SWEET PUNISHMENT のすべてのチャプター: チャプター 131 - チャプター 140

ALLISON'S P.O.V Drake stayed in the room where Mom and Angelo had been staying. Annika wasn’t with us tonight either, since she said she was having a family bonding session. As for Aunt Vina, she still felt shy and was still mourning Uncle Lucio’s death. "Anong iniisip mo, Baby?" Tanong ni Dwayne na noo'y nakahiga na sa malaking kama. Ako naman ay nag-aayos pa rin ng mga gamit na basta na lamang niyang ikinalat sa sahig. "Wala naman," nakangiting sabi ko. Napatingin ako sa paper bag na itinabi ko kani-kanina lang. Kinuha ko ito at iniabot sa kanya. "Pasensya na, yan lang ang nakayanan ko. Nakuha mo na kasi lahat, marami kana ring pera kaya kahit anong gustuhin mo ay mabibili mo. Hindi nga lang yang regalo ko sayo," nakangiting sabi ko. "Tayo lang ang makakabuo niyan," dugtong ko pa. Hindi ko maiwasang matawa nang bigla nalang kumunot ang noo niya. Inalog-alog niya pa ito na para bang hindi natutuwa sa laman nito. "Bakit ang gaan? Ano to?" tanong niya. "Bakit hindi mo subukang

ALLISON P.O.V. ARAW NG KASAL.... Ang una kong naramdaman nang ako ay magising ay ang mabigat na bagay sa daliri ng aking kaliwang kamay. Akala ko na nandoon na ito—ang singsing. Mabilis akong nagbukas ng mga mata at nakita si Mom na nakaupo sa gilid ng aking higaan, pasimpleng inaayos ang iilang hibla ng buhok ko na tumatama sa mukha ko. Hindi naman halatang sabik na sabik ako sa mangyayari mamaya dahil ultimo sa panaginip ko ay ikinasal na ako. “May tatlong oras pa tayo bago ka maglakad patungo sa altar. Hindi mo kailangang magmadali sa pinakamagandang araw ng iyong buhay.” Bigla kasi akong bumangon at nataranta kasi akala ko’y anong oras na. Napahinga ako nang maluwag nang makita ang orasan—alas 5 palang pala ng umaga. The best day of my life. I repeated those words in my head as I carefully lay back down. “Darating na ang hairstylist mo sa loob ng dalawampung minuto,” patuloy ni Mama habang inilalagay niya sa likod ng aking tainga ang ilang hibla ng aking mahabang buhok. “At a

DWAYNE'S P.O.V Ang daan patungo sa altar ay puno ng mga bulaklak at kandila na kumikislap sa liwanag ng umaga. Ang mga bisita ay tumatayo na at nakatingin sa prinsesang naglalakad sa gitna. Ang mga mukha nila ay puno ng kaligayahan at pagkamangha. Nakita ko sina Mary at Monica na nakatayo sa gilid ng altar, kasama si Greg na nakaayos din ang damit. Ang kanilang mga mata ay puno ng luha ng kagalakan habang nakatingin kay Allison. Pagkatapos ng napakagandang musika, nasa harapan ko na siya. Sobrang ganda niya sa suot niyang damit. Kahit sabihin pang kabadingan para sa iba, para sa akin ay ito ay kagalakan at punong-puno ng pagmamahal. Hindi ko maiwasang maiyak. Inabot ni Tita Rose at Tita Alyana ang kanyang kamay sa akin, at agad ko namang kinuha at hinalikan. Ramdam ko ang init ng kanyang kamay habang hawak ko ito, at naramdaman kong muli ang nagbabadyang luha sa aking mga mata. Hindi ko maaninag ang mukha niya dahil natatakpan ito ng belo, ngunit alam kong umiiyak siya sa loob ni

DWAYNE'S P.O.V "Welcome to the outside world, Baby Allayne!" Malakas ang naging sigawan nang mga tao ng makauwi kami sa bahay nila Allison. Nandoon ang lahat na para bang sabik na sabik na makita ang anak namin. "So, ako lang talaga ang walang alam sa pangalan ng ating anak?" nakangusong tanong ko. Tinawanan niya lang ako at tumango. "Pwede ko na bang mahawakan ang apo ko?" tanong ni Tita Rose. Tumango naman si Allison at maingat na ibinigay si Baby Allayne sa kanyang lola. Ang saya-saya ng mga matatanda. Tuwang-tuwa sila sa mga bata, pero kapag lumaki na, isa na silang kunsomisyon kagaya ko. Pero syempre, biro lang. Palalakihin namin ng maayos ang anak namin. "Kumusta, Mom? Ang mga bisita kahapon, nabusog naman ba sila kahit wala kami?" natatawang sabi ko. "Naiintindihan naman nila kung bakit wala kayo, anak," nakangiting sabi ni Mom. "Congrats, may dalawa ka nang tagapagmana," dagdag pa ni Mom. Ngumiti na lamang ako bilang pagsang-ayon. Hindi ko talaga akalain na darating

ALLISON P.O.V. 2 YEARS LATER..... As I watch my family laughing together in the living room, I can’t help but shed tears. After everything we’ve been through, we’ve finally found peace in each other’s hearts. "Drake, tawagin mo nga si Mommy. Maglalaro tayo," masayang sabi ni Dwayne sa panganay namin, na ngayon ay kaya nang magsalita ng tuwid, tumayo at maglakad ng mag-isa. Ang bilis din ng araw, buwan at taon. Parang kailan lang ay baby pa siya, ngayon ay tatlo na sila—kasama ang tatay na isip na bata. Karga-karga niya si Allayne, na mukhang nag-eenjoy sa ginagawa nila. “Mommy! Daddy wants you to come play with us,”nakangiting sabi ni Drake habang naglalaro ng kanyang mga kotse at dinosaur. Itong batang ito ay parang matanda kung mag-isip. Ayaw niya ng nakakalat na laruan sa kanyang mga gamit, at ayaw din niyang maistorbo kapag seryoso siya o nagbababasa ng libro. Sobrang talino—hindi namin alam kung saan niya nakuha. Kung tutuusin, parehas kaming bobo ni Dwayne sa ibang bagay, p