All Chapters of มรสุมรัก CEO ซาตาน: Chapter 361 - Chapter 370

726 Chapters

บทที่ 361

เจียงเสี่ยวชุนนวดไหล่เบา ๆ พลางมองไปรอบ ๆ อย่างระมัดระวังอีกครั้ง “ว่าแต่ พวกเราทำอย่างนี้ซิงจือเหยียนไม่น่าจะสืบได้ว่าพวกเราอยู่ที่ไหนหรอกใช่ไหม?”หลังจากที่พวกเธอออกมาจากห้องเช่าแล้ว ไม่ได้เดินทางไปที่สนามบินโดยตรง แต่เปลี่ยนรถหลายต่อหลายครั้ง อ้อมไปหลายทาง วนเวียนอยู่นานกว่าจะถึงที่นี่ลำบากวกวนมาขนาดนี้ ถ้าซิงจือเหยียนยังหาพวกเธอเจออีก ก็ทำอะไรไม่ได้แล้วจริง ๆเซิ่นหรูซวงพูดอย่างคลุมเครือว่า “อาจจะ”ตลอดการเดินทางครั้งนี้ ล้วนเป็นคุณปู่ซิงที่ได้จัดเตรียมคนมารับพวกเธอ การเดินทางวกวนอ้อมทางไปต่าง ๆ นานาก็ถูกจัดการและปกปิดโดยคนของคุณปู่ซิงเช่นกัน ด้วยความร่วมมือของคุณปู่ซิง ซิงจือเหยียนไม่น่าจะพบพวกเธอเจอได้เร็วขนาดนั้นแน่นอนเซิ่นหรูซวงเชื่อมั่นในความสามารถของคุณปู่ซิง แต่ก็ยังคงสงสัยว่าคุณปู่ซิงจะรักษาสัญญาจริงหรือไม่เพราะซิงจือเหยียนคือหลานชายคนโปรดที่เขารักมากที่สุด ไม่ว่าซิงจือเหยียนจะต้องการสิ่งใด คุณปู่ซิงย่อมมอบให้เสมอแล้วถ้าสิ่งที่ซิงจือเหยียนต้องการคือร่องรอยการเดินทางของเธอล่ะ?คุณปู่ซิงจะมอบให้หรือไม่ก็ไม่ใช่สิ่งที่เธอจะสามารถรู้ได้แล้ว ได้แต่หวังว่าคุณปู่ซิงจะรั
Read more

บทที่ 362

เสียงฝีเท้ายังคงห่างจากพวกเธอออกไปเล็กน้อยเซิ่นหรูซวงหลับตาลงครู่หนึ่ง ก่อนจะลืมตาขึ้นอีกครั้งด้วยสายตาที่ยืนหยัดแน่วแน่เธอก้าวเท้าต่อพลางกระซิบบอก “เร็วเข้า!”เธอเร่งฝีเท้าเดินตรงไปที่เคาน์เตอร์เช็คอินโดยไม่หันหลังกลับไปมองเมื่อลางสังหรณ์รุนแรงมากขนาดนี้ ดังนั้นมันจึงไม่ใช่ลางสังหรณ์อีกต่อไป แต่กลับกลายเป็นความจริงนัยน์ตาของเธอหม่นลง ก้าวเท้ายาว ๆ เดินกะเผลกไปที่เคาน์เตอร์เช็คอินพร้อมลากกระเป๋าสัมภาระของเธอไปด้วยเจียงเสี่ยวชุนและคนอื่น ๆ ต่างงุนงง เหยียนเหวินอินเดินตามหลังมา ถามเสียงเบาว่า “หรูซวง มีอะไรหรือเปล่า?”เซิ่นหรูซวงหอบหายใจเฮือกใหญ่ “รีบไปเร็วเข้าเถอะค่ะ เรากำลังจะสายแล้ว”“เซิ่นหรูซวง!”เสียงฝีเท้าที่เร่งรีบเดินเข้ามาใกล้มากขึ้นเรื่อย ๆ ทันใดนั้นก็มีเสียงตะโกนด้วยความโกรธเกรี้ยวราวกับฟ้าร้องคำรามดังขึ้นจากด้านหลังในวินาทีนั้น นัยน์ตาของเซิ่นหรูซวงก็หดเล็กลงอย่างรวดเร็ว หัวใจของเธอกระหน่ำเต้นแรงขึ้นอีกครั้งเจียงเสี่ยวชุนอุทานด้วยความไม่อยากจะเชื่อ “คือซิงจือเหยียน!”เซิ่นหรูซวงกัดฟันพลางกระซิบว่า “ไม่ต้องสนใจเขา พวกเราไปกันเถอะ”เหยียนเหวินอินขมวดคิ้ว “จ
Read more

