Tous les chapitres de : Chapitre 681 - Chapitre 690

เซิ่นหรูซวงลืมตาจ้องมองสือเหยาครู่หนึ่ง ทันใดนั้นเธอก็รู้สึกหน้ามืดและมึนศีรษะอย่างรุนแรง บีบให้เธอต้องหลับตาลงอีกครั้งเธอใช้เวลาปรับตัวอยู่นาน ถึงจะกลับมาลืมตาขึ้นได้อีกครั้งในที่สุดจู่ ๆ บนหลังมือก็สัมผัสได้ถึงความอบอุ่นที่ทาบทับลงมา เธอค่อย ๆ กระพริบตาอย่างช้า ๆ แล้วเลื่อนสายตาไปมองสือเหยาสือเหยาคุกเข่าลงข้างเตียงผู้ป่วย มือของเขาวางลงบนหลังมือของเธอ ดวงตาคู่สวยคู่นั้นจ้องมองเธอเขม็งโดยไม่ยอมกะพริบตาแม้เพียงวินาทีเดียวเซิ่นหรูซวงพยายามขยับริมฝีปาก ถามด้วยน้ำเสียงแหบพร่าและอ่อนแรง “ทำไมนายถึงมีสภาพแบบนี้?”เส้นผมของสือเหยายุ่งเหยิงและปรกลงมาที่หน้าผาก หนวดเคราขึ้นเขียวครึ้ม ใต้ตาหมองคล้ำ รอบดวงตาเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอยสีแดงก่ำ แม้แต่ริมฝีปากก็แห้งจนลอกเป็นขุย สภาพของเขาในตอนนี้ช่างแตกต่างจากภาพลักษณ์ที่เคยเป็นอยู่ทุกวันราวกับเปลี่ยนไปเป็นคนละคนสือเหยากระชับมือที่กุมมือเธอไว้ให้แน่นขึ้น และขยับเข้าไปใกล้เธออีกนิด “เธอพูดว่าอะไร?”ที่แท้เขาไม่ได้ยินว่าเธอกำลังพูดอะไรเซิ่นหรูซวงส่ายหน้าเธอไม่เหลือเรี่ยวแรงในการพูดซ้ำอีกครั้งแล้วสือเหยาจ้องมองเธอ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโ

เส้นเลือดบนขมับของสือเหยาเต้นตุบ ๆ พยายามระงับอารมณ์เอาไว้พลางพูดว่า “ฉันไม่ได้บอกให้เธอหยุดสืบ แต่ตอนนี้เธอเป็นฝ่ายที่ถูกจับตามองแล้ว อยู่เฉย ๆ ไปก่อน ฉันช่วยเธอได้ แต่เธออย่าได้เข้ามายุ่งอีก”เซิ่นหรูซวงหันหน้ามามองเขาด้วยท่าทีแน่วแน่ “ถ้ามีใครบางคนแอบวางแผนให้เกิดอุบัติเหตุทางรถยนต์จริง ๆ ฉันก็ยิ่งไม่มีทางยอมให้นายเข้ามายุ่งกับเรื่องสกปรกวุ่นวายแบบนี้เด็ดขาด เรื่องของฉัน ฉันจัดการเองได้”“พอถึงตอนนี้เธอก็รู้จักพูดว่าตัวเองแล้วหรือ?” สือเหยาพูดเยาะเย้ยขึ้นมาทันที “เมื่อกี้ฉันก็พูดไปแล้วว่าทันทีที่เธอตื่นมา เธอก็ถามถึงกู้เหยียนหลี่ ถามถึงเจียงเสี่ยวชุนกับคุณป้า และยังถามถึงฉันด้วย แต่คนที่เธอไม่เคยถามถึงเลยคือตัวเอง”“เซิ่นหรูซวง” สือเหยาพูด “เธอควรให้ความสำคัญกับตัวเองบ้าง อย่าเอาตัวเองเข้าไปอยู่ในสถานการณ์อันตรายแบบนี้อีก”เซิ่นหรูซวงพูดเสียงเบาว่า “ฉันให้ความสำคัญกับตัวเองมาก แต่เรื่องนี้มันต่างออกไป ฉันจะต้อง——”จู่ ๆ สือเหยาพลันลุกขึ้นยืนอย่างกะทันหัน สีหน้ามืดครึ้มเคร่งขรึม “ฉันบอกไปแล้วว่าจะช่วยเธอ นี่ไม่ใช่แค่คำพูดลอย ๆ ขอแค่เธอบอกมา ฉันก็จะทำแน่นอน”“ถ้าเธอให้ความสำคัญก

