All Chapters of ข้ามภพมาเป็นภรรยาอัปลักษณ์แสนร้ายกาจ: Chapter 91 - Chapter 100

ยามซวีแล้วคนตัวโตเพิ่งจะงัวเงียตื่นขึ้นมาก่อนจะสำรวจตนเอง เมียสวมเสื้อผ้าให้กับเขาเรียบร้อยแล้ว อีกทั้งนางยังนั่งหลับฟุบอยู่ที่โต๊ะ บนโต๊ะมีอาหารที่ควันยังคงลอยกรุ่น จ้าวจื่อหานรู้สึกผิดที่ทำให้นางลำบาก ร่างสูงลุกจากเตียงเดินไปหาร่างบางที่ฟุบอยู่กับโต๊ะก่อนจะช้อนอุ้มนางขึ้นมา ซูเว่ยหรานลืมตายิ้มให้เขาเอ่ยถามออกมา"ตื่นแล้วหรือเพคะ..หม่อมฉันอุ่นอาหารเอาไว้""ไม่หิวข้าว หิวแต่เจ้า""พอได้แล้วเพคะ เสวยก่อนเถอะหม่อมฉันมีเรื่องจะคุยด้วย""หรานหราน...เจอกับใต้เท้าเซียวหรือยัง""ใต้เท้าเซียวหรือเพคะ เขาคือผู้ใดกัน"จ้าวจื่อหานวางนางลงบนเตียงก่อนจะหอมแก้มนางอย่างอ่อนโยน เขาอยากให้นางกับบิดาได้พบกัน แต่อีกใจก็เกรงว่านางจะอาการกำเริบ จึงลองโยนหินถามทางก่อน"อาการปวดหัวเป็นเช่นไรบ้างบอกพี่สิ""บางวันก็มีปวดตุ๊บๆ แต่ไม่ร้ายแรง มีแค่ครั้งนั้นที่ปวดมากเสด็จพ่อให้หมอหลวงจ่ายยาก็พอทุเลาลงบ้าง ยาที่ท่านพ่อทิ้งไว้ให้หมดแล้วอาการจึงกำเริบบ่อยๆ แต่ไม่หนักเท่าไหร่เพคะ"ร่างสูงนั่งลงช้อนนางมานั่งตัก เขาเอ่ยกับนางเรื่องออกเดินทางไปอารามเต๋า"หรานหราน....พี่จะพาเจ้าท่องเที่ยวอยากไปหรือไม่ บัดนี้บ้า

หลังจากที่มื้อสายผ่านไปแล้วซูเว่ยหรานก็เตรียมตัวแจกพันธุ์กล้า นางนั่งทำงานไปสักพักก็เริ่มเวียนหัว จากนั้นก็ล้มฟุบลงไปจนหลี่เย่วถิงที่เพิ่งจะเดินมาถึงตกใจร้องเรียกเสียงหลง"พระชายา... ..ใครก็ได้พระชายาทรงเป็นลมไปแล้วมาช่วยกันหน่อย"ซูหานที่เดินกลับมาเพราะลืมบอกบางอย่างกับบุตรสาวก็รีบเข้ามาทันทีที่ได้ยินเสียงเรียก ไท่จื่อเสด็จไปดูการสร้างเขื่อนแล้ว ซูหานอุ้มร่างบางเข้าไปในห้องก่อนจะให้คนไปตามหมอหลวง ไม่นานหมอหลวงก็มาถึง เขาจับชีพจรให้นางอยู่หลายครั้งก่อนจะส่ายหน้า ซูหานรีบถามอาการของนางทันที"ท่านหมอ ...พระนางเป็นเช่นไรบ้าง""อาการเจ็บป่วยทั่วไปตรวจไม่พบ ต้องรอดูตอนที่ทรงฟื้นขึ้นมาก่อนน่ะขอรับ ข้าจะจัดยาบำรุงให้ก่อน หากพระชายาทรงฟื้นแล้วท่านก็ให้คนไปตามข้าได้ตลอดเวลา""อยู่ที่นี่แหละหมอหลวงจิ้ง"เสียงที่ดังมาคือเสียงของจ้าวจื่อหาน เขากลับมาทันทีที่มีคนไปส่งข่าวว่านางเป็นลม เมื่อรัชทายาทสั่งเช่นนี้หมอหลวงจึงจำต้องอยู่ ทุกคนออกไปกันหมดแล้วเหลือเพียงซูหานและเขาเท่านั้น จ้าวจื่อหานถามพ่อตาถึงอาการของนาง"ท่านว่านี่ใช่อาการกำเริบหรือไม่""กระหม่อมเองก็ไม่แน่ใจพ่ะย่ะค่ะ รอให้พระนางทรงฟื้นขึ้น

