Tous les chapitres de : Chapitre 691 - Chapitre 700

สือเหยานั่งอยู่ด้านข้างเซิ่นหรูซวง สายตาที่ซับซ้อนและหนักอึ้งมองตรงไปยังผ้าพันแผลบนศีรษะของเซิ่นหรูซวงขณะที่เขาลูบศีรษะของเซิ่นหรูซวง พื้นที่ที่ฝ่ามือสัมผัสได้ส่วนใหญ่จะเป็นผ้าพันแผลทั้งนั้น ยิ่งทำให้เขาไม่กล้าออกแรงมากนัก เพียงใช้มือลูบไปมาแผ่วเบาก่อนที่เธอจะจมดิ่งลงไปในความโศกเศร้า สือเหยาพลันโน้มตัวเข้ามาใกล้จนทำให้แขนของคนทั้งสองแนบชิดติดกัน น้ำเสียงของสือเหยาเองก็เปี่ยมไปด้วยความหยอกล้อซุกซน “แต่ถ้าเธอทำใจไม่ได้จริง ๆ ก็สามารถมาซบที่อกกว้างของฉันแล้วร้องไห้ออกมาให้เต็มที่ได้เลย”เซิ่นหรูซวงหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก ผลักสือเหยาออกไป “สมองนายยังปกติอยู่หรือเปล่า?”สือเหยาขยับออกห่างตามแรงผลักของเธอ จากนั้นจึงหันศีรษะมาอย่างกะทันหันพร้อมมองเซิ่นหรูซวงด้วยความจริงจังเซิ่นหรูซวงเองถูกสีหน้าที่แสนจริงจังของเขาทำให้ชะงักไปด้วยความตกใจน้ำเสียงของสือเหยาเคร่งขรึม แววตาฉายด้วยเล่ห์เหลี่ยมกลอุบาย “ไม่ใช่ผู้หญิงทุกคนจะมีสิทธิ์มาร้องไห้ในอ้อมอกของฉันหรอกนะ สาวน้อย เธอต้องรู้จักรักษาโอกาสนี้ไว้ให้ดี อย่าเล่นกับไฟ”สีหน้าของสือเหยาดูจริงจังเคร่งขรึมมากจนน่ากลัว มองดูแล้วดูมุ่งมั่นพิถ

เซิ่นหรูซวงพยักหน้าโดยไม่ปริปากพูดอะไรออกมาซิงจือเหยียนเองก็ไม่ได้เป็นฝ่ายเริ่มต้นบทสนทนา หลังจากพยาบาลผู้ดูแลออกจากห้องพักผู้ป่วยไป บรรยากาศภายในห้องพักผู้ป่วยจึงกลับสู่ความราบเรียบอีกครั้งเซิ่นหรูซวงดูโทรทัศน์ ในขณะที่คิดว่าซิงจือเหยียนคงไม่พูดอะไรอีกแล้ว แต่จู่ ๆ ซิงจือเหยียนก็เอ่ยปากขึ้นว่า “เพื่อนที่เธอพูดถึงคือสือเหยางั้นหรือ? ฉันจำได้ว่าเธอเคยบอกฉันว่าเขาเป็นแฟนเธอ”เซิ่นหรูซวงเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดว่า “คุณได้ยินตอนที่อยู่หน้าประตูหรือคะ?”เธอนึกขึ้นได้ว่าเธอกับสือเหยาเคยแนะนำตัวว่าเป็นแฟนกันต่อหน้าซิงจือเหยียน เวลาหลายเดือนผ่านไปจนเธอเกือบจะลืมเรื่องนี้ไปแล้ว และไม่เคยคิดเลยว่าจะถูกเปิดโปงความลับในสถานการณ์แบบนี้ซิงจือเหยียนพยักหน้ายอมรับอย่างเปิดเผยเซิ่นหรูซวงเงียบเธอไม่อยากอธิบายเรื่องนี้ให้ซิงจือเหยียนฟัง มันดูเหมือนจะก้าวล้ำขอบเขตมากเกินไปแต่แท้จริงแล้วในสถานการณ์เช่นนี้ ความเงียบมักจะหมายถึงการยอมรับกลาย ๆดูเหมือนว่าซิงจือเหยียนเองก็ไม่ได้สนใจคำตอบของเธอ และไม่ได้บีบบังคับเร่งเร้าให้เธอจำเป็นต้องตอบคำถามนี้เซิ่นหรูซวงจ้องมองโทรทัศน์อย่างตั้งใจ ไม่ได้สั

