ข้ามภพมาเป็นภรรยาอัปลักษณ์แสนร้ายกาจ のすべてのチャプター: チャプター 101 - チャプター 110

ผ่านมาเป็นวันที่เจ็ดแล้วที่ซูเว่ยหรานนอนหลับ จ้าวจื่อหานนั่งเฝ้านางไม่ห่างสักวัน เขาป้อนยาและเช็ดตัวให้กับนาง จ้าวจื่อหานคอยบีบนวดให้กับนาง เขาเริ่มวิตกกังวลเพราะว่าใต้ซือหยวนคงบอกว่าอย่างเร็วสามวันอย่างช้าเจ็ดวัน นี่วันที่เจ็ดแล้วนางยังไม่มีทีท่าว่าจะฟื้นร่างสูงลุกไปเปิดหน้าต่างให้ลมเข้า ซูเว่ยหรานที่นอนหลับเริ่มมีปฏิกิริยา นางเริ่มที่จะรู้สึกตัวแต่ยังคงเพลียอยู่ เปลือกตาคู่บางขยับเล็กน้อยจากนั้นนางก็ลืมตาขึ้นมา ในหัวที่เคยรู้สึกตื้อๆ หนักๆ อาการเหมือนกับมีอะไรอยู่ในศีรษะตลอดเวลาหายไปแล้ว ยามนี้นางรู้สึกสดชื่นกระปรี้กระเป่า ริมฝีปากอวบอิ่มขยับเรียกร่างสูงเบาๆ"ไท่จื่อเพคะ"จ้าวจื่อหานหันมาตามเสียงเรียกก่อนจะก้าวสองทีก็มาถึงเตียง เขาทิ้งสะโพกนั่งลงบนขอบเตียงก่อนจะคว้ามือบางเอามากุมเอ่ยเรียกนางด้วยน้ำเสียงดีใจ"หรานหรานของพี่ ในที่สุดเจ้าก็ฟื้นสักที พี่เป็นห่วงยิ่งนัก เจ้าหลับไปถึงเจ็ดวันเชียวนะคนดี""หม่อมฉันหลับไปนานเพียงนั้นเชียวหรือเพคะ ทำพระองค์ลำบากแล้ว"จ้าวจื่อหานประคองนางลุกขึ้นมานั่ง เอาหมอนรองหลังให้นางพิงพนักหัวเตียงก่อนจะจับปอยผมของนางทัดหูให้เบามือ เขากุมม

วันที่สามที่ออกเดินทางจากเมืองหลวงมาตามแม่น้ำเพื่อไปยังทะเลสาบ ก่อนจะไปจอดเทียบท่าที่ท่าเรือของหมู่บ้านชาวประมง เนื่องจากบ้านที่พวกเขาเคยอยู่นั้นเข้าได้เพียงเรือลำเล็ก แต่ครั้งนี้พวกเขามากันกว่าสามร้อยชีวิตขบวนเรือจึงใหญ่โตเรือล่องไปตามกระแสน้ำ เริ่มเข้าฤดูใบไม้ผลิแล้วไม้ดอกเริ่มแย่งกันเบ่งบานรับแสงอรุณ ดอกเหมยตามเชิงเขาออกดอกสะพรั่ง แดงบ้าง ขาวบ้าง ชมพูก็มี กลีบดอกลอยปลิวมาตามกระแสลมร่วงสู่ผืนน้ำเมื่อสะท้อนกับแสงอาทิตย์ยิ่งทำให้เป็นภาพทิวทัศน์คล้ายกับอยู่บนสรวงสวรรค์จ้าวจื่อหานที่เพิ่งเอาเด็กๆ เข้านอนกลางวันก็ออกมาด้านนอก เห็นนางกำลังยืนมองไปเบื้องหน้า ร่างสูงเดินมาหาพร้อมกับเอาเสื้อคลุมของตนถอดออกแล้วคลุมให้นาง เขากอดนางจากทางด้านหลังโน้มตัวลงมาเกยคางกับไหล่มนเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนรักใคร่"ดูอะไรอยู่หรือหรานหราน""มิวทัศน์สองข้างทางเพคะ ก่อนหน้าตอนที่ติดตามเสด็จพ่อกลับไปมิได้ชื่นชมสักเท่าไหร่ เพราะยามนั้นหม่อมฉันทั้งป่วยและกังวลเกี่ยวกับความปลอดภัยของพระองค์ แตว่ายามนี้เมฆหมอกอึมครึมหายไปจากชีวิตพวกเราแล้ว อะไรๆ ก็ดูงดงามไปหมด""งามมากหรือไม่""เพคะ? ...หรือว่าพระองค์ไม่

