All Chapters of คุณภรรยาที่สามีไม่เคยรัก: Chapter 11 - Chapter 20

Chapter 12“เป็นหนึ่ง ลุกได้แล้ว” น้ำเสียงทรงพลังดังขึ้น เป็นหนึ่งลืมตาขึ้นอย่างงัวเงีย พร้อมกับมองคนที่ยืนอยู่ “ลุกขึ้น”“คุณย่า” เป็นหนึ่งเอ่ยเสียงเบาหวิวคล้ายคนละเมอ“พี่หนึ่ง”เป็นหนึ่งถูกกอดเอาไว้ แต่พอหันไปเห็นสภาพของมีมี่เขาก็ยิ่งตกใจ เมื่อคืนเขาทำบ้าอะไร ถึงได้อยู่ในสภาพแบบนี้“เรื่องบ้าอะไรวะเนี่ย”“พี่อย่าไปนะ พี่อย่าแต่งกับใครนะ”“ใต้หล้า”“ครับคุณละออ”“เอาเป็นหนึ่งกลับบ้านด่วนที่สุด พิธีแต่งงานจะเริ่มอีกสองชั่วโมง รีบจัดการให้เสร็จ”“ครับคุณนวลละออ” ลูกน้องหนุ่มโค้งตัวอย่างสำรวม ก่อนจะไปส่งสัญญาณให้ลูกน้องอีกสามคนที่มาด้วยกัน ช่วยจัดการเป็นหนึ่ง“ผมไม่ไป!” เป็นหนึ่งปฏิเสธ“พี่หนึ่งอย่าไปนะคะ พี่หนึ่งอย่าแต่งงานกับกันตานะคะ ฮือ ๆ พี่หนึ่งอย่าทิ้งมีมี่นะคะ”“มี่”“ลากตัวไป” มีหรือคนอย่างนวลละออจะยอม ในเมื่อนางต้องการลากหลานชายตัวดีไปแต่งงานกับกันตา ก็ต้องเอาไปให้ได้ส่วนคนที่ร่ำร้องไม่ต้องการให้หลานชายของนางไปแต่งงานกับคนอื่น ต่อให้ร้องไห้น้ำตาเป็นสายเลือด นางก็ไม่มีวันใจอ่อนเด็ดขาด“กูไม่ไป!” เป็นหนึ่งพยายามดิ้นรน ลูกน้องของคุณย่าพยายามแต่งตัวให้ แต่เขาก็ไม่ยอม สุดท้ายใต้ห

Chapter 14กันตานั่งทำอาหารเงียบ ๆ อยู่ในครัว พลางถอนหายใจออกมา ตั้งแต่เมื่อคืนเป็นหนึ่งก็หายออกไปจากบ้าน จวบจนตอนนี้ก็ยังไม่กลับมา“คุณกันตาคะ” เสียงตะโกนเรียกอยู่ด้านนอก ทำให้กันตาต้องเลื่อนหน้าต่างครัวออกไปดู “คุณย่าให้เอาเสื้อผ้าคุณหนึ่งมาให้ค่ะ”“ค่ะ ขอบคุณนะคะป้าแต้ม”“ให้เอาไปไว้ข้างบนเลยไหมคะ?”“ค่ะ เอาไปไว้บนห้องเลยค่ะ เดี๋ยวกันตาจัดการเอาเข้าตู้เอง”“ค่ะ” ป้าแต้มเอาเสื้อผ้าเป็นหนึ่งขึ้นข้างบน ส่วนคนงานคนอื่น ๆ ขนของใช้จำเป็นมาให้ เครื่องครัวก็ขนมาเพิ่ม ข้าวปลาอาหารหลายอย่างถูกขนเอามาไว้จนเต็มครัว“คุณนวลละออบอกว่า คุณกันตาพักผ่อนให้สบายนะคะ อย่าเพิ่งไปทำงาน เพราะในไร่ไม่มีอะไรให้ทำหรอกค่ะ ถ้าอยากเข้าเมือง ให้ลุงสาครขับรถพาไปก็ได้”“ค่ะ ฝากขอบคุณคุณย่าด้วยนะคะป้าแต้ม”“จ้า” ป้าแต้มพยักหน้า แล้วขอตัวกลับ กันตาทำอาหารเสร็จ ก็นั่งรับประทานคนเดียวเงียบ ๆหลังจากรับประทานอาหารเสร็จ กันตาก็ทำความสะอาดบ้าน ซักผ้ารีดผ้า ทำหน้าที่ของตัวเองอย่างดีเยี่ยม ก่อนจะเดินไปที่ไร่ คุณนวลละออกำลังนั่งคิดเงินค่าแรงให้คนงาน กันตาจึงรีบเข้าไปช่วย“ย่าให้คนไปบอกแล้วนะ ว่าไม่ต้องมาช่วยยายทำงาน ย่าให

