Alle Kapitel von สยบรักวิศวะตัวแรง[ ENGINEER'S SECRET ]: Kapitel 21 – Kapitel 30

เช้าวันรุ่งขึ้น...บริเวณลานก่อสร้างหอนาฬิกาคึกคักกว่าทุกวัน นักศึกษาหลายสาขากำลังขนวัสดุ ตรวจสอบเครื่องมือ และแบ่งหน้าที่กันอย่างเป็นระเบียบ หลังเหตุการณ์โครงสร้างทั้งหมดพังลงมา ทุกคนต่างระมัดระวังมากกว่าเดิม ไม่มีใครอยากให้ความผิดพลาดเกิดซ้ำอีกใบหยกยืนตรวจรายการวัสดุอยู่หน้ากระดานแผนงาน ขณะที่วิเวียนกับมินตรากำลังช่วยกันอัปเดตข้อมูลในโน้ตบุ๊กจังหวะนั้นเอง... เสียงฝีเท้าหนักแน่นก็ดังเข้ามาจากทางเดินด้านหน้า ทุกสายตาต่างหันไปมองพร้อมกันเวกัสเดินเข้ามาด้วยท่วงท่าสงบนิ่ง ในมือถือกระบอกใส่แบบแปลนสีดำและแฟ้มเอกสารเล่มหนึ่ง สีหน้าคมเข้มเรียบเฉยราวกับทุกอย่างอยู่ในการควบคุมของเขาด้านหลังมีหลุยส์ โชน ริกเตอร์ และลมหนาว สมาชิกในกลุ่มเดินตามมาอย่างพร้อมเพรียงแต่ก่อนที่เวกัสจะเดินถึงโต๊ะประชุม... ฝีเท้าที่ก้าวเดินกลับหยุดชะงักลงทันที เพราะอีกฝั่งของพื้นที่ น่านนทียังคงยืนอธิบายรายละเอียดงานให้ทีมของตัวเองและใบหยกฟัง พร้อมทั้งพยายามขอเข้าพบอาจารย์ที่ปรึกษาเพื่อขอแก้ไขความผิดพลาดในครั้งนี้เวกัสหรี่ตาลงเล็กน้อย มุมปากกระตุกเป็นรอยยิ้มเย็นชา ทว่าในใจกลับกำลังเดือดปุด ๆ รายกับตั้งอยู่ในกองไฟ

เวลาล่วงเลยจนเกือบค่ำ...ภายในห้องเตรียมงานเงียบลงมาหลายชั่วโมงก่อนหน้า เหลือเพียงแสงจากโคมไฟเหนือโต๊ะทำงานที่ส่องลงบนกองแบบแปลน เอกสาร และรายการวัสดุที่ถูกจัดเรียงไว้อย่างเป็นระเบียบใบหยกยังคงนั่งอยู่ตรงนั้นดวงตาคู่สวยไล่อ่านรายละเอียดทีละบรรทัดอย่างตั้งใจ ก่อนจะก้มลงตรวจตัวเลขบนแบบแปลนอีกครั้งพรุ่งนี้คือวันเริ่มต้นการก่อสร้างหอนาฬิกาอย่างเป็นทางการ หลังจากความผิดพลาดครั้งก่อน เธอไม่อยากให้เกิดเรื่องแบบนั้นขึ้นอีกแล้ว ไม่ว่าจะเล็กน้อยแค่ไหน... เธอก็อยากตรวจสอบให้แน่ใจด้วยตัวเองใบหยกหยิบปากกาขึ้นมาเช็กเครื่องหมายในรายการสุดท้าย ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบา ๆ“วัสดุครบ...” เธอพลิกอีกหน้า “ขนาดโครงสร้างตรง... ระบบเฟือง... ผ่าน” เธออ่านซ้ำอีกครั้ง ก่อนจะยิ้มออกมาอย่างพอใจ“คราวนี้ต้องไม่มีอะไรผิดพลาดแล้ว”หญิงสาวรวบเอกสารทั้งหมดเข้าด้วยกัน เก็บลงแฟ้ม ก่อนจะปิดโน้ตบุ๊กและจัดข้าวของของตัวเองใส่กระเป๋าหลังจากตรวจดูสถานที่เป็นครั้งสุดท้าย ใบหยกก็เดินไปทางประตู ทว่าเพิ่งก้าวผ่านชั้นวางอุปกรณ์ไปได้ไม่กี่ก้าว... เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นมาจากทางด้านหลัง“เสร็จแล้วเหรอ?”ฝีเท้าของใบหยกหยุดชะงักทันที และ

