All Chapters of THE BILLIONAIRE'S BURNING DESIRE: Chapter 91 - Chapter 100

Dalaga, sinalo ang utang ng kaniyang ama, kapalit ng pagiging bed warmer sa isang mafia boss!***“Anong huli mong hiling bago ka mawala dito sa mundong ‘to?” madilim na tanong ni Maxford sa lalaking nakaluhod na si Tasyo, habang hawak hawak niya ang baril.“H-Huwag po, pakiusap! Nagmamakaawa po ako sa inyo! Magbabayad po ako sa lahat ng utang ko!” umiiyak na sigaw ni Tasyo habang nakaluhod.Napangisi naman si Zalde, ang kanang kamay ni Maxford, “Tasyo, ang utang mo ay hindi lang basta kasing liit ng utak mo. Tandaan mo, milyon ang utang mo kay Maxford!”Itinutok na ni Maxford ang baril sa ulo ni Tasyo, kating-kati na siyang pumatay lalo kung mga ganitong tao na ganid sa pera at sugal. Oo, nagpapautang siya, but it doesn't mean thank you na lang kapag natalo sila o wala ng pambayad.That’s not how his father raised him. Sa mundo ng mafia, ito pa lang ang pinakamaliit mong kasalanan. Mabuti pa nga at mawawala na kaagad siya, unlike others na pinahirapan pa lalo kung may drugs na sangko

“Pero hindi mo rin sila iniiwasan.”Tuluyang tumulo ang luha sa mga mata ni Sierra dahil sa sakit at inis.“M-Maxford…” nahihikbi niyang sambit. “Hindi naman ako aso para itali mo lang sa tabi mo.”“Sierra, hindi mo naiintindihan. Kapag may lumapit sayong iba—”“Ano? Papatayin mo? Susugurin mo?” Tumulo ang luha niya ng sunod-sunod. “Pagod na pagod na ako sa galit mo. Lagi na lang ako mali. Lagi na lang ako dapat matakot!”At doon siya natahimik.Para bang may tumama sa dibdib ni Maxford nang makita niyang umiiyak si Sierra… dahil sa kaniya.Unti-unting lumambot ang mga mata niya.Ang galit, biglang natabunan ng guilt na hindi niya inaasahan. Nag-hesitate siya bago marahang lumapit, inabot niya ang pisngi ni Sierra, pero umilag ito at umiiyak pa rin.Doon tuluyang parang sinakal ang puso ni Maxford.“Sierra… look at me.” mahinang bulong niya at puno ng pakiusap.Umiling si Sierra habang nanginginig. “Ayoko na ng marinig ang boses mo. Ayoko na ng pagbabanta mo…”Huminga nang malalim si

Dalagang caretaker, naka-one night stand ang may ari ng townhouse na binabantayan niya! Isang gabing hindi inaasahan, pero nagbunga!***“Oh, ikaw na ang bahala rito sa town house, Avery.” sambit ni Tiya Cora, ang siyang tiyahin ni Avery na nagpasok sa kaniya rito.“Opo, Tiya. Sisiguraduhin ko pong malilinis ko po ito ng maayos.” tugon naman ni Avery.Nang umalis na ang matanda, ay pinasadahan ng tingin ni Avery ang lugar. Kanina pa siya namamangha at nahihiwagaan sa bahay, dahil maganda naman ito pero walang nakatira?Pagpasok niya sa loob ay kaagad siyang naubo, dahil sa kapal ng alikabok. Mabilis siyang nag-facemask at kasabay nito ay biglang tumalsik ang isang butones nang suot niyang uniporme niya.“Bakit naman kasi medium ‘tong binigay ni Tiya Cora, alam naman niyang XL ang size ng body frame ko.” reklamo pa ni Avery.Bago siya maglinis sa baba, ay tinungo na muna niya ang mga kuwarto sa itaas. Naglinis siya sa mga kuwarto at sa master’s bedroom, nang mapansin niya ang isang li

Inabot na ng dis oras ng gabi. Wala pa rin si Marcus. At sa bawat oras na lumilipas, mas lalo niyang nararamdaman ‘yung kakaibang lungkot — ‘yung tipong hindi naman dapat, pero hindi niya mapigilan.Hanggang sa napapikit na siya sa sofa.Naalimpungatan naman si Avery at nagulat siya nang magmulat ng mga mata — hindi iyon ang kuwarto niya. Amoy lalaki ang unan, amoy mamahaling pabango. Napatingin siya sa paligid at doon niya lang napagtanto… nasa kuwarto ni Marcus siya.“Ha? Paanong—” Napabangon siya agad, hawak ang kumot, at doon niya lang napansin na maayos naman ang suot niya. Pero kahit gano’n, mabilis ang kabog ng dibdib niya. Bakit ako nandito?Wala si Marcus sa loob, pero halata ang ginamit nitong kuwarto kagabi. Nakapatay na ang ilaw, nakatiklop ang kumot sa kabilang side ng kama — at may nakalagay na isang tasa ng mainit na tsokolate sa mesa.Hawak-hawak pa niya ang tasa nang bumukas ang pinto.“Ay—” muntik pa niyang mabitawan nang makita kung sino ang papasok.Si Lianne. Naka

Napailing siya. “Wala kang karapatang pumasok dito. Isa kang nobody na walang hiya—pinahiya mo ako sa harap ng maraming tao, remember?”Ramdam ko ang pag-init ng pisngi ko, pero pinilit kong huwag magpatalo.“Kung may walang karapatan dito, ikaw ‘yon, Jared. Kasi kung usapan ay kahihiyan, mas marami kang utang sa akin.”Bago pa siya makasagot, taas noong nagsalita si Faye, “Oh, don’t be bitter, cousin. Hindi mo ba alam?” sabay ngiti, “Ako na ang fiancée ni Jared ngayon, and I will meet her grandmother.”Parang sinaksak ang puso ko, pero pinilit kong ngumiti. “Congratulations,” sabi ko, kahit may panginginig sa boses ko. “Bagay nga kayo—parehong maruruming nilalang.”Napawi ang ngiti sa labi ni Faye. “Excuse me?”Pero bago pa sila makapagsalita ulit, narinig ko na ang pamilyar na boses mula sa may hagdan.“Who’s making a scene in my house?”Napalingon kaming lahat, at bumababa mula sa hagdan ang isang matikas na babae, eleganteng nakaputi, may hawak na baston.Si Doña Esperanza Villarr