All Chapters of MY EX, MY BOSS, MY CONTRACTED HUSBAND: Chapter 101 - Chapter 110

Nanatiling tahimik ang lalaki, gulat man ay kalmado pa rin ang itsura. Napatitig lang siya kay Bella, at namangha siya sa lakas ng loob nito.Ngumiti siya ng bahagya, “Miss, lasing ka,” sambit niya sa malamig na tono pero may halong amusement sa boses.Umiling si Bella at pilit na tumayo ng diretso. “Hindi ako lasing! Gusto lang kita pakasalan kasi… kasi ang gwapo mo!” sabay turo sa kaniya, sabay tawa na may halong hikbi.“Bells!” sigaw ulit ni Sarah, hinila siya palayo. “I’m so sorry, Sir. She’s really drunk.”Napakamot na lang ng ulo ang lalaki, bahagyang natawa. “It’s fine. Just… make sure you guys gets home safe, okay?”Bago ito tuluyang tumalikod, muling sumigaw si Bella habang nakasandal sa balikat ni Sarah.“Kuyang tagapagligtas! Tandaan mo ‘tong mukha ko ha! Baka pag nagising ako bukas, hanapin kita!”Lihim na lamang na napangiti at napailing ang lalaki.Kinabukasan, nagising si Bella na para bang may martilyong pumupokpok sa ulo niya sa sobrang sakit.“Aray...” Iyon ang unang

At habang nagpatuloy ang gabi, hindi alam ni Aiden kung alin ang mas nakakakaba ang muling pagkikita nila ni Luigi, o ang katotohanang unti-unti na niyang hinahayaan ang sarili niyang mahulog kay Aiden Ferrer.Matapos ang dinner, hinatid ni Aiden si Bella sa apartment. Tahimik lang sila sa kotse, pero ramdam ni Bella ‘yung mga salitang hindi na kailangang sabihin.“Thank you, sir,” mahinang sabi ni Bella nang bumaba siya.“Stop calling me ‘Sir’ when I’m not in the office,” sagot ni Aiden, may ngiti sa labi. “Good night, Bella.”At sa unang pagkakataon, nakatulog si Bella nang may ngiti sa labi, hindi dahil nakalimot siya sa nakaraan, kundi dahil may taong nagpapaalala sa kaniya kung gaano siya kahalaga.Kinabukasan ay day off niya.Maaga siyang ginising ni Sarah, dahil sabik na sabik din itong maglabas ng stress.“Girl, let’s go shopping!” sigaw ni Sarah habang kumakain ng pancake.“Sarah, wala akong planong gumastos,” sagot ni Bella habang nag-aayos ng buhok.“Hindi gastos ‘to. Thera

ONE YEAR LATER“Aiden!” sigaw ni Bella habang hawak ang tiyan niya, pawis na pawis kahit kalalabas lang nila ng kwarto. “Sa tingin ko… this is it! Manganganak na ‘ko!”Natigilan si Aiden, hawak pa ang mug ng kape, sabay lagok at nalunok ng diretso. “WHAT?! Ngayon?! Eh, ‘di ba magsa-samgy pa tayo?!”“Samgy ka pa diyan?! Lalabas na nga ang anak natin! Aiden, aray! Huwag kang tumayo lang diyan! Ilagay mo na ang mga gamit sa kotse!”Mabilis na nataranta si Aiden, imbes na tulungan, nagpaikot-ikot sa sala parang nagpa-practice ng marathon.“Okay, okay, kalma lang tayo. Bag, hospital bag! Nasan ‘yung hospital bag?”Tinuro ni Bella sa sofa. Pero kinuha ni Aiden ang bag ng laptop niya.“AYAN!”“Hindi ‘yan, Aiden! Laptop mo ‘yan!”“Ah, oo nga… teka—eto!”Kinuha naman niya ‘yung bag ng groceries.“Hindi rin ‘yan! Gusto mo ako na lang manganak mag-isa?!” tila inis na sambit ni Bella dahil sa sakit ng tiyan niya.Nataranta si Aiden, halos madulas sa sahig habang nagmamadaling magbihis. Baligtad

FIVE YEARS LATERMabigat ang ulan sa labas ng maliit naming bahay sa Italy, at sa loob, maririnig ang tawa ng dalawang munting tinig na pinakamahal ko sa mundo.“Mommy, look!” masayang sigaw ni Maliya habang ipinapakita ang ginuhit niyang bulaklak sa maliit na notebook. Katabi niya si Skye, nakanguso habang sinusubukang ayusin ang Lego na hindi magkadikit-dikit.Limang taon na ang lumipas mula nang iwan ko si Carlos, limang taon mula nang itinago ko ang pagbubuntis ko sa kanya. Sa araw na nanganak ako, umiyak ako ng walang humpay—hindi lang sa sakit ng panganganak, kundi sa sakit ng katotohanang wala siya sa tabi ko para makita ang mga anak naming ipinanganak.Pinangalanan ko silang Maliya at Skye. Maliya—mula sa salitang “liwanag,” para ipaalala sa akin na may pag-asa pa rin kahit sa gitna ng kadiliman. At Skye naman dahil noong unang beses kong maramdaman siyang kumilos sa tiyan ko, ay sobrang aliwalas ng kalangitan, parang ipinapaalala na kahit mabangis ang unos, may buhay na lalab

Samantala tahimik lang si Carlos habang naglalakad silang palabas ng venue kasama si Aryana. Ramdam niya ang higpit ng pagkakahawak nito sa braso niya, lalo na nang maramdaman nilang kumalaw si baby kanina. Dapat ay puro saya ang nararamdaman niya—magiging ama na siya, may kasal na nakatakda. Dapat, buo na ang lahat. Pero kahit anong pilit niyang ngumiti sa fiancée niya, may ibang kirot na bumabalot sa dibdib niya.Kanina, nang makita niya si Rheign… para siyang binuhusan ng malamig na tubig. Limang taon. Limang taon na hindi sila nagkita, at sa isang iglap, bumalik lahat. Ang sakit, ang alaala, ang mga salitang hindi niya nasabi.At ngayon, naroon ito… may dalang dalawang bata. Dalawang batang may mga matang pamilyar. Mga ngiting parang kanya.Napakagat siya ng labi at pilit na iniwas ang tingin habang naglalakad papunta sa sasakyan. Ayaw niyang mag-isip. Ayaw niyang umasa. Pero habang naririnig pa rin niya sa isip ang tawa ng kambal kanina, alam niyang hindi iyon basta pagkakahawig