SWEET PUNISHMENT のすべてのチャプター: チャプター 101 - チャプター 110

DWAYNE'S P.O.V "Sige na, Kier. Babayaran kita kahit magkano, sabihin mo lang sa akin ang eksaktong address ni Allison." Hindi na ito pakiusap, nagmamakaawa na talaga ako. Gusto ko siyang makausap nang personal. Hindi pwedeng matapos lang ang lahat sa ganito. Hindi ako papayag. "Ayoko! Kahit sisantehin mo pa ako, hindi ko sasabihin sa iyo kung nasaan ang bahay ni Alli. Humanap ka ng sarili mong paraan kung paano mo siya hahanapin at susuyuin." Masungit na sabi sa akin ni Kier mula sa kabilang linya. Nakakainis, ayaw man lang akong tulungan. "Kapag kayo nagka-problema ni Monica, huwag ka ring hihingi ng tulong sa akin." Walang ganang sabi ko pero tinawanan niya lang ako. "Good luck sa panunuyo, bilisan mo at baka hindi mo na maabutan ang baby mo." Malakas na pagtawa ang ginawa niya sa kabilang linya bago pinatay ang tawag. Ginapangan ako ng kakaibang kaba nang sabihin niyang baka hindi ko na maabutan si Allison. Aalis ba siya? In my panic, I accidentally started my car and bumped in

DWAYNE'S P.O.V. As I gazed at my child, I couldn't help but tear up. Allison had endured years of raising Drake alone. I wish I hadn't given up searching for her back then. Sana ay magkakasama na kami bilang pamilya noong simula pa lang. "Angelo, baka pwede mo akong tulungan. Alam mo ba kung saan sa Albay pumunta ang Ate mo?" tanong ko pero masamang tingin lang ang ipinukol niya sa akin. "Look, I'm sorry. Hindi ko naman sinasadya ang lahat. Wala talagang nangyari sa amin ng babaeng iyon," sabi ko. Ngunit, kahit anong paliwanag ko, sarado talaga ang utak nila para paniwalaan ako. "Bakit ka sa akin nagpapaliwanag? Si Ate ang suyuin mo," nakangusong sabi niya kaya napakamot na lamang ako. "Kaya nga gusto kong malaman kung saan siya pumunta sa Albay. Anong eksaktong lugar?" tila nawawalan nang pasensya na sabi ko. "Bakit? Susundan mo ba siya?" nakakunot-noong tanong niya na agad kong itinanggi. Wala na akong pakialam, ang mahalaga ay mabawi ko si Allison, pati na ang tiwala niya. "

DWAYNE'S P.O.V. "V-Victor! Oh my God!" Pumalahaw ang malakas na iyak ni Mom sa loob ng condo nang makita niya si Dad. Tila naalimpungatan naman si Dad, kaya bigla siyang nagising at nagpumiglas. Natigil lang siya nang makilala kami. "K-Karen? D-Dwayne?" nahihirapang sabi niya. Maluha-luha namin siyang yinakap. Sa wakas, nakumpleto na rin ang pamilyang minsan ay pinaghiwalay ng kasikaman sa pera at kapangyarihan. Paniguradong nasisiraan na ng ulo ngayon si Tito Lucio sa paghahanap kay Dad. "Akala ko'y hindi na ako makakauwe. Mahigit dalawang taon akong kinulong ni Lucio," seryosong sabi niya. Hindi ko maiwasang maawa sa kanya dahil sa kalagayan niya. Andami niyang sugat na mukhang pinahirapan at sobrang payat na niya. "Huwag kayong mag-alala, Dad. Hindi na ako papayag na makapaghasik ng lagim si Tito Lucio. Ipapakulong natin siya, pero sa ngayon mas kailangan niyo munang magpagaling," nakangiting sabi ko. Hindi mapaglagyan ang saya ko; isa itong panaginip na matagal ko nang hinihil

DWAYNE'S P.O.V Mas masakit pa rin ang pang-iiwan ni Allison kumpara sa bali na nakuha ko mula sa pag-akyat sa puno. Kasi ito, kaya kong tiisin, pero ang makita siyang masaya sa iba ay para akong pinapatay. Hanggang ngayon ay nasa tabi ko pa rin siya. Binabantayan niya ako kahit na ang laki ng kasalanan ko sa kanya. Sa sandaling 'to, naramdaman ko ang Allison na una kong nakilala at minahal sa kompanya. Kanina ay pinainom niya ako ng gamot pangpahupa sa mataas kong lagnat. Medyo nabawasan na rin ang pananakit ng braso at balikat ko. Kung kanina ay hindi ko ito kayang igalaw, ngayon naman ay nakakaya ko na. "Huwag ka ngang masiyadong magalaw!" iritableng sabi niya sa akin. Pinipilit kong bumangon, pero pinipilit niya naman akong ihiga. Kanina pa kasi ako naiihi; malapit nang pumutok ang pantog ko. "N-naiihi na ako," nahihiya man ay kinapalan ko na ang mukha ko. Hindi ko na kasi talaga kaya. Bigla siyang nataranta na parang hindi alam ang gagawin. "Paano ka iihi? Sinong magbababa

DWAYNE'S P.O.V. Ang halikan sa pagitan namin ay biglang naudlot dahil sa pagtawag ni Mark kay Allison. Inis akong napahilamos ng mukha. Malapit na talaga akong bumuga ng apoy sa sobrang selos. Bigla niya akong tinulak; nakalimutan na naman niyang pasyente ako ngayon. Mabuti na lamang pagkatapos akong mahilot ay medyo gumaan na ang pakiramdam ko, at nabawasan na rin ang pamamaga ng balikat ko. Hindi na rin umaabot ang sakit sa braso. Lumabas ako para silipin kung anong ginagawa nila. Mas lalo akong nainis nang makita kung gaano sila kalapit sa isa't isa—kulang na lang ay maghalikan na. Binubulungan kasi siya ni Mark, at nakatingin siya sa akin habang naka-smirk ng matindi. Pasalamat siya masakit ang braso ko dahil kung hindi, punit sana ang panga niya sa suntok ko. Nakita ko ang pagtawa ni Allison na dati ay ako ang gumagawa. Inis ko na lamang na isinara ang kurtina at bumalik sa pagkakahiga. Kinuha ko ang cellphone ko. Kamuntikan ko na naman itong maibato—walang silbi dahil walang