เธอมองไปที่ซิงจือเหยียน “คุณออกไปเถอะ”ซิงจือเหยียนก้มหน้ามองลงมาที่เธอ “เธอไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า?”เซิ่นหรูซวงเบือนหน้าหนีไม่มองเขาอีกพลางพูดย้ำว่า “คุณออกไปเถอะ”ซิงจือเหยียนยืนอยู่ที่เดิมพร้อมจ้องมองเซิ่นหรูซวงอยู่พักหนึ่งในใจของเซิ่นหรูซวงรู้สึกแปลกประหลาดเป็นอย่างมาก: นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?เซิ่นหรูซวงไม่ได้พูดอะไรอีก และไม่มองซิงจือเหยียนอีก ซิงจือเหยียนจึงหันหลังเดินจากไปเมื่อเห็นประตูห้องพักผู้ป่วยปิดลง เจียงเสี่ยวชุนก็รีบไปนั่งลงข้างกายเซิ่นหรูซวง สังเกตสีหน้าของเธออย่างระมัดระวังและถามลองเชิงว่า “เมื่อกี้เธอกับซิงจือเหยียน… กำลังทำอะไรกันอยู่?”เซิ่นหรูซวงจนใจ “ทั้งหมดเป็นความเข้าใจผิด เขาก็แค่บังเอิญมาช่วยพยุงฉันไว้พอดี และฉากนั้นก็ถูกพวกเธอเห็นเข้าพอดี”เจียงเสี่ยวชุนซี๊ดปากถึงจะเป็นแค่ช่วยพยุง ก็ไม่จำเป็นต้องกอดแน่นขนาดนั้นไม่ใช่หรือ?เธอไม่ได้พูดสิ่งที่คิดนี้ออกมาเจียงเสี่ยวชุนสังเกตเห็นแก้วน้ำบนโต๊ะข้างเตียงยังว่างเปล่าอยู่ จึงถามด้วยความเป็นห่วงว่า “หิวน้ำบ้างหรือเปล่า อยากดื่มน้ำไหม?”เซิ่นหรูซวงส่ายหน้า เมื่อย้อนนึกถึงสีหน้าของสือเหยา เธอจึงพูดว่า

รถเข็นที่เซิ่นหรูซวงนั่งนั้นควบคุมได้ด้วยรีโมท ดังนั้นส่วนใหญ่เธอจึงไม่จำเป็นต้องให้ซิงจือเหยียนเข็นเธอจากด้านหลังอย่างไรก็ตาม ซิงจือเหยียนยืนกรานในแบบฉบับของเขา ถึงแม้ในมือของเธอจะถือรีโมทอยู่ ซิงจือเหยียนก็ยังคงจับที่จับรถเข็นจากทางด้านหลังของเธออยู่ดีเซิ่นหรูซวงพยายามห้ามเขาหลายครั้ง แต่ทุกครั้งเธอก็จะสังเกตเห็นการกระทำของซิงจือเหยียน เธอจึงปล่อยมือและไม่ควบคุมมันอีก เพราะอย่างไรเสียเธอก็รู้สึกปวดไปทั่วทั้งตัว การไม่ขยับเขยื้อนจึงจะเป็นสิ่งที่ดีที่สุดเซิ่นหรูซวงถูกซิงจือเหยียนเข็นออกจากอาคารแผนกการแพทย์ ท้องฟ้าด้านนอกมีเพียงดวงดาวไม่กี่ดวงที่ส่องประกายระยับในความมืดมิด ต้นไม้ในลานของโรงพยาบาลล้วนแผ่ขยายไปด้วยร่มเงาสูงใหญ่ ใบไม้มากมายเขียวชอุ่ม เมื่อมองไปแล้วสร้างบรรยากาศที่ค่อนข้างลุ่มลึกเงียบสงบโชคดีที่ยังพอมีไฟถนนส่องสว่างตลอดทาง และยังมีผู้คนจำนวนหนึ่งที่กำลังพูดคุยกันอยู่ใต้ต้นไม้ ทำให้บรรยากาศไม่รู้สึกวังเวงน่าหวาดกลัวจนเกินไปนักเพียงกวาดสายตามอง เซิ่นหรูซวงก็เห็นสือเหยาที่นั่งอยู่บนม้านั่งหินใต้ต้นไม้ทันทีท่าทางของสือเหยายังคงพิงอยู่กับลำต้นใหญ่ สองมือล้วงกระเป๋า ศ

ในความฝัน เซิ่นหรูซวงกำลังขับรถ พึมพำคำพูดที่เธอเองก็ไม่รู้ว่ากำลังพูดอะไรอยู่ บางทีอาจจะกำลังพูดกับคนที่นั่งอยู่ข้างคนขับตรงที่นั่งข้างคนขับถูกปกคลุมไปด้วยหมอกหนาบดบัง เซิ่นหรูซวงมองเห็นไม่ชัดว่าใครนั่งอยู่บนนั้นเธอเห็นว่าตัวเองที่อยู่ในความฝันนั้นไม่รู้ตัวเลยว่ามีรถบรรทุกกำลังเข้ามาใกล้เธอไม่ได้พูดอะไร เพราะรู้ตัวดีว่านี่เป็นเพียงความฝันเท่านั้น แม้จะยังมีความรู้สึกกลัวอยู่ แต่จิตใจของเธอยังนับว่าสงบในวินาทีที่รถบรรทุกพุ่งชนเข้ามา เซิ่นหรูซวงพยายามหลับตาลง แต่ราวกับว่าเธอสูญเสียการควบคุมร่างกายไป ไม่สามารถควบคุมดวงตาให้ปิดลงได้เลยในขณะนั้น หมอกที่บดบังอยู่ที่นั่งข้างคนขับก็จางหายไปแต่คนที่นั่งอยู่กลับไม่ใช่กู้เหยียนหลี่ เป็นกั่วกั่วดวงตาของเซิ่นหรูซวงเปิดกว้างขึ้นทันที ร่างกายเหน็บชาไปหมด มือและเท้าสั่นสะท้าน เธออยากจะกรีดร้องเสียงดัง แต่ไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมาจากลำคอเลยสักนิดกั่วกั่วกำลังปรบมือยิ้ม และเซิ่นหรูซวงที่อยู่ในความฝันนั้นเองก็มีรอยยิ้มอ่อนโยนประดับบนริมฝีปาก ไม่รับรู้ถึงเรื่องอะไรเลยปัง!อุบัติเหตุทางรถยนต์ฉายซ้ำอีกรอบ ความเจ็บปวดเสียดแหลมแล่นผ่านศีรษะขอ