็นอะไรหรือไม่?”น้ำเสียงนั้นใสกังวานไพเราะ น่าฟังอย่างยิ่งเหอหลิงเงยหน้าขึ้นโดยไม่รู้ตัว ในวินาทีที่สายตาประสานกัน นางก็สูดหายใจเข้าอย่างแรง ม่านตาขยายออกอย่างควบคุมไม่ได้แสงไฟเรืองรองดูจะลำเอียงเข้าข้างใบหน้างดงามตรงหน้าเป็นพิเศษ ขับเน้นให้โครงหน้าดูอ่อนโยนคิ้วดั่งขุนเขาไกลตา ดวงตาราวกับสายน้ำในฤดูใบไม้ร่วง จมูกโด่งงาม ริมฝีปากแดงระเรื่อโดยไม่ต้องแต่งแต้มนางเพียงแค่ก้มหน้าลงเล็กน้อย มองมาที่ตนด้วยความเป็นห่วง มุมปากประด