หลังจากที่จ้าวจื่อหานบอกกับพระบิดาว่าจะพาซูเว่ยหรานไปหาใต้ซือหยวนคงเพื่อถอนเข็มทองที่ปิดกั้นความทรงจำของนาง ยามเหมาร่างสูงลุกขึ้นตื่นแต่เช้าเขาจะไปเตรียมตัวพานางไปหมู่บ้านชาวประมง บางทีอาจรื้อความทรงจำนางกลับมาได้บ้างมือหนาห่มผ้าให้นางอย่างเบามือก่อนจะจุมพิตหน้าผากนวล เมื่อคืนเขารังแกนางค่อนคืนเช้านี้ให้นางตื่นสายจะดีกว่า จ้าวจื่อหานแต่งตัวเรียบร้อยก็ออกไปข้างนอกเพื่อสั่งคนเตรียมเรือ เขาจะไปทางเรือเพื่อให้นางได้ดื่มด่ำบรรยากาศและได้ผ่อนคลายยามเฉินซูเวิ่ยหรานลืมตาขึ้นมาปรากฏว่าคนที่นอนข้างๆ เมื่อคืนไม่อยู่แล้ว นางลุกขึ้นมาด้วยท่าทีอ่อนเพลีย คนบ้านนี่กินดุชะมัดเลย ร่างบางเพิ่งจะลุกขึ้นมาก็ได้ยินเสียงฝีเท้าเล็กๆ วิ่งแข่งกันมาเรียกหานางเซ็งแซ่"เสด็จแม่พ่ะย่ะค่ะ/เสด็จแม่เพคะ"ซูเว่ยหรานยิ้มก่อนจะตอบรับ"เข้ามาเถอะ เหตุใดตื่นเช้ายิ่งนัก"ร่างเล็กๆ สองร่างรีบโผล่หน้าเข้ามาเมื่อเห็นว่าพระมารดาตื่นแล้วก็รีบมาหาปีนขึ้นเตียงทันที ถงถงจับไม่ทัน ไท่จื่อบอกว่าอย่ากวนพระชายา แต่ซูเว่ยหรานส่ายหน้าให้นางบอกว่าไม่เป็นไร"ถงถงเจ้ามีอะไรทำก็ไปเถอะ ข้ากับเด็กมีเรื่องคุยกันนิดหน่อย""เพคะ"นางกำนัลออก