บทที่ 363

เสียงของซิงจือเหยียนดังก้องอยู่บนศีรษะของเธอราวกับใกล้จนสัมผัสได้ รัศมีอันทรงพลังของเขาโอบล้อมรอบกายของเธอไว้ เมื่อจมูกของเธอได้กลิ่นพวกนี้ยิ่งทำให้เธอต่อต้านมากขึ้นเธอหลับตาลงพร้อมกัดฟันแน่น ทุกเซลล์ในร่างกายราวกับกำลังกรีดร้องเรียกให้เธอหนีออกห่างในทันที หนีจากอ้อมกอดที่เธอเคยปรารถนาอย่างสุดหัวใจ แต่ตอนนี้กลับถูกทิ้งราวเศษขยะไร้ค่า เป็นอ้อมกอดที่เธอไม่แม้แต่คิดจะเหลือบมองแต่ไม่กี่วินาทีต่อมา เซิ่นหรูซวงก็ยกมือขึ้นผลักและทุบอย่างบ้าคลั่ง แทบจะพูดด้วยเสียงลอดไรฟันที่ขบกัดกันแน่น “ซิงจือเหยียน ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้!”ซิงจือเหยียนยังคงเงียบงันไม่ปริปากพูด เพียงใช้แรงกำมือแน่นขึ้นเป็นคำตอบหมัดของเซิ่นหรูซวงที่กระแทกลงบนหน้าอกของซิงจือเหยียนแต่ละหมัดล้วนส่งเสียงหนัก ๆ ให้ได้ยิน แต่เธอกลับไม่ได้ยินเสียงใด ๆ จากเขาเลยเธอพยายามเงยหน้าขึ้นมอง และเห็นเพียงกรามคมและสันจมูกโด่งของซิงจือเหยียนซิงจือเหยียนไม่ได้มองเธอ แต่การกระทำของเขากลับบอกเธอว่าเธอจะหลีกหนีออกไปไหนไม่ได้แน่นอน ถ้าเขาไม่อนุญาตไม่ว่าเซิ่นหรูซวงจะพยายามดิ้นรนมากเพียงใด เธอก็ไม่อาจหลุดพ้นจากอ้อมกอดของซิงจือเหยียนไปได้เลย ไม
Read more

บทที่ 364

จู่ ๆ ซิงจือเหยียนก็แค่นหัวเราะเยาะขึ้นมากะทันหัน แววตาเย็นชาและพูดด้วยเสียงทุ้มต่ำเรียบเฉย “เธอยังไม่ลบโพสต์ ฉันคงปล่อยให้เธอไปไม่ได้”ที่แท้ก็เป็นเพราะโพสต์ที่เธอโพสต์ไปบนโลกออนไลน์นี่เองไม่น่าแปลกใจเลยแววตาของเซิ่นหรูซวงแฝงไปด้วยความเย้ยหยันประชดประชัน เธอยังแอบคิดว่าตัวเองสำคัญพอที่จะให้ซิงจือเหยียนยอมลงทุนทำมากมายถึงขนาดนี้เพื่อจับเธอเอาไว้ แต่สุดท้ายก็กลายเป็นเพราะเว่ยอวิ่นลู่ เขาก็ยังคงปวดใจแทนเว่ยอวิ่นลู่ของเขาเสมอเซิ่นหรูซวงช้อนตาขึ้นมองด้วยความเย็นชา พูดประชดประชันว่า “ที่แท้ประธานซิงก็รู้ดีว่าโพสต์แบบนี้ทำร้ายผู้ที่เกี่ยวข้องได้มากมายขนาดไหน ทำไมตอนที่เว่ยอวิ่นลู่โพสต์คุณถึงไม่ออกตัวเรียกร้องความยุติธรรมแทนฉันบ้างเลยล่ะคะ? หรือว่าเป็นเพราะคุณลำเอียงเข้าข้างเว่ยอวิ่นลู่ ก็เลยมองไม่เห็นความเจ็บปวดที่พวกเรากำลังเผชิญอยู่?”ซิงจือเหยียนมองเธอด้วยสายตามืดครึ้ม ทันใดนั้นเขาก็ถามว่า “ความเจ็บปวดอะไร?”ซิงจือเหยียนในตอนนี้ดูเหมือนคิดจะมุ่งมั่นค้นหาความจริงให้ถึงที่สุด ต้องการฟังคำตอบจากปากของเซิ่นหรูซวงเอง จึงถามซ้ำรอบสองว่า “เธอเจ็บปวดกับอะไร?”เซิ่นหรูซวงเพียงรู้สึกว่ามั
Read more

