All Chapters of มรสุมรัก CEO ซาตาน: Chapter 361 - Chapter 370

เจียงเสี่ยวชุนนวดไหล่เบา ๆ พลางมองไปรอบ ๆ อย่างระมัดระวังอีกครั้ง “ว่าแต่ พวกเราทำอย่างนี้ซิงจือเหยียนไม่น่าจะสืบได้ว่าพวกเราอยู่ที่ไหนหรอกใช่ไหม?”หลังจากที่พวกเธอออกมาจากห้องเช่าแล้ว ไม่ได้เดินทางไปที่สนามบินโดยตรง แต่เปลี่ยนรถหลายต่อหลายครั้ง อ้อมไปหลายทาง วนเวียนอยู่นานกว่าจะถึงที่นี่ลำบากวกวนมาขนาดนี้ ถ้าซิงจือเหยียนยังหาพวกเธอเจออีก ก็ทำอะไรไม่ได้แล้วจริง ๆเซิ่นหรูซวงพูดอย่างคลุมเครือว่า “อาจจะ”ตลอดการเดินทางครั้งนี้ ล้วนเป็นคุณปู่ซิงที่ได้จัดเตรียมคนมารับพวกเธอ การเดินทางวกวนอ้อมทางไปต่าง ๆ นานาก็ถูกจัดการและปกปิดโดยคนของคุณปู่ซิงเช่นกัน ด้วยความร่วมมือของคุณปู่ซิง ซิงจือเหยียนไม่น่าจะพบพวกเธอเจอได้เร็วขนาดนั้นแน่นอนเซิ่นหรูซวงเชื่อมั่นในความสามารถของคุณปู่ซิง แต่ก็ยังคงสงสัยว่าคุณปู่ซิงจะรักษาสัญญาจริงหรือไม่เพราะซิงจือเหยียนคือหลานชายคนโปรดที่เขารักมากที่สุด ไม่ว่าซิงจือเหยียนจะต้องการสิ่งใด คุณปู่ซิงย่อมมอบให้เสมอแล้วถ้าสิ่งที่ซิงจือเหยียนต้องการคือร่องรอยการเดินทางของเธอล่ะ?คุณปู่ซิงจะมอบให้หรือไม่ก็ไม่ใช่สิ่งที่เธอจะสามารถรู้ได้แล้ว ได้แต่หวังว่าคุณปู่ซิงจะรั

เสียงของซิงจือเหยียนดังก้องอยู่บนศีรษะของเธอราวกับใกล้จนสัมผัสได้ รัศมีอันทรงพลังของเขาโอบล้อมรอบกายของเธอไว้ เมื่อจมูกของเธอได้กลิ่นพวกนี้ยิ่งทำให้เธอต่อต้านมากขึ้นเธอหลับตาลงพร้อมกัดฟันแน่น ทุกเซลล์ในร่างกายราวกับกำลังกรีดร้องเรียกให้เธอหนีออกห่างในทันที หนีจากอ้อมกอดที่เธอเคยปรารถนาอย่างสุดหัวใจ แต่ตอนนี้กลับถูกทิ้งราวเศษขยะไร้ค่า เป็นอ้อมกอดที่เธอไม่แม้แต่คิดจะเหลือบมองแต่ไม่กี่วินาทีต่อมา เซิ่นหรูซวงก็ยกมือขึ้นผลักและทุบอย่างบ้าคลั่ง แทบจะพูดด้วยเสียงลอดไรฟันที่ขบกัดกันแน่น “ซิงจือเหยียน ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้!”ซิงจือเหยียนยังคงเงียบงันไม่ปริปากพูด เพียงใช้แรงกำมือแน่นขึ้นเป็นคำตอบหมัดของเซิ่นหรูซวงที่กระแทกลงบนหน้าอกของซิงจือเหยียนแต่ละหมัดล้วนส่งเสียงหนัก ๆ ให้ได้ยิน แต่เธอกลับไม่ได้ยินเสียงใด ๆ จากเขาเลยเธอพยายามเงยหน้าขึ้นมอง และเห็นเพียงกรามคมและสันจมูกโด่งของซิงจือเหยียนซิงจือเหยียนไม่ได้มองเธอ แต่การกระทำของเขากลับบอกเธอว่าเธอจะหลีกหนีออกไปไหนไม่ได้แน่นอน ถ้าเขาไม่อนุญาตไม่ว่าเซิ่นหรูซวงจะพยายามดิ้นรนมากเพียงใด เธอก็ไม่อาจหลุดพ้นจากอ้อมกอดของซิงจือเหยียนไปได้เลย ไม