ซูเว่ยหรานที่ความทรงจำบางส่วนกลับมาแล้วก็พักผ่อนจนกว่าจะถึงเวลาถอนเข็มที่เหลืออก ซึ่งทางใต้ซือหยวนคงบอกว่ารอให้นางร่างกายแข็งแรงมากกว่านี้ เดิมนางปวดหัวบ่อยเลยทำให้อ่อนแอ จ้าวจื่อหานซึ่งยามนี้วางใจเรื่องอาการป่วยของนางได้บ้างแล้วก็เดินหน้าทำงานที่พระบิดามอบหมายจนลุล่วงพืชพันธุ์ที่แจกจ่ายให้ราษฎรยังไม่เพียงพอต่อความต้องการของพื้นที่เพาะปลูก ช่วงนี้แม้อาการปวดหัวจะไม่มีแล้วแต่จ้าวจื่อหานยังไม่วางใจให้นางทำงานหนักอยู่ดี ร่างบางกำลังเขียนวิธีการแปรรูปอาหารทะเลเพื่อจะกลับไปหมู่บ้านชาวประมงและสอนชาวบ้าน รวมถึงหมู่บ้านที่อาศัยอยู่ตามชายฝั่งกว่าห้าสิบหมู่บ้านส่วนแคว้นจิ้งเฉิงที่สถาปนาชื่อใหม่นั้นเดิมเหมาะสำหรับการเพาะปลูกแต่เนื่องจากการเมืองภายในและราชสำนักที่อ่อนแอทำให้ราษฎรพากันละทิ้งไป ยามนี้มีอ๋องผู้ครองแคว้นและมีฮ่องเต้ที่มีความสามารถปกครองจึงเริ่มกลับมาฟื้นฟูได้อีกครั้งซูเว่ยหรานนั่งนานเกินไปเริ่มบิดซ้ายขวา หลี่เย่วถิงเห็นว่านางเมื่อยจึงเดินมาแล้วนวดให้เบาๆ เอ่ยปากพูดคุย"พระชายาเพคะ ทรงพักบ้างมิดีกว่าหรือหม่อมฉันเห็นพระนางทำงานไม่หยุด หากไท่จื่อทรงทราบจะเป็นห่วงเอาได้นะเพคะ""เดี๋

เจ็ดวันต่อมาใต้ซือหยวนคงเตรียมสมุนไพรกว่าร้อยสี่สิบเก้าชนิดครบแล้ว ให้น้องอาบน้ำที่สร้างขึ้นสำหรับรักษาซูเว่ยหรานโดยเฉพาะ ผนังห้องปิดสนิทด้วยแผ่นไม้ไร้อากาศผ่านเข้าออก ถังแช่ตัวถูกสร้างให้ใหญ่กว่าเจ็ดฉื่อและสูงเกือบสามฉื่อเพื่อให้นางได้นั่งเหยียดขาอย่างสบายที่สุดถังถูกตั้งบนเตาที่สร้างอย่างแข็งแรง สมุนไพรใช้เวลาต้มมาเจ็ดวันแล้ว ตอนนี้ซูเว่ยหรานสวมผ้าสีดำสนิทพันช่วงอกลงมาเปลือยไหล่มน เรือนผมนุ่มนวลถูกรวบมวยสูงไว้ตรงกลางศีรษะด้านบนไร้เครื่องประดับ สาวใช้เติมน้ำเย็นลงไปในถังครึ่งหนึ่งอุณหภูมิของน้ำอุ่นพอเหมาะ ฟืนใต้เตาถูกถอนออกเหลือเพียงท่อนเดียวเพื่อให้น้ำไม่ลดอุณหภูมิลงจ้าวจื่อหานอุ้มร่างบางมาที่ถังก่อนจะค่อยๆ หย่อนนางลงไป ซูเว่ยหรานนั่งเหยียดขาหลับตาแช่น้ำสมุนไพรนางเอ่ยกับสามี"ไท่จื่อเพคะ หม่อมฉันจะไม่ถูกตุ๋นจนเนื้อเปื่อยใช่หรือไม่เพคะ""เด็กดื้อ...ที่ต้องใส่ฟืนในเตาเพื่อรักษาความร้อนของน้ำสมุนไพรให้คงที่ เอาล่ะนั่งดีๆ พี่อยู่กับเจ้าด้วยไม่ยอมให้เจ้าเป็นอะไรไปหรอกน่ะ""โอ่ว.....ก็ได้เพคะ"ซูเว่ยหรานนั่งหลับตาอุณหภูมิของน้ำเริ่มที่จะอุ่นขึ้น จ้าวจื่อหานคอยเติมน้ำเย็นทีละถัง ต้องแช่