All Chapters of สัญญารักไร้หัวใจ: Chapter 131 - Chapter 140

ตอนที่ 128ความรู้ฉ่ำหวานที่กลับมา อคิณรีบปรับสีหน้าจากที่กำลังยิ้มก็ทำท่าทีเป็นเมามายขึ้นมา เขาแกล้งทำเป็นเมาเพื่อที่จะได้ไม่ต้องกลับบ้าน เขาทำหน้าออดอ้อนให้มากที่สุด เขาค่อยๆ ลุกขึ้นยืน แล้วเดินโซซัดโซเซเข้าไปหาพราวตะวันอย่างจงใจ เขาโอบกอดเธอจากด้านหลังอย่างอ่อนโยน “โถ่!!! พราวอย่าเพิ่งไล่พี่เลยนะครับ พี่เมาพี่ขับรถกลับไม่ได้หรอกครับ” อคิณพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่เมามายเพื่อให้พราวตะวันเชื่อว่าเขาเมาจริงๆ เขาพยายามกอดพราวตะวันอย่างเบามือและกระชับให้แน่นขึ้นอีกนิด ใบหน้าซบลงที่ซอกคอหมอกรุ่นของเธอ พราวตะวันรู้สึกใจอ่อนยวบกับการออดอ้อนของเขา แม้ในใจจะรู้ว่าเขาแสร้งทำแต่ความใกล้ชิดที่ได้รับก็ทำให้เธอปฏิเสธเขาไม่ได้ เธอพยายามแกะมือของเขาออกเบาๆ “พี่คินน์ ปล่อยพราวนะคะ เดี๋ยวมีใครมาเห็นจะไม่ดี และพี่อย่ามาแกล้งพราวเลยค่ะ พราวรู้ว่าพี่ไม่ได้เมาขนาดนั้น” พราวตะวันกล่าวอย่างแสร้งทำเป็นใจแข็ง อคิณไม่ยอมปล่อย เขายังคงอ้อนวอนด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนและจริงจัง “พราวพี่ขอร้องเถอะนะ พี่เมาจริงๆ พี่ไม่อยากขับรถกลับมันอันตราย ให้พี่นอนโซฟาก็ได้ พี่ไม่อยากขับรถกลับ”

ตอนที่130มาแต่เช้าหรือยังไม่ได้กลับอคิณขยับกายอย่างดุดันและเร่งเร่า จังหวะที่สม่ำเสมอแต่หนักแน่นทำให้โซฟาแคบๆ แทบจะรับไม่ไหว เขาจับขาของพราวตะวันให้ยกสูงขึ้นเล็กน้อยเพื่อเพิ่มความลึกในการรุกไล่ “พราวแน่นเหลือเกิน” เขาครางเสียงพร่า “อ๊ะ!!! อ๊ะ!!! พี่คินน์ ลึก ลึกมากค่ะ” พราวตะวันตอบรับการเคลื่อนไหวของเขาอย่างสุดใจ ร่างกายของเธอแอ่นโค้งขึ้นรับทุกการกระแทก กระทั้น อคิณโน้มตัวลงกอดเธอแน่นขณะที่เขาเร่งจังหวะให้เร็วและรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ทุกการสัมผัสเป็นไปอย่างดิบเถื่อนและเต็มไปด้วยความปรารถนาที่แท้จริง ความสุขที่ถาโถมเข้ามาอย่างบ้าคลั่งทำให้ทั้งคู่จมดิ่งสู่ห้วงแห่งอารมณ์ที่รุนแรงจนกระทั่งร่างกายของทั้งคู่กระตุกเกร็งพร้อมกันด้วยความเสียวซ่านที่ถึงจุดปรารถนา “อ่า พี่คินน์ไ “อือ พราวพี่มีความสุขเหลือเกิน” หลังจากความเร่าร้อนอย่างบ้าคลั่ง อคิณยังคงสอดประสานกายอยู่ภายในตัวพราวตะวัน เขาพลิกตัวไปนอนราบข้างๆ เธอและดึงเธอเข้ามานอนตะแคงกอดแนบชิด โดยที่ร่างกายของทั้งคู่ยังคงเชื่อมต่อกันอยู่ เป็นท่าที่อ่อนโยนแต่ลึกซึ้ง อคิรเริ่มขยับกายอีกครั้งด้วยจังหวะที

ตอนที่ 131 นี่คือแผนของทุกคน (2) อคิณสะดุ้งตื่นขึ้นมาทันทีด้วยความตกใจ เขาผุดลุกขึ้นแล้วหันมามองภรรยาอย่างงัวเงีย เมื่อเห็นพราวตะวันอุ้มลูกอยู่ ดวงตาของเขาก็เบิกกว้างด้วยความตกใจ “พราวทำไมเธอตื่นขึ้นมาทันทีด้วยความตกใจ เขาผุดลุกขึ้นแล้วหันมามองภรรยาอย่างงัวเงีย เมื่อเห็นพราวตะวันอุ้มลูกอยู่ ดวงตาของเขาก็เบิกกว้างด้วยความตกใจ “พราวทำไมตื่นล่ะ พี่หลับไปตอนไหนก็ไม่รู้ รู้แค่ว่าตื่นมาป้อนนมบะหมี่แล้วพี่ก็หลับ” อคิณกล่าวด้วยน้ำเสียงที่อู้อี้และรู้สึกผิด “ไม่เป็นไรค่ะ พี่คินน์ บะหมี่ไม่ร้องไห้เสียงดังเลยค่ะ พี่เก่งมากเลยนะคะที่ดูแลบะหมี่ได้โดยที่พราวไม่รู้ตัวเลย” พราวตะวันกล่าวอย่างจริงใจ รอยยิ้มที่อ่อนโยนของเธอทำให้อคิณโล่งใจขึ้นมา “พี่ไปนอนต่อเถอะค่ะ พราวจะดูแลบะหมี่เอง ดูสิคะพี่ดูเพลียมากเลย” พราวตะวันกล่าวอย่างห่วงใย เธอจูบที่หน้าผากของเขาอย่างแผ่วเบา เป็นการให้กำลังใจที่อ่อนโยนที่สุด อคิณส่ายหน้าเบาๆ “ไม่เป็นไรครับ พี่ไม่เพลียหรอก พี่อยากดูแลลูกกับเธอ” “ไม่จริงค่ะ พราวเห็นพี่หลับคาโซฟาแล้ว พี่ไปนอนเถอะค่ะ เดี๋ยวพราวดูแลลูกเอง” “ก็ได้ครั

