All Chapters of SWEET PUNISHMENT: Chapter 111 - Chapter 120

ALLISON P.O.V. Kinabukasan ay maaga akong nagising. Hindi kasi pwedeng tanghali na kami bumyahe ni Dwayne dahil hatinggabi na kami makakarating. Hindi naman sa natatakot ako, pero karamihan ng aksidente ay nangyayari tuwing gabi. Thankfully, I’d already packed my things the night before. I couldn’t help but laugh at Dwayne—he looked so tired, since I had no idea what time he’d fallen asleep. He’d been trying to get me to have sex with him, but I didn’t want to. Baka bawat paggalaw niya ay marinig hanggang sa kapitbahay. Hindi naman kasi sementado ang mga dingding, gawa lamang iyon sa kahoy. At paniguradong kapag umungol ako, akalain nilang may asong ulol sa labas. Nakakahiya pa, kaya hindi ko siya napagbigyan kagabi. Paniguradong sumakit ang kanyang puson dahil tinulugan ko siya. "Dwayne!" I tried to wake him up, but I failed. He was still sound asleep, so I just let him be. I went out to take a bath, but found Mom in the kitchen drinking coffee. "Anong oras kayo aalis, anak?" tan

ALLISON P.O.V Mabuti na lamang paggising namin ay tumila na ang ulan. Maaga rin kaming nagcheck-out dahil ayaw naming abutin ng traffic. Paggising pa lang kanina ay naninikip na ang dibdib ko sa hindi ko maipaliwanang na dahilan. Pabugso-bugso rin ang kaba na nararamdaman ko."Okay ka lang?" tanong ni Dwayne nang makita niyang hinihilot ko ang dibdib ko."Kinakabahan ako," pag-amin ko dahil iyon naman talaga ang nararamdaman ko."Excited ka lang na makauwi kasi makikita mo na si Drake," nakangiting sabi niya. Siguro nga'y tama siya. Humugot ako ng malalim na buntong hininga. "Peeeeppp...""Shit!" malakas ang kanyang naging pag-preno na mas lalong nakadagdag ng kaba sa dibdib ko. May pusang itim kasi na bigla nalang tumawid sa kalsada. "Hindi ba't malas ang ibig sabihin niyan?" Nanlalaki ang mga mata na sabi ko pero umiling lang siya."Pamahiin lang iyon, Baby. Kumalma ka muna diyan, pati ako ay kinakabahan na sayo." nakangusong sabi niya kaya napangiti nalang ako. Pinilit ko na lam

ALLISON P.O.V. "Sige, payag ako, pero kausapin muna natin si Ninong. Tutulungan niya tayo," malungkot na sabi ko. "Sino ba ang Ninong na sinasabi mo, Baby?" tanong niya. "Si Major General Rabarea Anderson—ang bagong PNP Chief ngayong taon," nakangiting sabi ko na ikinagulat nila. "Bigatin pala ang Ninong mo, iha. Paniguradong matutulungan niya tayo," nakangiting sabi ni Tita Karen. "Sige na, Dwayne. Baka gabihin ka sa byahe. Tatawagan ko na lang si Ninong para ibigay sa kanya ang address ng bahay ni Tito Lucio," nakangiting sabi ko. Tumango naman agad siya at hinalikan ako sa noo bago nagpaalam at mabilis na lumabas ng condo. Nanatili ako sa sala dahil pumasok na sa kwarto si Tito Victor—kailangan niya kasing magpahinga at magpagaling. Si Tita Karen naman ay inaalalayan siya. Hindi ko maiwasang kabahan ng sobra dahil habang tumatagal ang oras ng pananatili ko dito, mas tumatagal din ang paghihirap ng anak ko. Subukan niya lang saktan ang anak ko, hindi ko alam kung anong

ALLISON P.O.V. Crackkk! "I tried to get cold water from the refrigerator, but the glass I was holding unexpectedly slipped and fell to the floor. It shattered, scattering shards across the tiled ground. I suddenly felt so nervous that my whole body started shaking." "Anong nangyari, Alli?" nag-aalalang tanong ni Tita Karen. Hindi agad ako makapagsalita; nilalamon ako ng takot at matinding kaba. "N-nabasag po," nauutal na sabi ko habang nakaturo sa mga pira-pirasong baso na nagkalat sa ilalim ng lamesa. "Okay ka lang ba?" muli niyang tanong nang may pag-aalala, kaya napatango na lamang ako. Hindi ko kayang pakalmahin ang sarili ko ngayon. Mas lalo akong hindi mapakali dahil sa nangyari. We were in that situation when my phone suddenly rang with an unknown number. Unknown number calling... I hesitated to answer it – it might be Lucio again. But I gathered my courage, took a deep breath, and picked up the call. "Alli, si John ito. Nasa Pasay City General Hospital kami. N-nabar

DWAYNE'S P.O.V Pagmulat nang mga mata ko, si Allison agad ang nakita ko. Nakaubob siya sa kama kung saan ako nakahiga habang hawak ang mga kamay ko. Pinilit kong gumalaw, pero nararamdaman ko pa rin ang kirot na nagmumula sa dibdib ko. Kaya hindi ko maiwasang mapadaing sa sakit. Pinilit kong igalaw ang mga kamay ko para abutin ang ulo niya, pero bigla siyang nagising. Sinalubong ko siya ng ngiti, ngunit pinaghahampas niya ako. "Sabi mo, walang mangyayaring masama sa'yo?" naiiyak na sabi niya. "Aray! Aray!" Napatigil siya sa paghampas sa akin nang mapagtanto niyang natatamaan na pala ang sugat ko. "Sorry... Sorry..." maluha-luhang sabi niya, kaya hinigit ko agad siya at yinakap. Kahit masakit ang dibdib ko, mas masakit pa rin na makita siyang umiiyak sa harap ko. "H-hindi ko nabawi si Drake," malungkot na sabi ko, kaya bumitaw siya sa pagkakayakap. "Naiintindihan ko. Sa susunod ay mag-ingat ka naman. Masakit na sa akin na hindi ko pa rin nakikita ang anak natin, dadagdagan mo pa.