อากาศชายทะเลแม้จะอยู่ห่างจากทะเลเกือบสองลี้แต่กลิ่นของทะเลก็ลอยมายามดึกกลิ่นทะเลทำให้สดชื่น ซูเว่ยหรานที่ยังไม่ง่วงก็ออกมานั่งรับลมที่หน้าเรือน จ้าวจื่อหานยังไม่กลับเขาเข้าเมืองไปหาถังเปียวและผู้อาวุโสฟ่านเพื่อพูดคุยเรื่องการทำหม้อและกระทะสำหรับการต้มผลปาล์มน้ำมันคู่แฝดหลับไปแล้วซูเว่ยหรานนั่งเขียนแผนงานอยู่ กระทั่งเสียงฝีเท้าม้าดังเข้ามาใกล้ๆ นางจึงรับรู้ว่าสามีกลับมาแล้ว ร่างบางระหงลุกขึ้นทันที องครักษ์เปิดประตูเรือนเขาลงจากหลังม้าและรีบเดินเข้ามา นางยื่นมือไปรับเสื้อคลุมที่เขาถอดออก ร่างสูงยิ้มให้นางก่อนจะโอบไหล่พาเดินกลับห้องมือบางสวยได้รูปรินน้ำอุ่นให้เขาดื่ม จ้าวจื่อหานจับมือนางที่ส่งถ้วยน้ำมาให้ หากเป็นยามค่ำนางจะไม่ให้เขาดื่มชา เนื่องจากนางบอกว่าในน้ำชามีสารบางอย่างที่ทำให้ตาแข็งและนอนหลับไม่สนิท เขาไม่รู้ว่าคำว่าสารคาเฟอินคืออะไร แต่เข้ารู้ดีว่าทุกอย่างที่นางปฏิบัติต่อเขาคือความเอาใจใส่ เมื่อดื่มน้ำอุ่นเรียบร้อยจ้าวจื่อหานจึงเอ่ยขึ้น"หรานหราน....เรื่องกระทะกับหม้อใบให่คงอีกประมาณเจ็ดแปดวันจึงเสร็จ ถังเปียวตอบมาเช่นนั้น ส่วนที่ว่าตามหาดินขาวเราจะไปกันพรุ่งนี้เลยหรือ เรา

ซูเว่ยหรานอาการแพ้ท้องดีขึ้นมาก นางจึงสอนชาวบ้านแปรรูปอาหาร เช่นปลากรอบสามรส ซอสผัด ผงปรุงรสที่ทำจากกุ้งและปลาบดละเอียด รวมถึงการทำซอสหอยนางรมแบบดั้งเดิมอีกด้วยเนื่องจากในยุคนี้ไม่มีสารกันบูดซูเว่ยหรานจึงฆ่าเชื้อแบบใช้การนึ่ง แต่จะเก็บได้เพียงสามวันถึงเจ็ดวันซึ่งซูเว่ยหรานมองว่ามันเสียเวลาในการทำและยังเก็บได้ไม่นานนางสั่งให้ชาวบ้านสร้างเตาอบขึ้นมา เมื่อนำหอยมาต้มจากนั้นก็ตักเอาเนื้อออกและเคี่ยวน้ำที่ต้มหอยจนหนึดได้ที่ก็ทิ้งไว้ให้เย็น ก่อนจะนำมาเข้าเตาอบเพื่อไล่ความชื้นออก ซูเว่ยหรานให้สตรีนำก้อนซอสที่ได้ไปใส่เรือบดยาเนื่องจากการบดเช่นนี้จะละเอียดดีกว่า จากนั้นก็ร่อนจนไม่มีเม็ดหยาบหลงเหลือจึงนำมาบรรจุในซองกระดาษที่เคลือบไขผึ้งด้านนอกเอาไว้เพื่อป้องกันความชื้นและยังมีแบบที่ปริมาณมากกว่าแบบซองใส่ในไหกระเบื้องใบเล็กปิดฝาให้สนิทเคลือบไขผึ้งบนปากไหกันความชื้นเข้าไปทำให้เกิดเชื้อรา ก่อนจะกำหนดราคาขาย แบบซองห้าสิบอีแปะ แบบกระปุกหนึ่งร้อยห้าสิบอีแปะ ชาวบ้านแบ่งกำไรกันตามจำนวนสมาชิกในกลุ่มโดยมีผู้นำหมถุ่บ้านดูแลเรื่องการปันผลซูเว่ยหรานตั้งชื่อมันว่าผงปรุงรสหนึ่งในใต้หล้า เมื่อนำมาทดลองใส่

หลังจากกลับมาจากวังหลวงก็ตรงไปหาซูเว่ยหรานทันที เขามาถึงก็เห็นนางนั่งเขียนรายละเอียดการค้าเกลืออยู่ แดนเหนือแห้งแล้ง เกลือหายากก็จริง แต่อย่างไรก็คือราษฎรต้าเหยียนจะให้ซื้อแพงคงไม่ได้ร่างสูงเดินมานั่งลงตรงหน้า ซูเว่ยหรานเงยหน้ามองเขา สีหน้าของเขาดูเหมือนกำลังโกรธใครมา ซูเว่ยหรานวางพู่กันนางจับมือเขาเอ่ยน้ำเสียงอ่อนโยน"ทรงกริ้วผู้ใดหรือเพคะ พระพักตร์ดูไม่ดีเลย"จ้าวจื่อหานมองใบหน้าแสนหวาน เขาไม่อยากให้นางไม่สบายใจ นางกำลังตั้งครรภ์ ร่างสูงยิ้มให้นาง อีกเจ็ดวันนางต้องรู้เรื่องอยู่แล้วเขาควรบอกดีหรือไม่กันนะซูเว่ยหรานลูบหลังมือเขาคลึงเบาๆ นางได้ยินมาจากบ่าวแล้วเรื่องที่มีขุนนางเสนอให้เขารับชายาและสนมเพิ่ม แต่นางไม่รู้ว่าท่าทีที่เขากำลังแสดงออกนี้เกี่ยวกับเรื่องนี้หรือไม่"ไท่จื่อ.....ทรงมีเรื่องอันใดไม่สบายพระทัยก็ตรัสออกมาเถอะเพคะ แม้ว่าหม่อมฉันจะไม่มีความสามารถช่วยพระองค์ได้ แต่ก็ยินดีรับฟัง"น้ำเสียงไพเราะที่เอ่ยถามเขาทำให้จ้าวจื่อหานที่กำลังคิดหนักได้สติกลับมา เขาตัดสินใจพูดกับนางดีกว่าให้นางรู้เอง น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยกับนางช้าๆ"หรานหราน...รู้ใช่ไหมว่าพี่รักเจ้าเท่านั้น"ซูเว่ยหร