บทที่ 365

แม้คำพูดของเซิ่นหรูซวงจะเต็มเปี่ยมไปด้วยความยั่วยุ แม้จะรู้สึกได้ว่าประโยคเหล่านั้นมีลับลมคมในผิดปกติ แม้จะคาดเดาได้ว่าเซิ่นหรูซวงจงใจยั่วยุเธอให้โกรธ และทั้ง ๆ ที่เชื่อมั่นในความรักที่ซิงจือเหยียนมีต่อเธออย่างเต็มที่ แต่เว่ยอวิ่นลู่ก็ยังคงรู้สึกขุ่นเคืองใจอยู่ดีเธอกำโทรศัพท์แน่น ดวงตาจ้องเขม็งไปที่หน้าจอราวกับจะจ้องมองให้ทะลุ“เซิ่นหรูซวง แกอีกแล้ว”เว่ยอวิ่นลู่คว้าโทรศัพท์พลางลุกออกจากเตียง แล้วผลักประตูเปิดออกอย่างแรงเธอไม่เชื่ออย่างแน่นอน เพราะในเวลานี้ซิงจือเหยียนต้องนอนหลับไปนานแล้ว เขาคงไปอยู่เกลือกกลั้วกับเซิ่นหรูซวงไม่ได้หรอกห้องที่ซิงจือเหยียนหลับนอนไม่ได้เป็นเขตหวงห้ามไว้สำหรับเธอ เธอสามารถเข้าไปได้อย่างอิสระเว่ยอวิ่นลู่รีบร้อนเปิดประตูห้องซิงจือเหยียนเข้าไปโดยตรง และพบว่าห้องว่างเปล่าไร้ซึ่งวี่แววของผู้คนในชั่วพริบตา ดวงตาของเธอก็เต็มไปด้วยความเคียดแค้นเคืองโกรธและน้อยอกน้อยใจเธอหยิบโทรศัพท์ออกมากดหาเบอร์ของซิงจือเหยียน แล้วกดโทรออกทันทีสนามบินเจียงเสี่ยวชุนและเหยียนเหวินอินใช้ร่างกายปิดกั้นทางโดยตรง เมื่อใดก็ตามที่บอดี้การ์ดพยายามเข้าใกล้เซิ่นหรูซวง พวกเธ
Read more

บทที่ 366

ซิงจือเหยียนพูดเบา ๆ ว่า “ใช่ มีเรื่องนิดหน่อย”“ไม่เป็นไรหรอก อีกไม่นานเดี๋ยวฉันก็กลับแล้ว เธอนอนไปก่อนเลยนะ ตอนนี้ดึกมากแล้ว”“ไม่ต้องคิดมากหรอก ช่วงนี้เธอไม่ค่อยสบาย พักผ่อนให้เยอะ ๆ อย่าทำให้ฉันกังวล เข้าใจไหม?” คราวนี้ ซิงจือเหยียนเงียบไปนานโดยไม่พูดอะไรเซิ่นหรูซวงส่งสายตาไปให้เจียงเสี่ยวชุนกับเหยียนเหวินอิน ก่อนจะกุมกระเป๋าเดินทางของเธอไว้อย่างเงียบเชียบสายตาของบอดี้การ์ดจับจ้องไปที่ทุกการเคลื่อนไหวของเธอ ในขณะที่เธอคิดอยากจะหันหลังกลับ บอดี้การ์ดก็ถลึงตาเบิกกว้างขึ้น สีหน้าเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมมืดครึ้มในพริบตา และก้าวยาว ๆ คิดจะไล่ตามเธอไปทันทีเจียงเสี่ยวชุนให้ความร่วมมือในทันที โดยการดึงคุณยายของเธอโยกไปทางซ้ายและขวาเพื่อสกัดกั้นบรรดาบอดี้การ์ดแต่ครั้งนี้มันไม่ได้ผล บอดี้การ์ดสองคนกดมือลงบนไหล่ของเธอและคุณยายอย่างต้องการบีบบังคับ ไม่รุนแรงนักแต่ก็ไม่สามารถขยับได้เลย แม้แต่เหยียนเหวินอินก็ยังโดนบอดี้การ์ดอีกคนจับไว้เมื่อเห็นบอดี้การ์ดเอื้อมมือข้ามไหล่พวกเธอไปจับตัวเซิ่นหรูซวงเอาไว้ เจียงเสี่ยวชุนก็รีบร้อนกระวนกระวายจนเตะเข้าที่เป้าของบอดี้การ์ดตรงหน้าใบหน้าของบอดี
Read more