Chapter 16เป็นหนึ่งฟึดฟัดแต่เช้า วันนี้คุณย่าของเขาให้ไปส่งกันตาที่บ้านลูกสาวคุณย่าเอมอร คุณย่ามอบหมายให้เขาไปรับไปส่งกันตา ทุกเช้าต้องไปส่ง ตอนเย็นต้องไปรับ มันเรื่องบ้าอะไรที่เขาต้องทำ“ถ้าพี่หนึ่งไม่เต็มใจไปส่งกันตา กันตาให้ลุงสาครไปส่งกันตาก็ได้”“คุณย่าได้ด่าพี่น่ะสิ เธอก็รู้ว่าคุณย่าสั่งอะไรก็ต้องทำ” เขาเสียงห้วนขึ้นรถอย่างโมโห กันตารีบขึ้นไปนั่งเบาะข้าง ๆ แล้ววางกล่องแซนด์วิชไว้บนคอนโซลหน้ารถ “เอามาให้ทำไมนักหนา รู้ไหมว่าพี่ไม่เคยกินของเธอ เอาไปทิ้งทุกวัน เอามาไว้บนรถก็เกะกะเปล่า ๆ”“….” กันตาเม้มปาก เธอรู้ว่าเขาต้องเอาไปทิ้ง หรือไม่กิน แต่เธอก็อยากทำให้เขาทุกวัน เพราะอาหารที่เธอทำให้ทุกเช้าเย็น เขาไม่เคยรับประทานของเธอเลย “กันตารู้ว่าพี่หนึ่งไม่กิน แต่กันตาก็แอบหวังว่าพี่จะเปิดใจกินมัน”“ของแบบนี้พี่ไม่กินให้เสียปากหรอก โดยเฉพาะฝีมือคนอย่างเธอ” เขาพูดอย่างหงุดหงิด ก่อนจะขับกระชากออกไปอย่างรวดเร็วเขาส่งเธอที่หน้าปากซอยของบ้านลูกสาวคุณย่าเอมอร ปล่อยให้กันตาเดินไปที่บ้านหลังนั้นเอง กันตาไม่โต้แย้ง คล้ายทำใจเอาไว้อยู่แล้ว เป็นหนึ่งมองตามแผ่นหลังเล็กของคนที่กำลังก้าวฉับ ๆ เข้าไปใ