ช่วงพักกลางวันของไซต์ก่อสร้างเต็มไปด้วยเสียงพูดคุยและเสียงหัวเราะของนักศึกษาที่เหน็ดเหนื่อยมาตลอดทั้งช่วงเช้าใบหยกเดินถือกล่องข้าวที่ได้รับการจัดสรรจากทางสถาบันอยู่หลายกล่อง เธอค่อย ๆ แจกจ่ายให้กับสมาชิกแต่ละคนจนครบ ก่อนจะเหลืออีกจำนวนหนึ่งอยู่ในมือสายตากลมกวาดมองไปรอบ ๆ เพื่อมองหากลุ่มของเวกัส แล้วก็ดันไปสะดุดเข้ากับร่างของชายหนุ่มคนหนึ่งที่นั่งเอนตัวพิงต้นไม้ใหญ่อยู่ริมสนามหญ้าเขาคือ...ลมหนาว สมาชิกในแก๊งเดียวกันกับเวกัส ทว่าเวลานี้กลับเห็นเขาอยู่เพียงลำพังแค่คนเดียวชายหนุ่มกำลังนั่งหลับตาอยู่ใต้ร่มเงาของต้นไม้ใหญ่ แขนข้างหนึ่งวางพาดบนเข่า อีกข้างปล่อยสบาย ๆ ท่าทางเหมือนกำลังพักสายตาจากงานหนักใบหยกลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เธอรู้ว่าลมหนาวเป็นคนพูดน้อย และไม่ค่อยสุงสิงกับใครมากนัก แต่ในเมื่อเขายังไม่ได้กินข้าว... หญิงสาวจึงตัดสินใจถือข้าวกล่องเดินเข้าไปหาเขายิ่งเข้าใกล้ เธอก็ยิ่งลดฝีเท้าลง เพราะกลัวจะรบกวนเวลาพักของอีกฝ่าย ทว่าเสียงทุ้มนุ่มหูกลับดังขึ้นเสียก่อน ทั้งที่ดวงตาของคนพูดยังปิดสนิท“มาแล้วก็นั่งสิ... หยก...” ใบหยกถึงกับชะงัก เมื่อเขาพูดราวกับรู้ว่าเป็นเธอ“นายรู้ได้ยังไงว่าเ

การก่อสร้างหอนาฬิกาดำเนินมาเกือบครบหนึ่งสัปดาห์... จากชิ้นงานที่เคยมีเพียงโครงร่าง วันนี้มันเริ่มกลายเป็นรูปร่างขึ้นมาอย่างชัดเจน ฐานโครงสร้างแข็งแรง ตัวเรือนสูงตระหง่าน และกลไกภายในที่ซับซ้อนค่อย ๆ ถูกประกอบเข้าที่ทีละส่วนทุกอย่างสำเร็จไปแล้วมากกว่าครึ่ง หากไม่มีอะไรผิดพลาด... อีกเพียงหนึ่งสัปดาห์ หอนาฬิกาแห่งนี้ก็น่าจะเสร็จสมบูรณ์ตลอดทั้งวันทุกคนจึงแทบไม่ได้หยุดมือ เสียงเครื่องมือดังสลับกับเสียงเรียกหากันของสมาชิกในทีม นักศึกษาบางคนอยู่บนโครงนั่งร้าน บางคนกำลังตรวจสอบกลไก บางคนช่วยจัดเตรียมวัสดุอยู่ด้านล่างส่วนใบหยก... เธอจะใกล้อยู่บริเวณนั้นเสมอ ไม่ว่าจะมีใครเรียกหาเธอจากตรงไหน เธอก็มักจะเป็นคนแรกที่เดินเข้าไปช่วย“ตรงนี้เอาไว้ให้เราจัดการเอง นายไปดูอีกฝั่งเถอะ”“ระวังนะ เดี๋ยวเราช่วยจับให้”“อันนี้ตรวจอีกครั้งก็ได้ เราไม่อยากให้มีข้อผิดพลาด”ทั้งที่ร่างกายเหนื่อยล้า แต่ดวงตาของเธอกลับเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น เหมือนคนที่กำลังวิ่งเข้าใกล้เส้นชัยทีละก้าว และเวกัสเอง... ก็เป็นหนึ่งในคนที่วิ่งอยู่บนเส้นทางเดียวกันกับเธอ ตกเย็น... แสงอาทิตย์สีส้มอ่อน เริ่มทอดผ่านช่องว่างของอาคารเรียน

เวกัสที่กำลังสนุกกับสองเต้าอวบ ค่อย ๆ สอดปลายนิ้วแหวกเนื้อผ้าผื่นบางช้า ๆ ก่อนจะใช้ปลายนิ้วดุดันร่องเนื้อนุ่ม แล้วขำแลกผ่านม่านกุหลาบสีหวานเข้าไปข้างในความชุ่มฉ่ำที่ปูทางไว้ทำให้ทุกอย่างไหล่ลื่นจนแทรกผ่านได้ง่ายเพียงขยับเบา ๆ“อ๊า! วะ... เว ฮื่อ! เว!”ใบหยกเผลอหลุดเสียงครางลั่นด้วยความเสียว นี่เป็นครั้งแรกและเป็นคนเดียวที่เธอยอมให้สัมผัสตัวเธอได้อย่างใกล้ชิดมากขนาดนี้“แน่นจังเลยหยก... ฮืม!”เวกัสกัดฟันแน่น พลางซุกไซ้ไปทั่วทั้งลำคอและลาดไหล่ของเธอ ในขณะที่มือของเขากำลังรังแกจุดอ่อนไหวของเธออย่างแผ่วเบา“ฮึก! เวกัส... อย่า... เรา... หยุดแค่นี้ได้ไหม”ใบหยกเอ่ยราวกับคนไม่มีทางออก เพราะเธอเองก็เริ่มควบคุมตัวเองไม่ไหวแล้ว“ถ้ามันคือรางวัลที่เราอยากได้ล่ะหยก... หืม...”น้ำเสียงของเขาทั้งออดอ้อนและนุ่มนวลจนใบหยกสั่นสะท้านทุกครั้งที่ได้ยิน“อ๊า! เวกัส... อื้อ!”ใบหยกถึงกับครางลั่น เมื่อเวกัสเริ่มขยับจังหวะของปลายนิ้ว แถมเสียงที่มันเล็ดลอดออกมา ก็ช่างน่าอายเสียจริง“ลองดูก็ได้... นิดเดียว...”ตอนนี้เวกัสเหมือนรถที่กำลังเบรกแตก ความฝันในคืนนั้นที่เขาฝันว่าได้ครอบครองเธอ มันแล่นแป๊บเข้ามาจนหัว