เหยียนเหวินอินยิ่งขมวดคิ้วหนักขึ้นไปอีกเมื่อได้ยินเช่นนั้น “ได้ผลหรือ? เพราะอย่างไรเสียมันก็เป็นสมุนไพรจีน ส่งผลกระทบต่อร่างกายของลูกหรือเปล่า?”ขณะที่เซิ่นหรูซวงกำลังจะส่ายศีรษะ จู่ ๆ เสียงของสือเหยาก็ดังขึ้นมาจากทางประตูห้องพักผู้ป่วย “ไม่ส่งผลกระทบแน่นอนครับ หมอแผนจีนที่ผมปรึกษามานั้นได้ทำการรักษามานานกว่าห้าสิบหกสิบปีแล้ว เป็นหมอแผนจีนอาวุโสที่ได้รับการเคารพนับถือเป็นอย่างมาก”สือเหยาเดินเข้ามา มองพร้อมส่งยิ้มให้กับเซิ่นหรูซวงแล้วพูดว่า “ในช่วงเวลาปกติ คุณหมออาวุโสท่านนี้มีคนไข้ที่รอต่อคิวเยอะแยะมากมาย ไม่ต้องกังวลกับจุดนี้ไปหรอกครับ สามารถใช้ได้ตลอดเลย ถ้าใกล้หมดแล้วก็บอกผมด้วยนะครับ ผมจะไปซื้อมาเพิ่มให้”เหยียนเหวินอินยิ้มพร้อมพูดตอบรับ “เสี่ยวสือใส่ใจแล้ว”เซิ่นหรูซวงสบตากับสือเหยา จากนั้นก็ก้มหน้าลงกัดน่องไก่ไปหนึ่งคำ เคี้ยวอย่างช้า ๆ และตั้งใจสือเหยาถามเธอขึ้นมาอีกครั้ง “เมื่อคืนนอนหลับดีไหม?”คำถามนี้มันออกจะ…ถ้าไม่ใช่เพราะเซิ่นหรูซวงรู้ดีอยู่แก่ใจว่าระหว่างตัวเองกับสือเหยานั้นไม่มีอะไรเกิดขึ้น ไม่อย่างนั้นเธอคงจะเข้าใจผิดไปแน่ ๆเซิ่นหรูซวงพูด “ดีสิ… ขอบคุณสำหรับเท

สือเหยาจ้องเธอไม่วางตาอยู่อย่างนั้น แล้วก็รู้สึกทำตัวไม่ถูกขึ้นมาเฉย ๆ จึงยกมือขึ้นเกาหัวแก้เก้อ พร้อมกับพึมพำอะไรบางอย่างออกมาเบา ๆเซิ่นหรูซวงกำลังหยิบมือถือขึ้นมาอ่านข้อความพอดีเลยไม่ทันได้ฟัง เมื่ออ่านข้อความเสร็จ จึงเงยหน้าขึ้นมาถามว่า “นายพูดว่าอะไรนะ?”สือเหยาจ้องมองเธออยู่ครู่หนึ่ง โน้มตัวเข้าไปใกล้เล็กน้อยและถามว่า “ฉันคิดอย่างไร เธอไม่รู้หรือ?”เสียงโทรศัพท์ของเซิ่นหรูซวงดังขึ้นมาในตอนที่สือเหยากำลังพูดอยู่พอดีตอนนั้นใจของเซิ่นหรูซวงมัวแต่จดจ่ออยู่กับเรื่องงานที่เจียงเสี่ยวชุนเพิ่งส่งข้อความมาหา เลยไม่ได้ตั้งใจฟังที่สือเหยาพูดเท่าไหร่ และนั่นก็เป็นสาเหตุที่ทำให้เธอได้ยินสิ่งที่เขาพูดไม่ชัดในจังหวะที่เซิ่นหรูซวงกำลังกดรับสาย เธอยังหันไปบอกสือเหยาว่า “เมื่อกี้ฉันได้ยินไม่ชัดเลย ไว้นายค่อยพูดอีกรอบนะ”สือเหยาหมดคำพูดความกล้าที่อุตส่าห์รวบรวมมาตั้งนานพังทลายลงในพริบตา เหมือนลูกโป่งที่ถูกเข็มจิ้มจนฟีบ ยังจะกล้าพูดซ้ำเป็นรอบที่สามที่ไหนเซิ่นหรูซวงกำลังคุยกับเจียงเสี่ยวชุนเรื่องงานในบริษัท เพราะตอนนี้เกมก๊วนกระต่ายมีแนวโน้มเติบโตอย่างดีเยี่ยม ช่วงที่เธอหมดสติและรักษาตัวอ

เมื่อซิงจือเหยียนได้ยินคำว่า “เพื่อนสนิท” แววตาของเขาก็เข้มข้นขึ้นทันทีสือเหยาพยายามทำตัววางมาดราวกับเป็นเจ้าบ้านอย่างเต็มที่ แต่ซิงจือเหยียนไม่มีทางเชื่อเด็ดขาดว่าสือเหยาจะหวังดีถึงขั้นมอบของตอบแทนให้เขาจริง ๆ เขาจึงสวนกลับไปตรง ๆ ว่า “ไม่จำเป็น ถ้าจะมีของตอบแทน ผมก็หวังว่าจะได้รับจากมือของเซิ่นหรูซวงเอง ในเมื่อคุณเป็นแค่เพื่อนของเซิ่นหรูซวง ก็อย่าสอดมือมายุ่งเรื่องส่วนตัวของเซิ่นหรูซวงให้มากนัก”สือเหยาได้ยินคำพูดเหล่านั้นแล้ว กลับไม่รู้สึกหงุดหงิดหรืออึดอัดใจเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม รอยยิ้มบนใบหน้าของเขากลับยิ่งกว้างและดูสดใสมากขึ้นกว่าเดิมอีก“ประธานซิงอาจจะยังไม่รู้นะครับ ว่าความจริงแล้วหรูซวงนั่นแหละที่เป็นคนอยากจะให้ของตอบแทน ตามผมมาเถอะ”พูดจบ สือเหยาก็ผายมือออกในท่าเชื้อเชิญให้เดินไปทางนั้นซิงจือเหยียนปรายตามองเขาเพียงแวบเดียวด้วยสายตาเรียบเฉย แล้วก้าวเท้าเดินออกไปทันที โดยเดินผ่านไหล่ของสือเหยาไปอย่างไม่แยแส เขาเชิดคางขึ้นเล็กน้อย พร้อมกับคิดด้วยความหยิ่งยโสว่า เขาเคยมาที่นี่หลายครั้ง รู้อยู่แล้วว่าห้องพักของเซิ่นหรูซวงอยู่ที่ไหน ไม่จำเป็นต้องให้สือเหยามานำทางสือเห