แม้คำพูดของเซิ่นหรูซวงจะเต็มเปี่ยมไปด้วยความยั่วยุ แม้จะรู้สึกได้ว่าประโยคเหล่านั้นมีลับลมคมในผิดปกติ แม้จะคาดเดาได้ว่าเซิ่นหรูซวงจงใจยั่วยุเธอให้โกรธ และทั้ง ๆ ที่เชื่อมั่นในความรักที่ซิงจือเหยียนมีต่อเธออย่างเต็มที่ แต่เว่ยอวิ่นลู่ก็ยังคงรู้สึกขุ่นเคืองใจอยู่ดีเธอกำโทรศัพท์แน่น ดวงตาจ้องเขม็งไปที่หน้าจอราวกับจะจ้องมองให้ทะลุ“เซิ่นหรูซวง แกอีกแล้ว”เว่ยอวิ่นลู่คว้าโทรศัพท์พลางลุกออกจากเตียง แล้วผลักประตูเปิดออกอย่างแรงเธอไม่เชื่ออย่างแน่นอน เพราะในเวลานี้ซิงจือเหยียนต้องนอนหลับไปนานแล้ว เขาคงไปอยู่เกลือกกลั้วกับเซิ่นหรูซวงไม่ได้หรอกห้องที่ซิงจือเหยียนหลับนอนไม่ได้เป็นเขตหวงห้ามไว้สำหรับเธอ เธอสามารถเข้าไปได้อย่างอิสระเว่ยอวิ่นลู่รีบร้อนเปิดประตูห้องซิงจือเหยียนเข้าไปโดยตรง และพบว่าห้องว่างเปล่าไร้ซึ่งวี่แววของผู้คนในชั่วพริบตา ดวงตาของเธอก็เต็มไปด้วยความเคียดแค้นเคืองโกรธและน้อยอกน้อยใจเธอหยิบโทรศัพท์ออกมากดหาเบอร์ของซิงจือเหยียน แล้วกดโทรออกทันทีสนามบินเจียงเสี่ยวชุนและเหยียนเหวินอินใช้ร่างกายปิดกั้นทางโดยตรง เมื่อใดก็ตามที่บอดี้การ์ดพยายามเข้าใกล้เซิ่นหรูซวง พวกเธ

สำหรับซิงจือเหยียนแล้วเซิ่นหรูซวงไม่มีความหมายอะไรเลยความหมายของซิงจือเหยียนคือ ครั้งนี้ ถ้าเธอปฏิเสธ เขาจะไม่พยายามรั้งเธอไว้อีกเซิ่นหรูซวงนึกถึงสีหน้าท่าทางเฉยเมยของซิงจือเหยียนตอนที่มองมาที่เธอโดยไม่พูดอะไร คงจะเป็นในตอนนั้นเองที่ซิงจือเหยียนกำลังพิจารณาว่าเธอคู่ควรกับการกระทำในครั้งนี้ของเขาหรือเปล่านี่คือวิธีการประเมินคุณค่าตามปกติของซิงจือเหยียนก่อนลงมือทำสิ่งใดสิ่งหนึ่ง ซิงจือเหยียนมักจะพิจารณาดูว่าสิ่งนั้นคุ้มค่ากับการกระทำหรือไม่ ควรทำหรือเปล่า หรือแม้แต่คิดอยากจะทำหรือเปล่า เกณฑ์เดียวของเขาคือเรื่องนี้จะมอบคุณค่าอะไรให้เขา และคุณค่านั้นจะตรงตามที่เขาคาดหวังหรือไม่ เรื่องราวต่าง ๆ ส่วนใหญ่ที่ซิงจือเหยียนทำหลังจากชั่งน้ำหนักแล้วล้วนเป็นไปตามที่เขาปรารถนาไม่ว่าจะเป็นการเริ่มต้นธุรกิจ การแต่งงานมีลูกกับเว่ยอวิ่นลู่ หรือการทิ้งเธอไปราวกับเธอเป็นเศษขยะไร้ค่า ล้วนเป็นสิ่งที่ซิงจือเหยียนตัดสินใจทำหลังจากพิจารณาอย่างรอบคอบแล้วทั้งนั้นความพยายามที่จะบีบบังคับให้เธออยู่ต่อซ้ำแล้วซ้ำเล่าของซิงจือเหยียนนั้นเกินความคาดหมายของเธอไปมากและยังเกินไปกว่าการมีเหตุผลของซิงจือเหยีย

นี่เป็นห้องของเขาเอง เพียงแต่เขาไม่ได้นอนบนเตียง กลับกึ่งพิงหัวเตียงคล้อยหลับไป ขาข้างหนึ่งพาดอยู่บนเตียง ขาอีกข้างยืดเหยียดลงบนพื้น ศีรษะเอียงพิงเข้ากับกำแพง ด้วยความที่ไม่ได้ปรับท่าทางมาเลยทั้งคืน ดังนั้นจึงรู้สึกปวดเมื่อยลำคอเอาได้ซิงจือเหยียนผ่อนคลายลงช้า ๆ ถึงค่อย ๆ เรียกสติกลับมาเขาก้มศีรษะลงมองเว่ยอวิ่นลู่ที่ยังคงนอนหลับอยู่ในห้วงความฝันอยู่ภายใต้ผ้าห่มผืนใหญ่ท่อนแขนด้านในข้างหนึ่งของเขาวางราบอยู่ภายใต้ผ้าห่ม เขาค่อย ๆ ขยับแขนข้างนั้นอย่างช้า ๆ แล้วพยายามดึงมันออกมาจากผ้าห่มตลอดหลายชั่วโมงที่ผ่านมา ไม่ว่าเขาจะเกลี้ยกล่อมปลอบโยนเว่ยอวิ่นลู่อย่างไร เธอก็ไม่ยอมปล่อยมือของเขาไป อยากให้เขาอยู่ตรงนี้ตลอดเวลาเขาเหนื่อยล้าจากการวิ่งวุ่นตลอดทั้งคืน ทำให้รู้สึกเหนื่อยล้าอย่างถึงที่สุด จึงไม่โต้แย้งขัดขืนอีกต่อไป และพิงหัวเตียงหลับไปทั้งอย่างนั้นเมื่อเขาตื่นขึ้นมา แรงของเว่ยอวิ่นลู่ที่จับมือของเขาเอาไว้ก็เบาลงและคลายออกอย่างเห็นได้ชัด เขาจึงสามารถดึงมือออกมาได้อย่างง่ายดายโดยไม่รบกวนการนอนของเว่ยอวิ่นลู่ซิงจือเหยียนยืนอยู่ข้างเตียง นวดหัวคิ้วเบา ๆ แล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอ่านข้