บทที่ 367

สำหรับซิงจือเหยียนแล้วเซิ่นหรูซวงไม่มีความหมายอะไรเลยความหมายของซิงจือเหยียนคือ ครั้งนี้ ถ้าเธอปฏิเสธ เขาจะไม่พยายามรั้งเธอไว้อีกเซิ่นหรูซวงนึกถึงสีหน้าท่าทางเฉยเมยของซิงจือเหยียนตอนที่มองมาที่เธอโดยไม่พูดอะไร คงจะเป็นในตอนนั้นเองที่ซิงจือเหยียนกำลังพิจารณาว่าเธอคู่ควรกับการกระทำในครั้งนี้ของเขาหรือเปล่านี่คือวิธีการประเมินคุณค่าตามปกติของซิงจือเหยียนก่อนลงมือทำสิ่งใดสิ่งหนึ่ง ซิงจือเหยียนมักจะพิจารณาดูว่าสิ่งนั้นคุ้มค่ากับการกระทำหรือไม่ ควรทำหรือเปล่า หรือแม้แต่คิดอยากจะทำหรือเปล่า เกณฑ์เดียวของเขาคือเรื่องนี้จะมอบคุณค่าอะไรให้เขา และคุณค่านั้นจะตรงตามที่เขาคาดหวังหรือไม่ เรื่องราวต่าง ๆ ส่วนใหญ่ที่ซิงจือเหยียนทำหลังจากชั่งน้ำหนักแล้วล้วนเป็นไปตามที่เขาปรารถนาไม่ว่าจะเป็นการเริ่มต้นธุรกิจ การแต่งงานมีลูกกับเว่ยอวิ่นลู่ หรือการทิ้งเธอไปราวกับเธอเป็นเศษขยะไร้ค่า ล้วนเป็นสิ่งที่ซิงจือเหยียนตัดสินใจทำหลังจากพิจารณาอย่างรอบคอบแล้วทั้งนั้นความพยายามที่จะบีบบังคับให้เธออยู่ต่อซ้ำแล้วซ้ำเล่าของซิงจือเหยียนนั้นเกินความคาดหมายของเธอไปมากและยังเกินไปกว่าการมีเหตุผลของซิงจือเหยีย
Read more

บทที่ 368

มันคงหมายถึงการจากลาตลอดกาลซิงจือเหยียนในขณะนี้ดูเหมือนจะกลับสู่สภาวะของการทำงานที่ปฏิบัติตัวราวกับหุ่นยนต์ที่ละเอียดรอบคอบ ไร้ซึ่งอารมณ์ สงบเยือกเย็นและควบคุมตัวเองได้ สายตาของเขามองพาดผ่านใบหน้าของเซิ่นหรูซวง แล้วถอนสายตากลับไปด้วยความราบเรียบซิงจือเหยียนหันหลังกลับเดินจากไปด้วยดวงตาที่แฝงไปด้วยความเย็นชาหลักการของเขาคือการรู้ว่าเมื่อไรควรจะหยุดในเมื่อเซิ่นหรูซวงยืนหยัดแน่วแน่ เขาก็จะทำให้ความปรารถนาของเธอเป็นจริงเซิ่นหรูซวงมองไปที่แผ่นหลังของซิงจือเหยียน แล้วถอนหายใจอย่างโล่งอกออกมาช้า ๆ ก่อนที่จะได้คิดอะไรต่อ เจ้าหน้าที่ในเขตตรวจตราความปลอดภัยก็เร่งเร้าเธอว่า “รีบไปหน่อย ใกล้หมดเวลาขึ้นเครื่องแล้วนะครับ”เหยียนเหวินอินพยักหน้าทันที คว้ามือเซิ่นหรูซวงเอาไว้ “หรูซวง ตอนนี้ทุกอย่างก็คลี่คลายเรียบร้อยดีแล้ว พวกเรารีบไปกันเถอะ”เซิ่นหรูซวงเม้มริมฝีปากพร้อมพยักหน้า หยิบกระเป๋าเดินทางขึ้นมาแล้วเดินเข้าไปในทางเดินจู่ ๆ เธอก็หยุดชะงักฝีเท้าลงเจียงเสี่ยวชุนถามว่า “มีอะไรหรือเปล่า?”เหยียนเหวินอินพูดว่า “ลืมของอะไรไว้ไหม?”เซิ่นหรูซวงส่ายศีรษะผู้คนมากมายในสนามบินต่างมองม
Read more