ตอนที่132วันเกิด หลังจากที่ทุกคนเดินทางมาถึงสนามบิน ทั้งหมดก็เดินทางมาที่โรงแรมแห่งหนึ่ง พราวฟ้า อคินัย ชวิน กานต์ ผู้ใหญ่ทั้งสองตระกูล กำลังเข้าห้องเพื่อพักผ่อน ก่อนจะมารวมตัวกันที่ห้องโถงข้างล่างของโรงแรม “เอาล่ะ ทุกคนแต่งตัวเสร็จแล้วใช่ไหมครับ รถตู้รออยู่ข้างล่าง เราต้องบุกไปถึงร้านก๋วยเตี๋ยวก่อนที่งานวันเกิดจะจบลงเสียก่อน” อคินัยกล่าวขึ้นมาอย่างตื่นเต้น “ชุดของแม่เรียบร้อยแล้วจ้ะ ลูกสะใภ้ของแม่ต้องตกใจและดีใจมากๆ แน่ๆ ที่เห็นพ่อแม่ทั้งสองฝ่ายมาพร้อมกัน ตานัยมั่นใจใช่ไหมว่าตาคินน์ยังไม่รู้ว่าพวกเรามา” คุณหญิงอรุณีกล่าวด้วยรอยยิ้มพร้อมกับย้ำถามลูกชายคนเล็กของเธอ อคินัยยิ้มเจ้าเล่ห์ “มั่นใจครับแม่ ผมบอกเขาแค่ว่าผมกับพราวฟ้าจะมา เขาไม่รู้แม้แต่นิดเดียวว่าคุณพ่อ คุณแม่ และคุณอาสุริยะ คุณอาอรัญญาก็มาด้วย คินน์เองก็จะถูกเซอร์ไพรส์ไปพร้อมกับพราวเลยครับ” ทุกคนต่างตื่นเต้นและดูมีความสุขมากที่จะได้เจอพราวตะวันและหลานสาวตัวน้อยของพวกเขา พวกเธอทุกคน “พ่อกับแม่ก็คิดถึงหลานจนอดใจไม่ไหวแล้วฟ้า ไม่เจอนานแล้วก็คิดถึง” อรัญญาเอ่ยขึ้นมาแล้วก็มีท่าทีตื่นเต้นจ

หลังจากที่อคิณดื่มกาแฟและทานยาแก้ปวดจนอาการดีขึ้น เขารีบขอตัวกลับไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าที่โรงแรมทันที ก่อนจะกลับมาที่บ้านเช่าอีกครั้งในช่วงสาย ในใจของเขายังคงสับสนกับสถานะ 'พี่ชาย' ที่ได้มาอย่างไม่ตั้งใจ แต่เขาก็ตั้งใจแล้วว่าจะทำหน้าที่นี้ให้ดีที่สุดเมื่ออคิณมาถึง เขาก็พบว่าร้านก๋วยเตี๋ยวของป้าดีกำลังยุ่งวุ่นวายกับการรับลูกค้าในช่วงเที่ยง ธามกำลังง่วนอยู่กับการลวกเส้นและปรุงน้ำซุปอย่างคล่องแคล่ว ส่วนพราวตะวันกำลังเสิร์ฟและเก็บโต๊ะอย่างรวดเร็ว“สวัสดีครับป้าดี สวัสดีครับน้องธาม” อคิณกล่าวทักทายอย่างเป็นกันเอง แล้วรีบเดินเข้าไปในร้าน“อ้าว! พี่อคิณมาทำไมครับ ไม่สบายอยู่ไม่ใช่เหรอ ไปพักผ่อนเถอะครับ” ธามทักทายกลับทันทีด้วยท่าทีที่เคารพตามสถานะใหม่ที่ได้มาเมื่อคืน“ไม่ได้ครับน้องธาม พี่เป็นพี่ชายแล้วจะให้น้องชายกับภรรยาของพี่ทำงานหนักได้ยังไง วันนี้พี่มาช่วยงานครับ” อคิณกล่าวอย่างจริงจังแล้วถอดเสื้อสูทออกเผยให้เห็นเสื้อยืดสีขาวด้านในพราวตะวันที่กำลังเดินผ่านมายืนนิ่งตะลึงกับภาพที่เห็น เธอไม่เคยคิดเลยว่าอคิณ นักธุรกิจใหญ่ที่สวมสูทราคาแพง จะกล้ามาทำงานในร้านก๋วยเตี๋ยวข้างถนน เธอรีบเดินมา