Chapter 18ตึก! ตึก! ตึก! เสียงฝีเท้าดังสนั่นโถงทางเดิน เป็นหนึ่งเร่งฝีเท้าไปยังห้องที่ต้องการ เมื่อได้รู้ว่าคนที่พากันตามา พักอยู่ห้องไหน ดีที่เจ้าของโรงแรมเป็นเพื่อนเขา โทรกริ๊งเดียวธนากรก็ให้พนักงานโรงแรมช่วยเช็ค และคนที่พากันตาไปพักอยู่ชั้นบนสุด เป็นหนึ่งรีบปรี่ไปขนถึงห้องนั้น ถีบประตูเข้าไปอย่างแรง ก็เจอเพียงสภาพห้องที่มันพังเละเทะ เขาจึงรีบไปดูที่กล้องวงจรปิด กันตาวิ่งออกไปจากห้อง โดยมีผู้ชายอีกคนวิ่งตาม“เหี้ย! มาช้าไปก้าวหนึ่ง” เป็นหนึ่งสบถก่อนจะรีบวิ่งไปที่ลิฟต์ ใจก็โมโหยัยเด็กบ้าที่มาเที่ยวกับเพื่อน จนเกิดเรื่องวุ่นวายขึ้นมา “คอยดูเถอะ เจอเมื่อไหร่ จะเล่นงานให้หนักเลยคอยดู”@@@ตึก! ตึก! ตึก!กันตาวิ่งเท้าเปล่าออกมาจากโรงแรม เธอวิ่งเตลิดไปที่หลังตลาด แม้สติสัมปชัญญะจะไม่เต็มร้อย เธอก็ต้องออกไปจากที่นี่ ออกไปให้พ้นจากผู้คนใจทรามคำพูดของผู้ชายคนนั้นมันยังคงกึกก้องอยู่ในหู เขารับเงินมาแล้ว มีคนจ้างเขาให้มารุมโทรมเธอ แล้วใครกันที่มันอยากทำแบบนี้ที่ผ่านมากันตาไม่เคยมีเรื่อง ไม่เคยมีปัญหากับใคร เธอคิดไม่ออกเลยจริง ๆ ว่าใครที่มันคิดร้ายกับเธอ ในขณะที่สภาพไม่เต็มร้อย คิดไม่ตกก

Chapter 20“ขอบคุณค่ะพี่หนึ่ง” กันตายกมือไหว้เป็นหนึ่ง เมื่อเขามาส่งเธอที่บ้านคุณอัมรา ก่อนมาถึงก็พาแวะซื้อของ มีทั้งขนม มีทั้งกาแฟ “อืม” เขาพยักหน้า “ตอนเย็นเดี๋ยวมารับ”“ค่ะ” กันตายิ้มอย่างมีความสุข พร้อมกับโบกมือให้เขา ชายหนุ่มยิ้มแล้วขับรถออกไปจากบ้าน มุ่งตรงไปที่บริษัท เขายิ้มเมื่อคิดถึงกันตา ก่อนจะรีบหุบยิ้ม เมื่อคิดได้ว่า เขาจะยิ้มทำไม เขาไม่ได้รักได้ชอบเธอสักหน่อย“สวัสดีค่ะคุณอัมรา” กันตายกมือไหว้อย่างนอบน้อม“กันตามาพอดีเลย มา ๆ เพลิงได้ผลไม้มาฝากเยอะเลย มากินด้วยกัน” คุณอัมรากวักมือเรียก กันตาเดินไปนั่งที่เก้าอี้ ก็เจอชายหนุ่มหน้าหล่อนั่งอยู่ข้าง ๆ คุณอัมรา“นี่กันตานะเพลิง” “กันตา เธอเชื่อกันตาเหรอ?” ทั้งที่รู้ชื่ออยู่แล้ว ก็อยากถามเพื่อความแน่ใจ “ทำหน้าเหมือนรู้จักนะตาเพลิง”“ผมรู้จักเธอครับ เมื่อคืนเธอวิ่งตัดหน้ารถผม แล้วเป็นลม”“อ๋อ กันตาจำได้แล้ว ขอบคุณนะคะที่ช่วยกันตา” เธอยิ้มให้ เพลิงรู้สึกว่ารอยยิ้มของคนตรงหน้าช่างน่ารักเหลือเกิน กิริยามารยาทของเจ้าหล่อนก็น่ารัก เขารู้สึกถูกชะตา อยากเป็นเพื่อนคนตรงหน้า“ผมไม่ได้ช่วยคุณกันตาหรอกครับ ผมต้องขอโทษนะครับที่เมื่อคืน