บทที่ 369

นี่เป็นห้องของเขาเอง เพียงแต่เขาไม่ได้นอนบนเตียง กลับกึ่งพิงหัวเตียงคล้อยหลับไป ขาข้างหนึ่งพาดอยู่บนเตียง ขาอีกข้างยืดเหยียดลงบนพื้น ศีรษะเอียงพิงเข้ากับกำแพง ด้วยความที่ไม่ได้ปรับท่าทางมาเลยทั้งคืน ดังนั้นจึงรู้สึกปวดเมื่อยลำคอเอาได้ซิงจือเหยียนผ่อนคลายลงช้า ๆ ถึงค่อย ๆ เรียกสติกลับมาเขาก้มศีรษะลงมองเว่ยอวิ่นลู่ที่ยังคงนอนหลับอยู่ในห้วงความฝันอยู่ภายใต้ผ้าห่มผืนใหญ่ท่อนแขนด้านในข้างหนึ่งของเขาวางราบอยู่ภายใต้ผ้าห่ม เขาค่อย ๆ ขยับแขนข้างนั้นอย่างช้า ๆ แล้วพยายามดึงมันออกมาจากผ้าห่มตลอดหลายชั่วโมงที่ผ่านมา ไม่ว่าเขาจะเกลี้ยกล่อมปลอบโยนเว่ยอวิ่นลู่อย่างไร เธอก็ไม่ยอมปล่อยมือของเขาไป อยากให้เขาอยู่ตรงนี้ตลอดเวลาเขาเหนื่อยล้าจากการวิ่งวุ่นตลอดทั้งคืน ทำให้รู้สึกเหนื่อยล้าอย่างถึงที่สุด จึงไม่โต้แย้งขัดขืนอีกต่อไป และพิงหัวเตียงหลับไปทั้งอย่างนั้นเมื่อเขาตื่นขึ้นมา แรงของเว่ยอวิ่นลู่ที่จับมือของเขาเอาไว้ก็เบาลงและคลายออกอย่างเห็นได้ชัด เขาจึงสามารถดึงมือออกมาได้อย่างง่ายดายโดยไม่รบกวนการนอนของเว่ยอวิ่นลู่ซิงจือเหยียนยืนอยู่ข้างเตียง นวดหัวคิ้วเบา ๆ แล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอ่านข้
Read more

บทที่ 370

เสียงของซิงจือเหยียนทุ้มนุ่มนวล “ผมเข้าใจครับ”คุณปู่ซิงพยักหน้า “โอเค ปู่จะไปฝึกคัดเขียนพู่กันในห้องทำงาน หลานเองก็รีบไปที่บริษัทเถอะ ยังมีเรื่องอีกมากมายรอให้หลานจัดการ”ซิงจือเหยียนลุกขึ้นเดินจากไปโดยไม่รอช้าคุณปู่ซิงมองแผ่นหลังที่สง่างามของซิงจือเหยียน ยิ่งเมียงมองก็ยิ่งพึงพอใจมากขึ้นเรื่อย ๆพ่อบ้านยืนรออยู่ด้านหลังด้วยความเงียบงัน คุณปู่ซิงพูดพลางยิ้มว่า “ผู้อาวุโสของอวิ่นลู่กำลังจะมาพบพวกเรา ฉันเองก็ควรจะเตรียมเสื้อผ้าชุดใหม่เอาไว้ด้วยใช่หรือเปล่า?”พ่อบ้านพูดเสียงเบา “เตรียมไว้เรียบร้อยแล้วครับ”คุณปู่ซิงพูด “ว่าแต่ พ่อแม่ของอาเหยียนอยู่ที่ไหน? ฉันไม่เห็นพวกเขามาหลายวันแล้ว”พ่อบ้านพูดว่า “ผู้หญิงที่อยู่เมืองนอกของคุณชายซิงไปก่อเรื่องวุ่นวายเล็กน้อย คุณนายซิงเลยต้องรีบไปจัดการ ตอนนี้คงจะกลับมาไม่ได้ในระยะนี้ครับ”คุณปู่ซิงขมวดคิ้ว “เกิดอะไรขึ้น?”แม้แต่ผู้หญิงก็ยังควบคุมไม่ได้เชียวหรือ?พ่อบ้านก้มศีรษะลงต่ำ “ได้ยินมาว่าเธอท้องได้สามเดือนแล้วครับ แต่ผู้หญิงคนนั้นไม่ยอมทำแท้ง”แววตาของคุณปู่ซิงเป็นประกายขุ่นมัวเขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดว่า “ถ้าหล่อนไม่ยอมทำแท้
Read more
PREV
1
...
3536373839
...
73
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status